Τι είναι ζωή;

Χανόμαστε καθημερινά σε ένα κυνήγι των υποχρεώσεων, των πρέπει, των φιλοδοξιών μας και ξεχνάμε ότι είμαστε άνθρωποι. Δεν εργαζόμαστε πλέον για να ζούμε, αλλά ζούμε για να εργαζόμαστε και κυνηγάμε ένα άπιαστο όνειρο, πουλιά ταξιδιάρικα που όσο τα κυνηγάμε τόσο εκείνα πετάνε μακριά μας… τα χρόνια φεύγουν και περνάμε από μπροστά μας σαν κινηματογραφική ταινία οι μέρες , οι ώρες , οι στιγμές, άλλοτε μας χαμογελάνε και άλλοτε μουντές ίσως και θλιβερές μας κοιτάνε, μα εμείς αναμένουμε τη στιγμή που θα ζήσουμε… δε ζούμε… παρά υπάρχουμε αναμένοντας να ζήσουμε.
Όλοι κάποια στιγμή έχουμε αναρωτηθεί τι είναι η ζωή, ποιος ο σκοπός του ανθρώπου και τα λοιπά. Ο καθένας μπορεί να δώσει τον δικό του ορισμό και από την πλευρά του θα έχει δίκιο.
«Η ζωή δεν είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί, αλλά μια πραγματικότητα που πρέπει να βιώσουμε». Ο σκοπός στη ζωή δεν είναι να βρεις τον εαυτό σου, ο σκοπός στη ζωή είναι να τον δημιουργήσεις σωστά.
«Η ζωή είναι εξέλιξη. Αν σταματήσουμε να εξελισσόμαστε φυσικά και πνευματικά, τότε είμαστε νεκροί». Η ζωή είναι ένα δώρο, μην το σπαταλάς.
Η ζωή δεν είναι θέμα στόχων, αλλά στιγμών, είναι σαν το τρενάκι στο λούνα πάρκ. Έχει τα πάνω και τα κάτω της, εσύ όμως θα αποφασίσεις αν θα ουρλιάζεις ή θα απολαύσεις τη διαδρομή. Κάθε μέρα είναι γεμάτη μικρές στιγμές που μπορούν να γίνουν αφετηρία για αλλαγή. Δεν είναι οι μεγάλες, θεαματικές νίκες που καθορίζουν την πορεία ενός ανθρώπου, αλλά οι φαινομενικά ασήμαντες κατακτήσεις της καθημερινότητας. Εκείνες που, αν και περνούν απαρατήρητες, διαμορφώνουν σιγά-σιγά μια διαφορετική ζωή.
Ζωή είναι το καινούριο, το ωραίο, το όμορφο. Ένα λουλούδι που ανθίζει, ένα πουλί που πετάει, ένα παιδί που κλαίει ή που γελάει. Ζωή είναι η κίνηση, η χαρά αλλά και ο πόνος, τα εναλλασσόμενα συναισθήματα.
Ζωή είναι ένας κύκλος με αρχή και τέλος. Μετά τη ζωή ο θάνατος. Η ζωή είναι τα πάντα ο θάνατος τίποτα. Η ζωή είναι φωνές. Ο θάνατος σιωπή. Η ζωή είναι χρώματα, φώς, αέρας, αρώματα, αγάπη. Ο θάνατος σκοτάδι, άπνοια. Είμαστε τυχεροί που ζούμε, αναπνέουμε, αισθανόμαστε τώρα μπορούμε. Όλοι έχουν την ευκαιρία να ζουν την κοινωνική πραγματικότητα. Η κοινωνική πραγματικότητα είναι μια και μοναδική , η ερμηνεία της είναι διαφορετική. Βλέπουμε τα πράγματα όπως θέλουμε να τα δούμε και όχι όπως πραγματικά είναι. Να αγαπάς τη ζωή σου αλλά και Αυτούς που στη χάρισαν. Και εκείνους που την κάνουν καλύτερη. Ζήσε τις μικρές στιγμές, τα απλά πράγματα, το τώρα, το χτες έφυγε πια, ενώ το αύριο μπορεί να μην έρθει. Ζήσε τη ζωή σου χωρίς να την εξευτελίζεις με μικροπρέπειες ούτε να αναλώνεσαι σε πράγματα ανούσια. Ζήσε τη ζωή σου όπως εσύ θες και κρίνεις, γιατί η ζωή είναι δώρο! Και αν κάποτε τη χάσεις, θα ξέρεις ότι την έζησες όπως ήθελες εσύ, και όχι όπως ήθελαν οι άλλοι! Η ζωή είναι δική σου και είναι πολύ μικρή για είναι θλιβερή! Μπες μέσα στο αυτοκίνητο σου, κάνε μια βόλτα χωρίς προορισμό, ακούγοντας την αγαπημένη σου μουσική σου. Ζήσε τις στιγμές, εξάλλου ζωή είναι το άθροισμα τους. Ο προορισμός άγνωστος, το ταξίδι της ζωής επικίνδυνο και αβέβαιο. Το αν η ζωή θα κυλήσει ομαλά και χωρίς αντιξοότητες εξαρτάται από το πόσο καλός οδηγός είναι άνθρωπος, γιατί η ίδια η ζωή είναι ένα αυτοκίνητο με οδηγό τον άνθρωπο, εξαρτάται από το πόσο καλά ξέρει να πατάει φρένο ή γκάζι τη στιγμή που χρειάζεται. Γίνε μέλισσα και πάρε γύρη μόνο από τα καλά λουλούδια για να φτιάξεις μέλι. Ρούφηξε το μεδούλι της ζωής.
Τελικά τι είναι η ζωή; Η ζωή είναι μια λέξη με τρία γράμματα, που ο καθένας τη γράφει όπως θέλει και με το δικό του γραφικό χαρακτήρα. Άλλος της δίνει αξία, τη γράφει με κεφαλαία, άλλος με μικρά, άλλος σταθερά και ευανάγνωστα, άλλος τρεμάμενα, φοβισμένα. Εσύ αποφασίζεις πώς θα γράψεις τη ζωή σου και αν δε μπορείς να τη γράψεις ζωγράφισε την, δώσε της χρώμα και βάλε την ξεχωριστή πινελιά στον πίνακα της κοινωνίας. Ζωή είναι το τώρα, το σήμερα, οι στιγμές… μην αναζητάμε λοιπόν τι είναι ζωή, γιατί έτσι χάνουμε την ουσία της. Στις αναζητήσεις μας για μια καλύτερη ζωή, πολλές φορές ξεχνάμε να ζούμε!
Η καλοσύνη προς κάποιον άγνωστο: Ένα χαμόγελο, μια χειρονομία ευγένειας, μια κουβέντα που δεν είχε λόγο να ειπωθεί αλλά ειπώθηκε. Η καλοσύνη έχει τη δύναμη να αλλάζει τη διάθεση όχι μόνο εκείνου που τη δέχεται, αλλά και εκείνου που τη δίνει. Όταν ο ρυθμός της ζωής επιταχύνεται, μια στιγμή σύνδεσης με έναν συνάνθρωπο είναι πολύτιμη. Η καλλιέργεια της ευγένειας ως στάση ζωής μπορεί να ενισχύσει τις κοινωνικές σχέσεις και να προσφέρει βαθιά ικανοποίηση.
Η προστασία των ορίων: Το “όχι” που ειπώθηκε χωρίς ενοχή, η απόφαση να μην αναλάβει κανείς περισσότερα από όσα μπορεί, η επιλογή να βάλει τέλος σε μια συζήτηση που δεν τον εξυπηρετεί. Τα όρια δεν είναι πολυτέλεια, αλλά μια πράξη αυτοσεβασμού. Και κάθε φορά που προστατεύονται, ενισχύεται η αίσθηση ελέγχου της ζωής. Τα όρια λειτουργούν ως φίλτρο που επιτρέπει μόνο όσα συμβάλλουν στην ευημερία ενός ατόμου.
Η αναγνώριση μιας στιγμής χαράς: Ο ήλιος που δύει, η γεύση ενός αγαπημένου φαγητού, μια τυχαία συνάντηση με έναν φίλο. Κάθε μέρα προσφέρει στιγμές χαράς, αλλά η προσοχή συχνά τις αφήνει να περάσουν ανεκμετάλλευτες. Η αναγνώριση και η εκτίμησή τους είναι ίσως η μεγαλύτερη νίκη, γιατί τελικά, η ζωή φτιάχνεται από αυτές τις μικρές, φωτεινές στιγμές. Η ευγνωμοσύνη και η επίγνωση αυτών των στιγμών μπορούν να μεταμορφώσουν την καθημερινότητα και να προσδώσουν περισσότερο νόημα στη ζωή.
Κάθε μία από αυτές τις μικρές καθημερινές νίκες δεν αλλάζει τη ζωή από τη μια μέρα στην άλλη. Όμως, καθώς συσσωρεύονται, δημιουργούν ένα διαφορετικό παρόν, το οποίο γίνεται ένα διαφορετικό μέλλον. Όπως έλεγε ο Αριστοτέλης: “Είμαστε αυτό που κάνουμε επανειλημμένα. Η αριστεία, λοιπόν, δεν είναι πράξη, αλλά συνήθεια.”
Δόξασες ποτέ Τον Θεό για το δώρο του που σου χάρισε; Γιατί η
                                                    Ζωή είναι ο ήλιος που ανατέλλει το πρωί
                                                    … ο γλάρος που πετάει αμέριμνος
                                                    … το αθώο χαμόγελο ενός μικρού παιδιού.
                                                    ... η αγάπη στον συνάνθρωπό σου που σε χρειάζεται 
Είναι όλα εκείνα που δίνουν αξία στις στιγμές και χαρά στις αισθήσεις σου. Γι αυτό ζήσε, βρες λόγους για να ζεις και ζήσε όσο πιο απλά μπορείς, γιατί η ευτυχία της ζωής βρίσκεται στα απλά , στα μικρά, στα ασήμαντα, βρίσκεται στις λεπτομέρειες… Γέλα, αγάπα και τραγούδα.

