Όλοι ζούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό, αλλά δεν έχουμε όλοι τον ίδιο ορίζοντα.

Όλοι ζούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό, αλλά δεν έχουμε όλοι τον ίδιο ορίζοντα... Ζούμε στην εποχή της εμπειρίας, όλα γύρο μας είναι άγνωστα και διαφορετικά από την δική μας εποχή.
Για να καταλάβετε βγαίνει το 15χρονο στο facebook και γράφει στην σελίδα του… «Χώρισα μετά από τρία χρόνια σχέσης και τώρα ξέρω τι θα πει πόνος» Σοκ παιδιά, κάθομαι σαν χαζή και αναλογίζομε …
Εμείς στα 12μας χρόνια τι κάναμε ;;;; Απλά , Φυτά … παίζαμε κρυφτώ ή μακρογαδάρα .. Και καταλαβαίνεις πως τίποτα δεν έχεις ζήσει εσύ μπροστά στα σημερινά παιδιά, καμιά εμπειρία, αισθάνομαι μαμμόθρεφτο ρε παιδί μου. Ζούμε στην εποχή που ο καιρός χρειάζεται group therapy… γιατί;
Διότι την μία είναι έτσι, την άλλη γιουβέτσι, την άλλη κοκορέτσι , άστα πείνασα … και δεν φτάνει αυτό είναι και ότι δεν ξέρεις πως να ντυθείς, τι να βγάλεις, τι να βάλεις, να στρώσεις, να ξεστρώσεις, να βγάλεις τα χειμωνιάτικα, να κρύψεις τα καλοκαιρινά, με λίγα λόγια εσύ δεν ξέρεις τι να κάνεις και αυτά..... τα ξέρουν όλα.
Ζούμε στην εποχή της φλώρικης κινητής τηλεφωνίας… Παλιά όταν είχες νεύρα, πάταγες το κουμπάκι και εκτονωνόσουν, του το έκλεινες του άλλου και τέλειωσε..... τώρα τι κάνεις; Σύρσιμο για τερματισμό της κλήσης;
Άσε που παλιά πέταγες το κινητό σου, στην τσέπη, τώρα τρέμει η ψυχή σου μην αρχίσει να παίρνει τηλέφωνα κανείς και είναι τόσο μεγάλο το κινητό που δεν χωράει καν στην τσέπη μας ή στην τσάντα μας.
Παλιά έτρωγε το κινητό, σούπες, τούμπες, βουτιά σε θάλασσα τίποτα δεν πάθαινε, σκυλί, τώρα μέσα σε ζελατίνες, θήκες και χίλια δύο και μπορεί να κολλήσει μέχρι Έμβολα. Ζούμε στην εποχή που η λογοκλοπή είναι συνήθεια… και είναι λογικό, άμα μου αρέσει το μπλουζάκι που φοράς δεν θα πάω να πάρω ένα ίδιο; Θα σε ρωτήσω μήπως; Έτσι και αν μου αρέσουν αυτά που γράφεις. Θα τα πάρω για δικά μου και γούστο μου και καμάρι μου. Και άμα γουστάρω στο τέλος θα σου πω και ένα «μαζί τα γράψαμε» Πάγκαλος style και όλα μια χαρά ούτε γάτα ούτε ζημιά…
Ζούμε στην εποχή που η Cappella Sistina φωτίζεται με χιλιάδες λαμπτήρες led, ενώ παιδιά πεθαίνουν σε αδικαιολόγητους πολέμους, άνθρωποι ανά τον κόσμο από ασιτία και άλλοι πάλι σηκώνουν τι χατζάρα και σφάζουν ανελέητα συνανθρώπους. Βέβαια και πάλι θα μου πείτε είναι λογικό, διότι το παιδάκι που πεθαίνει ή αυτούς που σφάζουν δεν τούς ξέρω… ενώ την Cappella Sistina την ξέρω, δεν είμαι αδαής για όνομα του Θεού. Και στην τελική με ποια λογική θα βάλουμε την ανθρώπινη ζωή πάνω από την τέχνη;
Ζούμε στην εποχή που η πεθερά περνάει κατάθλιψη, γιατί το παιδί της δεν έχει λεφτά, δεν παντρεύεται και δεν έχει ποιον να βασανίσει…
Στην εποχή που ο πελαργός κάνει απεργία και ο ΕΜΦΙΑ ενισχύει τις εταιρίες αντισύλληψης… Να τρως για να ζεις, όχι να ζεις για να τρως.
Άσε που όλα τα νομίσματα γυαλίζουν.. τι ευρώ; τι δραχμή; ή καλύτερα τι λίρα αιγυπτιακή όλα ίδια βρε παιδιά γυαλίζουν μ ένα επιβλητικό ΑΣΟ που μου τρυπά το μάτι... Τέλος ζούμε στην εποχή που όλα τα στραβά είναι λογικά ή καλύτερα όλα τα στραβά πλέουν σε πελάγη ευτυχίας, μόνο που εμείς δεν αρμενίζουμε ποτέ… Και αν μας ψεκάζουν τα μυαλά και αν μας μαυρίζουν την ψυχή να ξέρεις πως δεν έχει σημασία, διότι ο νόμος είναι σαν τον ιστό της αράχνης....
Οι μικρές μύγες πιάνονται, ενώ οι μεγάλες σχίζουν το δίχτυ και φεύγουν.