Αυτό είναι ζωή!

Μάθε για την «ΓΗΡΑΝΣΗ»

                                                
Πολλές ασθένειες δεν είναι ασθένειες, αλλά ένα φυσιολογικό μέρος της διαδικασίας γήρανσης. Ο διευθυντής ενός νοσοκομείου στο Πεκίνο έδωσε στους ηλικιωμένους μερικές συμβουλές:
Δεν είστε άρρωστοι, γερνάτε.
Πολλές παθήσεις που θεωρείτε ασθένειες δεν είναι ασθένειες, αλλά μάλλον σημάδια γήρανσης.
Η κακή μνήμη δεν είναι Αλτσχάιμερ, αλλά ένας μηχανισμός αυτοάμυνας του γερασμένου εγκεφάλου. Είναι η γήρανση του εγκεφάλου, όχι μια ασθένεια. Αν απλώς ξεχάσατε πού βάλατε τα κλειδιά σας αλλά μπορείτε να τα βρείτε μόνοι σας, ΔΕΝ είναι άνοια.
Το αργό περπάτημα και η αστάθεια στα πόδια και τα πέλματά σας δεν είναι παράλυση, αλλά μυϊκή εκφύλιση.
Η λύση ΔΕΝ είναι να παίρνετε φάρμακα, αλλά να κινείστε.
Η αϋπνία δεν είναι ασθένεια, αλλά μια διαταραχή του ρυθμού του εγκεφάλου. Είναι μια αλλαγή στη δομή του ύπνου. Μην παίρνετε άσκοπα υπνωτικά χάπια. Ο μακροχρόνιος εθισμός στα υπνωτικά χάπια και άλλα υπνωτικά φάρμακα αυξάνει τον κίνδυνο πτώσεων και γνωστικής εξασθένησης.
Τα καλύτερα «υπνωτικά χάπια» είναι η περισσότερη έκθεση στον ήλιο κατά τη διάρκεια της ημέρας και μια τακτική ρουτίνα.
Ο σωματικός πόνος δεν είναι ρευματισμός, αλλά μια φυσιολογική αντίδραση στο γερασμένο νευρικό σύστημα. Πολλοί ηλικιωμένοι παραπονιούνται: «Πονάω παντού — στα χέρια, στα πόδια μου». Δεν πρόκειται για ρευματισμούς ή υπερπαράλυση των οστών. Τα οστά χαλαρώνουν και γίνονται λεπτά, αλλά το 99% των «αισθήσεων πόνου» δεν είναι ασθένεια, αλλά μάλλον μια αργή μετάδοση νευρικών ερεθισμάτων, η οποία εντείνει την αίσθηση του πόνου. Αυτό ονομάζεται «κεντρική ευαισθητοποίηση», μια κοινή φυσιολογική αλλαγή στους ηλικιωμένους.
Η θεραπεία είναι η άσκηση, όχι η φαρμακευτική αγωγή.
Χοληστερόλη. Οι ηλικιωμένοι έχουν ελαφρώς υψηλότερα επίπεδα χοληστερόλης επειδή έχουν ζήσει περισσότερο. Η χοληστερόλη είναι η πρώτη ύλη για τη σύνθεση ορμονών και κυτταρικών μεμβρανών. Ένα πολύ χαμηλό επίπεδο μπορεί να αποδυναμώσει το ανοσοποιητικό σύστημα. Το συνιστώμενο επίπεδο αρτηριακής πίεσης για τους ηλικιωμένους είναι λιγότερο από 150/90 mmHg, όχι το πρότυπο για τους νεότερους — λιγότερο από 140/90. Μην αντιλαμβάνεστε τη γήρανση ως ασθένεια.
Η γήρανση δεν είναι ασθένεια, αλλά ένα απαραίτητο ταξίδι.

Λίγα λόγια για τους ηλικιωμένους και τα παιδιά τους:
Πρώτον, θυμηθείτε, δεν είναι κάθε δυσφορία ασθένεια.
Δεύτερον, πολλοί ηλικιωμένοι φοβούνται μήπως «φοβηθούν». Μην ενδώσετε στον φόβο για τα αποτελέσματα των εξετάσεων ή τη διαφήμιση.
Τρίτον, το πιο σημαντικό πράγμα για τα παιδιά δεν είναι απλώς να πηγαίνουν τους γονείς τους στο νοσοκομείο, αλλά να τα συνοδεύουν στις βόλτες, να κάνουν ηλιοθεραπεία, να τρώνε, να κοινωνικοποιούνται και να δημιουργούν δεσμούς.

Η γήρανση δεν είναι ο εχθρός. Είναι μια άλλη λέξη για τη ζωή... αλλά η στασιμότητα είναι ο εχθρός!
Να είστε υγιείς!

Ένας Βραζιλιάνος ογκολόγος είπε:
Η μέση ηλικία ξεκινά στα 50 και τελειώνει στα 70.
Τα χρυσά χρόνια είναι από τα 70 έως τα 80.
Τα γηρατειά είναι από τα 80 έως τα 90.
Η μακροζωία ξεκινά στα 90 και συνεχίζεται μετά θάνατον.

 

Το κύριο πρόβλημα των ηλικιωμένων είναι η μοναξιά.
Οι σύζυγοι συνήθως δεν πεθαίνουν μαζί. Ο ένας πεθαίνει πρώτος. Ένας χήρος ή χήρος γίνεται βάρος για την οικογένεια. Επομένως, είναι πολύ σημαντικό να διατηρείτε επαφή με φίλους, να επικοινωνείτε συχνά και να μην γίνεστε βάρος για τα παιδιά και τα εγγόνια σας, που μπορεί να μην το πουν ποτέ δυνατά.
Η προσωπική μου συμβουλή είναι να μην χάνετε τον έλεγχο της ζωής σας. Αυτό σημαίνει να αποφασίζεις πότε και με ποιον θα βγεις έξω, τι θα φας, πώς θα ντυθείς, σε ποιον θα τηλεφωνήσεις, τι ώρα θα πας για ύπνο, τι θα διαβάσεις, τι θα κάνεις, τι θα αγοράσεις, πού θα μείνεις, και ούτω καθεξής. Γιατί αν δεν μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά ελεύθερα και ανεξάρτητα, θα γίνεις ένας αφόρητος άνθρωπος και βάρος για τους άλλους.

Ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ είπε:
«Είμαι πάντα χαρούμενος!» Και ξέρεις γιατί;
Επειδή δεν περιμένω τίποτα από κανέναν. Η αναμονή είναι πάντα επώδυνη. Τα προβλήματα δεν είναι αιώνια. Έχουν λύσεις. Πιστεύουμε ότι τα προβλήματά μας είναι δικό μας λάθος. Το μόνο πρόβλημα για το οποίο δεν υπάρχει θεραπεία είναι ο θάνατος.

Μάθε λοιπόν: 
Πριν αντιδράσεις... ανάπνευσε βαθιά.
Πριν μιλήσεις... άκουσε.
Πριν επικρίνεις... κοίτα τον εαυτό σου.
Πριν γράψεις... σκέψου.
Πριν επιτεθείς... παραδοθείς.
Πριν πεθάνεις... ζήσε την πιο όμορφη ζωή που μπορείς! 
Η καλύτερη σχέση δεν είναι με έναν τέλειο άνθρωπο, αλλά με κάποιον που έχει μάθει και μαθαίνει να ζει την πιο ενδιαφέρουσα και όμορφη ζωή. 
Παρατήρησε τα ελαττώματα των άλλων ανθρώπων... αλλά θαύμασε και επαίνεσε και τα δυνατά τους σημεία. 
Αν θέλεις να είσαι ευτυχισμένος, πρέπει να κάνεις κάποιον άλλο ευτυχισμένο. 
Αν θέλεις κάτι, δώσε πρώτα κάτι από τον εαυτό σου. 
Πρέπει να περιβάλλεις τον εαυτό σου με καλούς, φιλικούς και ενδιαφέροντες ανθρώπους και να είσαι ένας από αυτούς.
Να θυμάσαι, σε δύσκολες στιγμές, ακόμα και με δάκρυα στα μάτια σου, να σηκωθείς και να πεις με ένα χαμόγελο: «Δεν πειράζει, γιατί είμαστε προϊόντα της εξελικτικής διαδικασίας».

Καλή εβδομάδα φίλοι μου και καλό μήνα να έχετε και πάνω απ όλα με υγεία, να αγαπάτε τον εαυτό σας, γιατί η ζωή είναι ωραία και μην την χάνετε άδικα ...   

 

Μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου

Η ζωή και το νόημά της αποτελούσε πάντα αγαπημένο θέμα των απανταχού ανθρώπων του πνεύματος και όχι μόνο. Πρόκειται σίγουρα για ένα μυστήριο δύσκολο να κατανοήσει ο άνθρωπος, τόσο μεγαλειώδες που προκαλεί δέος. Μέσα από τις εμπειρίες μας και τα βιώματά μας, δίνουμε το δικό μας ορισμό στην έννοια της ζωής.
Η πορεία στην ζωή μου δίδαξε ότι ήρθα σ αυτόν τον κόσμο για να διαφυλάξω τον ίδιο τον εαυτό μου κατά πρώτον, για να μπορέσω να πράξω το έργο μου στην πορεία ζωής μου
Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, Δανός συγγραφέας είπε:
“Το να ζεις μόνο δεν είναι αρκετό, είπε η πεταλούδα. Πρέπει να έχεις λιακάδα, ελευθερία και ένα μικρό λουλούδι.”
Η ζωή κάθε ανθρώπου, ειπωμένη αληθινά, είναι ένα μυθιστόρημα
 διαφορετικό από τον έναν, στον άλλο. Όμως όλοι μας ήρθαμε σ αυτό τον κόσμο για ένα μοναδικό σκοπό, για μια δοκιμασία, για ένα έργο που πρέπει να ολοκληρώσουμε.. Καλώς ή κακός, το πιστεύετε ή όχι, όλοι μας ήρθαμε σ αυτή την ζωή να μάθουμε κάποια πράγματα. Αν δώσουμε προσοχή σ αυτό και μάθουμε, γρήγορα θα λάβουμε το χρίσμα της επιτυχίας και δεν θα χρειαστούν άλλες δοκιμασίες στην ζωή μας. Η ζωή μοιάζει να είναι μια γρήγορη εναλλαγή από πολυάσχολα τίποτα γύρο μας. Υπάρχουν πάντα κάποιοι άνθρωποι που απαιτούν τα πάντα από τη ζωή και όμως δε μπορούν να συμβιβαστούν με την ηλιθιότητα και τη σκληρότητά της ίδιας της ζωής.
Το να ζεις είναι το πιο σπάνιο πράγμα στον κόσμο. Οι περισσότεροι άνθρωποι απλά υπάρχουν, αυτό είναι όλο, δεν ζουν, σέρνονται πίσω από τα λάθη τους, από το εγώ τους. Ούτε εγώ είμαι αλάνθαστη και τέλεια, προσπαθώ με όλες τις δυνάμεις μου να μην παρασύρομαι, αφουγκράζομαι την φωνή της ψυχής μου, όχι του μυαλού μου. Γιατί το μυαλό μας είναι η καταστροφή μας.
Το μυαλό μας, ανταγωνίζεται την ψυχή μας και μας οδηγεί συνεχώς σε λάθη. Λάθει που όλοι μας ζούμε καθημερινά ακούγοντας το μυαλό μας να πάλετε , να φωνάζει πώς να ελιχτούμε στο πρόβλημα της ημέρας μας. Η πραγματική λογική είναι η φωνή της ψυχής μας… Μάθε να την ακούς.
Η ζωή ενός ανθρώπου είναι ενδιαφέρουσα κυρίως όταν έχει αποτύχει. Γιατί αυτό σημαίνει ότι προσπάθησε να ξεπεράσει τον εαυτό του. Άρα δεν είναι χαμένος , δεν είναι αποτυχημένος σ αυτή την ζωή, ανέβηκε ένα σκαλοπάτι επιτυχίας, τόλμησε πάνω από τα όρια του, δεν φοβήθηκε την ήττα …
Στην μικρή πορεία της ζωής μου, μιας που διανύω την τελευταία δεκαετία μου, έμαθα πολλά, φοβήθηκα πάρα πολλά και σκέφτηκα να σας τα γράψω απλά και με ωραία κομψά λόγια…  Αυτό που με δίδαξε το 2025 είναι, να μην φοβάμαι να αφήσω ανθρώπους πίσω μου, που ποτέ δεν με διάλεξαν πραγματικά, που δεν με σεβάστηκαν ποτέ γι αυτό που είμαι.. Αυτός που όλους μας αξίζει είναι… Να μας αγαπάν για τον εαυτό μας. 
Μην φοβάσαι να ζεις μόνος, έχεις χρόνο για τον εαυτό σου.
Για σκεφτείτε λίγο, πόσες φορές δεν βρεθήκατε σ αυτό το διάλογο μπροστά;
Πόσες φορές το είδαμε αυτό το, έλα μωρέ δεν πειράζει …
Μεγαλώσαμε πια δεν πειράζει …
Μερικές φορές φίλοι μου παρακουράζει ή θα έλεγα παρά πειράζει …
Να μην σε σέβονται, να μην σε εκτιμούν , να σε προσβάλουν, να μην εκτιμούν την προσφορά σου, αλλά κυρίως πειράζει η αχαριστία του κόσμου …
Ένα ρητό αναφέρει: «Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός εκ του ευεργετηθέντος αχαρίστου». 
Έτσι και εγώ τόσο απλά… Όσα και αν έζησα, όσα και άκουσα, όσα και αν είδα, τρία πράγματα φοβήθηκα, πιο πολύ «Την διπροσωπία, την αχαριστία και την κακία» 
Μάθε ότι η πορεία της ζωής είναι πολύ μικρή και δεν γνωρίζουμε πότε θα τελειώσει, μάθε να ζεις το τώρα, σαν να μην υπάρχει αύριο, μην περιμένεις να σ αγαπήσουν με το να δίνεις κομμάτια από την ζωή σου, όσο δίνεις σ αγαπάνε, άμα σταματήσεις να δίνεις .. δεν υπάρχουν … έφυγαν. Για να καταλάβετε πόσο απλό είναι…
Εσύ που δίνεις όλη την ώρα.
Δίνεις αγάπη, δίνεις κατανόηση, δίνεις χρόνο από την ζωή σου.