Οι νεράιδες έχουν περιπέτειες..

Ποιος είπε ότι οι νεράιδες δεν έχουν περιπέτειες;
Ποιος είπε ότι όλα είναι εύκολα για τις νεράιδες;
Ποιος είπε ότι όλα λύνονται με το μαγικό ραβδάκι;
Ξύπνησε η νεράιδα Φεγγαρένια και ετοιμάστηκε για να απλώσει στον ουρανό το φεγγάρι και τα αστέρια.
- Ξυπνήστε αστεράκια μου, είπε με τη μελωδική φωνή της.
Αλλά μια έκπληξη την περίμενε, δεν ξύπνησαν όλα τα αστέρια.
Κάποια νύσταζαν πολύ και δεν ήθελαν να σηκωθούν.
- Τρεμαμενες, νυσταγμένες φωνές ακούστηκαν .. ωωωωχ... Νυστάζουμε, είπε ένα από τα αστεράκια.
- Πρέπει να σηκωθείτε άρχισε να νυχτώνει, μας περιμένουν τόσα παιδάκια για καληνύχτα.
Εκείνα όμως, απλά γύρισαν τις ακτίνες τους από την άλλη μεριά και συνέχισαν να κοιμούνται ατάραχα.
- Τι θα κάνω; είπε η Φεγγαρένια. Τότε σκέφτηκε να ρωτήσει το φεγγαράκι.
Καλό μου φεγγάρι, τι με συμβουλεύεις;
- Αγαπημένη μου Φεγγαρένια μην ανησυχείς, θα βγουν στον ουρανό όσα είναι ξύπνια. Ας τα αφήσουμε όσα νυστάζουν να ξεκουραστούν, είναι και κάποιας ηλικίας, δισεκατομμύρια χρόνια φέγγουν.
Η φεγγαρένια δεν πείστηκε απο το φεγγάρι και είπε..
– Με το ραβδάκι μου να προσπαθήσω… Αλλά το φεγγάρι την διέκοψε λέγοντας της χαμογελώντας.

- Το ραβδάκι σου βγάζει ονειρόσκονη και όχι ξυπνόσκονη.
- Μα με πιο λίγα αστέρια ο ουρανός θα είναι άδειος, παραπονέθηκε η Φεγγαρένια.
- Θα σκορπιστούμε παντού, είπε το πιο νέο αστέρι.
- Και εγώ θα βάλω όλη τη λάμψη μου και την ομορφάδα μου, είπε το φεγγάρι.
Η νεράιδα Φεγγαρένια σκέφτηκε ότι έχουν δίκιο. Έτσι, πήρε όσα αστέρια ήταν ξύπνια και τα άπλωσε στον ουρανό. Το φεγγάρι έβαλε τα δυνατά του και σκόρπισε τη λάμψη του παντού.