Δίνεις ακόμα και τις σιωπές σου, 
Και είσαι απ αυτούς που δεν ζητάς ποτέ πίσω κάτι… Μα ποτέ..
Μα… μέσα σου, έχεις κουραστεί, έχεις κουραστεί και κανείς, μα κανείς δεν το βλέπει αυτό, γιατί σ έχουν συνηθίσει να είσαι πάντα εκεί.
Δυνατός, ήρεμος και πάρα πολύ δοτικός.
Πες μου κάτι ….
- Ποιος είναι εκεί όταν εσύ λυγίζεις;
- Όταν εσύ παλεύεις μόνο σου;
Μμμ ;;;;   ποιος ;;;; κανείς μόνη ή μόνος, τόσο απλό είναι…
Και να θυμάστε ….
Οι άνθρωποι δεν κοιτάνε αν είσαι καλός ή κακός άνθρωπος, πολύ απλά κοιτάνε αν τους είσαι ακόμα χρήσιμος. Ξεκάθαρο συναίσθημα…
Όταν πληγώνεις ένα καλό άνθρωπο, εκείνος δεν θα επιδιώξει να σε βλάψει, απλά θα απομακρυνθεί σιωπηλά … 
Ωστόσο η απώλεια ενός καλού ανθρώπου, θα βλάψει εσένα.
Οι σχέσεις με ανθρώπους που έχουν δοτικό χαρακτήρα, καλοσύνη, και ακεραιότητα, είναι πολύτιμες, και η απώλειά τους αφήνει ένα κενό που δύσκολα γεμίζει.
Εκτίμησε τους καλούς ανθρώπους στην ζωή σου, πριν είναι αργά.
Μπορεί να πιστεύεις ότι αυτό είναι εκδίκηση, αλλά το να κόβω ή να βγάζω ανθρώπους από την ζωή μου, δεν σημαίνει ότι τους εκδικούμαι ή τους μισό. 
Σημαίνει επιτέλους ότι άρχισα να σέβομαι και εμένα την ίδια … γιατί;
Όλοι αυτοί που με τόση ευκολία σχολιάζουν και επικρίνουν την ζωή σου, ή τις επιλογές σου, όταν εσύ βασανιζόσουν και υπέφερες, ήταν στα σπίτια τους και στις δουλειές τους. Ασχολούμενη αποκλειστικά με τον εαυτό τους, σε θυμήθηκαν μοναχά, για να σε κρίνουν. 
Τις άλλες στιγμές της ζωής σου, ήταν εκκωφαντικά απόντες και να σου πω και κάτι άλλο;
Τι άλλαξε στην δική σου ζωή όταν οι άλλοι σε κακολογούσαν και σε σχολίαζαν; 
Τίποτα απολυτός…
Γι αυτό μην αφήνεις κανέναν να μπαίνει στην ζωή σου και αδιάκριτα να κλέβει το χαμόγελό σου, γιατί κανείς δεν ξέρει τι σου κόστισε για να τα κτίσεις και να το κρατήσεις ζωντανό στο πρόσωπό σου.
Μην νευριάζετε για αυτούς που μιλάνε άσχημα για εσάς, πρέπει να μιλάνε για σας, γιατί όταν μιλάνε για αυτούς, δεν τους ακούει κανένας … ανύπαρκτα όντα..
Το βράδυ της παραμονής του νέου έτους μαζευόμασταν για να κόψουμε την βασιλόπιτα, με κάθε κομμάτι πίττας η μητέρα μου έδινε και μια συμβουλή. 
Σε μένα κάθε χρόνο η μητέρα μου έλεγε το ίδιο, μα το ίδιο τροπάριο, (έτσι το έλεγα μικρή), λες και γνώριζε ότι πρέπει κάτι να αλλάξω στον χαρακτήρα μου…
«Άσε τον κόσμο να λέει, να κρίνουν, να σ ερμηνεύουν,  να σε κουτσομπολεύουν.
Οι γνώμες τους , δεν είναι δική σου ευθύνη.
Οι γνώμες τους, είναι η δική τους ενοχή…
Εσύ μείνε αληθινή, γεμάτη αγάπη και αυθεντικότητα για τους ανθρώπους.
Ό,τι και αν πουν, Ό,τι και αν κάνουν, μην αμφιβάλεις ποτέ για την αξία σου και την ομορφιά της αλήθειας σου. Αυτή είσαι…
Συνέχισε να λάμπεις όπως μόνο εσύ ξέρεις και άφησε τους, να πνίγονται στην ζήλια τους.»
Προς Θεού, η ζήλια δεν είναι από μίσος ή κακία απαραίτητα, είναι ένα συναίσθημα από ανθρώπους που θέλανε να είσαι πάντα από κάτω, να μην σε θαυμάζουν οι γύρο σου, να μην είσαι δυναμικός, να είσαι κάτω από αυτούς, να είσαι άχρηστος, ακοινώνητος, να μην έχεις φίλους, να μην ανέβης πιο ψιλά, ήθελαν εκείνη να έχουν το πάνω χέρι. Επειδή είσαι ικανό άτομο, σ όλα και μέρα με την μέρα πας πιο πάνω, πιο αγαπητός, φτάνεις στόχους, εκπέμπεις εμπιστοσύνη, εκπέμπεις θετική ενέργεια, επιβιώνεις μόνος σου, εκπέμπεις δύναμη, βοηθάς χωρίς αντάλλαγμα, όλοι σε θέλουν.. 
Αυτό είναι το συναίσθημα της ζήλιας.
Η ζήλια είναι από ανθρώπους που παρέμειναν όπως ήταν πριν 20 χρόνια, ενώ εσύ ξέφυγες, ανέβηκες τόσο ψιλά  που δεν μπορούν να το διαχειριστούν, ότι δεν τους έχεις ανάγκη, τους πονάει... Γι αυτό συνέχισε να ανεβαίνεις, και όλα θα πάνε καλά.
Μάθε στην ζωή σου να λες «όχι» σε ότι σε πιέζει, σε πονά, σου στερεί την ελευθερία σου και πάνω απ όλα να αγαπάς τον ίδιο σου τον εαυτό, να είσαι  αυτό που θέλεις να είσαι .. 
Ο εαυτό σου.
Ο Αλμπέρ Καμύ, Γάλλος συγγραφέας είπε πολύ σοφά
“Ζωή είναι το άθροισμα των επιλογών μας.”