Γι αυτό αν κάποιες φορές κοιτάτε τον ουρανό και δεν βλέπεται πολλά αστέρια, να ξέρετε ότι όσα λείπουν κοιμούνται. Για αυτό σσσσσςςςς ησυχία να μην τα ξυπνήσουμε. Απλά και αυτά κοιμούνται .. όνειρα γλυκά.

Ο Μάρτης είναι ο αγαπημένος μου μήνας

Ο Μάρτης είναι ο αγαπημένος μου μήνας, δεν σας το έχω πει ποτέ?
Δεν πειράζει παιδιά, μια το ένα μια το άλλο, θα το ξέχασα, άνθρωπος είμαι. Πάντως αυτός ο μήνας είναι για μένα ένα σημάδι, μπορεί γιατί λατρεύω το φως, αγαπώ τα χρώματα, λατρεύω το γέλιο και αυτός είναι γεμάτος τέτοια διάθεση.
Έχουν συμβεί τα πιο όμορφα στη ζωή μου τον μήνα Μάρτη.
Και τον περιμένω κάθε χρόνο πως και πως, και δεν με έχει προδώσει ποτέ ο άτιμος. Είπαμε... Τα λουλουδάκια ανθίζουν, τα ζουζούνια σκάνε μύτη, μαζί και οι αλλεργίες, αχ αυτές οι αλλεργίες με σκοτώνουν, με ένα κουτί χαρτομάντιλα είμαι, η ώρα αλλάζει, νυχτώνει αργά, η μέρα μεγαλώνει μαζί και η όρεξη για έξοδο. Αγαπώ την άνοιξη.
Οι μυρωδιές κάνουν πάρτι παντού, τι λεμονιές, τι νεραντζιές κλπ...
Δειλά, δειλά οι πρώτες ούζο ποικιλίες στη λιακάδα, οι βόλτες στην εξοχή, το πασχαλινό τετραήμερο, τα ρούχα.
Αχ... αυτά τα ρούχα ανοίγει το μάτι σου με τα ωραία χρώματα.
Ετοιμάζουν τις πλατείες, να και πάλι η τιμητική τους, τραπεζάκια, ομπρέλες , ποτάκια στα πλακόστρωτα, ατημέλητο ντύσιμο που με τον καιρό όλο και θα ζεσταίνει. Έχεις να περιμένεις πράγματα.
Το καλοκαίρι, τις παρέες, την όρεξη, το φως, την ενέργεια. Μου έφτιαξα το κέφι μου πάλι, με αυτά που σκέφτομαι. Γι αυτό τα γράφω κιόλας, μήπως φτιάξω και το δικό σας κέφι... Την άνοιξη είναι η εποχή που υπόσχετε πολλά και χαρίζει πολλά.
Ξαφνικά τα γυμναστήρια γεμίζουν, οι δίαιτες αστραπή παίρνουν τα πάνω τους και έχουν και πάλι την τιμητική τους.
Μάλλον μ έπιασε η άνοιξη για τα καλά, γιατί να συμμαζέψω τα μυαλά μου δεν μπορώ.. Cool και φυσικά μη ξεχάσω ...
Τα πουλάκια που κελαηδάνε, τα λουλούδια που ανθίζουν.. χρώματα, χρώματα μπλα – μπλα – μπλα !!!
Τώρα τα χρώματα είναι στο απόγειό τους… Ας τα χαρούμε λοιπόν φίλοι μου!!!!
Καλή άνοιξη, με το κεφάλι ψηλά προς το καλύτερο, παρά τα όσα δεινά μας περιμένουν.  Τι να πώ...
Που να "σφίξουν" και οι ζέστες...!!!!!!
Και κάπου εδώ θα σας αφήσω, γιατί ήρθε η ώρα... να φύγω.