 

Γνώση Σοβαρών Ανθρώπων

Αυτό το βίντεο μάζεψε την γνώση σοβαρών ανθρώπων και την μεταδίδει, μπας και γνωρίσουμε και εμείς το νόημα της ζωής και δεν αναλωνόμαστε άσκοπα στο χάος της ζωής... 
Δες το δεν θα χάσεις ... Η γνώση διαβάζετε
Λίγα λεπτά αλλά θα μάθεις πολλά ...
Ένα δώρο για καλό και ευλογημένο μήνα και καλή εβδομάδα

Η τελευταία μέρα του Νοέμβρη έφτασε

Πάει και αυτός ο μήνας, η τελευταία μέρα του Νοέμβρη έφτασε, το βράδυ αρχίζει ένας νέος και ευλογημένος μήνας. Μήνας που πολλά μας θυμίζει: 
"Παιδικές φωνούλες, δώρα, στολίδια, όμορφες λιχουδιές, να απλώνεται γύρο μας μια υπέροχη μυρωδιά της κανέλας και του γαρυφάλλου".

Ο Δεκέμβρης είναι υπέροχος, έρχεται να ολοκληρώσει τον κύκλο της χρονιάς και μας θυμίσει τρόπους να χαιρόμαστε την ζωή ρίχνοντας την απαραίτητη, χρυσόσκονη στην ζωή μας. Καλό μήνα , καλό και ευλογημένο Δεκέμβρη!

Αυτή η μέρα πάντα μου θυμίζει ...

1- Την γέννηση του Θεανθρώπου ..

Ο τελευταίος ημερολογιακά μήνας έχει την πιο λαμπερή γιορτή όλου του χρόνου τα "ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ". Όλοι περιμένουμε με ανυπομονησία να γιορτάσουμε με φίλους και αγαπημένα πρόσωπα αυτή την τόσο λαμπερή γιορτή. Στολίζουμε Καραβάκια ή δέντρα με αμέτρητα πολύχρωμα λαμπάκια, στολίδια, δώρα, μυρωδιές από γλυκίσματα όπου όλα αυτά μας δημιουργούν μια ευχάριστη διάθεση και εορταστικό κλίμα των Χριστουγέννων...

2- Τα Δεκεμβριανά: Με τον όρο Δεκεμβριανά, αναφερόμενα και ως Μάχη της Αθήνας, αναφέρεται μία σειρά ένοπλων συγκρούσεων που έλαβαν χώρα στην Αθήνα από τον Δεκέμβριο του 1944 μεταξύ του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ από τη μία πλευρά και των κυβερνητικών και βρετανικών δυνάμεων από την άλλη. 
Ξεκίνησε στις 3 Δεκεμβρίου 1944 με την αιματηρή κατάληξη του συλλαλητηρίου της Πλατείας Συντάγματος και τελείωσε τυπικά με την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945. Ήταν το προανάκρουσμα του Εμφυλίου Πολέμου (1946 - 1949), αν και για ορισμένους ιστορικούς η εμφύλια διαμάχη είχε ξεκινήσει πριν από την Απελευθέρωση...

4- Δεκέμβριος είναι ο μήνας με τις περισσότερες ονομαστικές εορτές γιορτάζουμε την Αγία Βαρβάρα, Οσίων Σάββα, Αγίου Νικολάου, Σύλληψη της Αγίας Άννας, Μαρτύρων Μηνά , Όσιου Θωμά, Αγίου Σπυρίδωνος, Άγιο Ελευθέριο και άλλες γιορτές που όλοι μας γνωρίζουμε ...

Η γιορτινή ατμόσφαιρα των ημερών και οι γιορτινά στολισμένες βιτρίνες μας προδιαθέτουν να καταναλώνομαι τα περισσότερα έξοδα του έτους για δώρα και περισσότερο των μικρών μας φίλων οι οποίοι έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις γιορτές λόγω παιχνιδιών και όχι μόνο.

Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι ο μήνας βοήθειας σ' αυτούς που έχουν πραγματική ανάγκη... «Να μη σκέπτεσθαι μόνο τι θα φάτε, τι θα φορέσετε, που θα γιορτάσετε αλλά να δώσετε και ένα χέρι βοήθειας στους συνανθρώπους μας που έχουν πραγματική ανάγκη. Να κτυπάμε τις πόρτες των φτωχών, των αρρώστων, των ορφανών και των γηροκομείων. Περισσότερο να προτιμάτε τα σπίτια των θλιμμένων παρά των χαρούμενων. Εάν κάνετε καλά έργα, θα έχετε την ευλογία από τον Θεό. Θ’ αξιωθείτε και θα έχετε απέραντη αγαλλίαση». 

Ότι χαρίζεις με την ψυχή σου, σου επιστρέφει διπλό και τριπλό στην ζωή σου, το καλό δεν ξεχνιέται ποτέ..

Σας εύχομαι ολόψυχα, Καλά και Ευλογημένα Χριστούγεννα με Υγεία, Αγάπη, Χαρές στο σπιτικό σας και Ειρήνη σ όλο τον κόσμο. 

Καλό μήνα για όλους μας. 

 

Οι λέξεις μπορούν να γίνουν όπλα και να πληγώσουν.

 

Καλημέρα φίλες και Φίλοι μου, Χρόνια πολλά στους εορτάζοντας και στην αεροπορία μας. Οι Άγιοι Ταξιάρχες να είναι προστάτες και βοηθοί όλων μας να μας χαρίζουν Υγεία και ειρήνη σ όλο τον κόσμο. Έμαθα από τους γονείς μου να μην κρίνω κανένα άνθρωπο πριν σκεφτώ, γιατί, η ελευθερία του λόγου, είναι Θείο Δώρο αν είναι για καλό…

Η ελευθερία λόγου τελειώνει εκεί που ξεκινάει η κατάκριση. 
Οι λέξεις  μπορούν να γίνουν όπλα και να πληγώσουν όταν υποκινούνται από κακές προθέσεις. Κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει να πούμε αυτό που θέλουμε. Εμείς οι ίδιοι πρέπει να έχουμε την σύνεση πριν κρίνουμε κάποιον να είμαστε σε θέση να δούμε τα πράγματα από όλες τις οπτικές και να μην βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα κρίνοντας σκληρά τους γύρω μας.
Το παν είναι  να μπούμε στην θέση του άλλου. Να αναλογιστούμε τι τον οδήγησε σε αυτή την πράξη, ακόμα και να δικαιολογήσουμε καταστάσεις. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τις δυσκολίες που έχει βιώσει και τι του συνέβη. Μόνο αυτός που βιώνει μία κατάσταση είναι σε θέση να γνωρίζει τις δυσκολίες και τον πόνο που έχει αντιμετωπίσει. Ας κρατήσουμε για αρχή ένα ελαφρυντικό αμφιβολίας και ας μην σηκώσουμε αμέσως την πέτρα για να την πετάξουμε.
Ας μην είμαστε τόσο σκληροί με τους γύρω μας αν δεν έχουμε βιώσει αυτά που βιώνουν. Και ακόμη και αν βιώνουμε κάτι παρόμοιο  ο διπλανός μας μπορεί να το διαχειρίζεται με τρόπο διαφορετικό από τον δικό μας. Κάθε ένας από εμάς είναι ιδιαίτερος και βάζοντας ταμπέλες αναιρούμε αυτόματα αυτή του την μοναδικότητα.
Πριν λοιπόν σκορπίσουμε το δηλητήριο μας ας αναλογιστούμε τον αντίκτυπο που αυτό μπορεί να έχει. Πληγώνοντας κάποιον με τα λόγια μας το μόνο που θα πετύχουμε είναι να μειώσουμε και εμάς τους ίδιους. Γεμίζουμε με μίσος και κακές σκέψεις, με οργή και φθόνο. Το ίδιο συμβαίνει και όταν συναναστρεφόμαστε άτομο τα οποία είναι επικριτικά συνεχώς. Κατά κάποιο τρόπο τα λόγια τους μας παρασύρουν και εμάς τους ίδιους σε άσχημες σκέψεις ή ακόμα μπορούν απλά να μας γεμίσουν με αρνητικά συναισθήματα και να επηρεάσουν τις καλές μας προθέσεις. Απλά και μόνο με την ευχαρίστηση της ακοής των όσων λένε συμμετέχουμε και εμείς στην αμαρτία τους. Τα άτομα αυτά είναι τοξικά για την πνευματική μας γαλήνη και ισορροπία.
Είμαστε άνθρωποι φτιαγμένοι από λάθη, αδυναμίες και πάθη. Για ποιον λόγο επομένως να υποβαθμίσουμε κάποιον ο οποίος μπορεί απλά να μην ταιριάζει με τα δικά μας πιστεύω; Αντί να περάσουμε αμέσως απέναντί του ας σταθούμε για λίγο πλάι του, ας περπατήσουμε για λίγο στα βήματά του και κοιτώντας τον στα μάτια ας συζητήσουμε μαζί του αυτό που εμείς θεωρούμε παράταιρο. Τα ανθρώπινα σφάλματα είναι μαθήματα ζωής για τους περισσότερους από εμάς. Μέσα από τα σφάλματά μας διορθωνόμαστε και γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.
Ας κοιτάξουμε αρχικά να βελτιώσουμε τις δικές μας αδυναμίες και ας επικεντρωθούμε στα δικά μας λάθη. Κανείς δεν γεννιέται τέλειος και ούτε πρόκειται να φτάσει την τελειότητα. Ας δουλέψουμε τον εσωτερικό μας κόσμο και έπειτα ας στραφούμε προς άλλους.  

Ένα απο τα χόμπι μου είναι να φτιάχνω μινιατούρες.

 

Σήμερα θα σας δείξω μια άλλη μου ασχολία, εκτός το γράψιμο που είναι τιμή μου που με διαβάζετε χρόνια τώρα, έχω και το δημιουργικό χόμπι από μινιατούρες, την ζωγραφική, όπως και πολλά άλλα χόμπι. 
Ένα λοιπόν από τα έργα μου είναι εμπνευσμένο από την ταινία « Ο άρχοντας των δακτυλιδιών».  Με μάγεψε η πλοκή του έργου και η σκληρή μάχη μεταξύ του Καλού και του Κακού. ( παρμένα από την ζωή). Μια μάχη που διήρκησε πολλές μέρες ήταν και το ερέθισμα μου να δημιουργήσω το σκηνικό της ταινία με τα δικά μου μάτια και να επικρατήσει ο Λευκός Γκάνταλφ (ο καλός Μάγος) με το ξίφος του και να σώσει την μέση Γη από την καταστροφή .
Το έργο μου είναι όλο χειροποίητο με δική μου έμπνευση και απομίμηση του πύργου των δακτυλιδιών.
Έχει διαστάσεις Μ 63 cm x Π 53 cm x Υ 54 cm.
Φωτισμένο με Led .
Υλικά: Υγρό γυαλί, πηλός, φύλλα μπρούντζου, άμμο, δέρμα και άλλα πολλά, πάντα φιλικά στον άνθρωπο…. 
Υ.Γ:  Το τοποθέτησα στα συλλεκτικά κομμάτια, διότι όσο και να θέλω να κατασκευάσω όμοιο έργο, δεν θα είναι δυνατόν, πάντα θα υπάρχουν διαφορές. Άρα είναι μοναδικό και όλο χειροποίητο.

 

 Θέμα του έργου: « The Lord of the Rings » Ο πύργος του καλού

Εκεί, στη στενή ράχη των βουνών, όπου οι σκιές ήταν κολλημένες σαν αράχνες και ο άνεμος σφύριζε μέσα στη μαύρη πέτρα, υψωνόταν ο Πύργος του Cirith Ungol. Σφυρηλατημένος σε μια εποχή άγρυπνης φύλαξης από τους άνδρες του Γκόντορ, είχε προ πολλού πέσει σε ερείπια και καταστροφικούς σκοπούς, βεβηλωμένος από το χέρι του Εχθρού. Αυτό το συλλεκτικό κομμάτι αντλεί απευθείας από τα σχέδια που δημιουργήθηκαν για την οθόνη, αποτυπώνοντας την ένταση, την υφή και τη διάθεση μιας από τις πιο στοιχειωμένες τοποθεσίες της Μέσης Γης. 
Το Cirith Ungol ήταν κάποτε ένα παρατηρητήριο της Γκοντόριαν, το οποίο κατακτήθηκε και διαφθάρηκε από τις δυνάμεις του Σάουρον μια σύγκρουση περήφανων πέτρινων κατασκευών και σκληρών προσθηκών σιδήρου, δέρματος και ξύλου. Από τις κακοτράχαλες επάλξεις του μέχρι τους αλλόκοτους παρατηρητές που φυλάνε την πύλη του, αυτό το περιβάλλον είναι στρωμένο με την αφήγηση της ιστορίας, φτιαγμένο στο χέρι. 
Στον “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών”, προέτρεψε τον Φρόντο να πάει με το Δαχτυλίδι στο Σχιστό Λαγκάδι, ενώ ο ίδιος ζήτησε τη βοήθεια του Σάρουμαν. Τελικά ο Λευκός Μάγος αποκαλύφθηκε πως ήθελε για τον εαυτό του το Δαχτυλίδι και φυλάκισε τον Γκάνταλφ στην κορυφή του πύργου Όρθανκ. Ο Γκρίζος Μάγος διέφυγε με τη βοήθεια του αετού Γκουάιχιρ και τελικά έγινε μέλος της Συντροφιάς του Δαχτυλιδιού ακολουθώντας το ταξίδι μέχρι τη Μόρια, όπου ήρθε αντιμέτωπος με τον Μπάλργογκ. Η μάχη τους διήρκησε για πολλές μέρες μέχρι τελικά να σκοτώσει τον Μπάλρογκ και να πεθάνει και ο ίδιος λίγο αργότερα. 
Τελικά, επανήλθε ως Γκάνταλφ ο Λευκός και θεραπεύτηκε στο Λόριεν. 
Έπειτα, συμμετείχε στις περισσότερες μάχες του Πολέμου του Δαχτυλιδιού και στο τέλος, μετά την καταστροφή του Δαχτυλιδιού, έσωσε το Φρόντο και τον Σάμ από τη λάβα.