Απλά να αγαπάς τον εαυτό σου..

Κάθεσαι και σκέφτεσαι και ανησυχείς για όλα αυτά που υποτίθεται ότι

χρωστάς στους άλλους, μέχρι που καταλαβαίνεις ότι περισσότερο από τον καθένα χρωστάς στον ίδιο τον εαυτό σου πολλά.  

Η εμμονή στην «Τελειότητα» και το ατέρμονο κυνήγι του «Αψεγάδιαστου» ταλαιπωρεί τον ίδιο τον εαυτό μας.

Πάντα ήθελα το τέλειο τέλος. 

Τώρα απλά έμαθα απο την ζωή, με τον δύσκολο τρόπο, ότι κάποια ποιήματα δεν κάνουν ρίμα, και κάποιες ιστορίες δεν έχουν ξεκάθαρη αρχή, μέση και τέλος.

Η ζωή είναι να μην ξέρεις, να πρέπει να αλλάξεις, να παίρνεις κάθε στιγμή και να την κάνεις όσο καλύτερη γίνεται, χωρίς να ξέρεις τι θα γίνει μετά. Απολαυστική Ασάφεια τόσο απλά.

Στην ζωή μας υπάρχουν δύο βασικές κινητήριες δυνάμεις,

Ο Φόβος και η Αγάπη.

Όταν φοβόμαστε απομακρυνόμαστε από τη ζωή, από τα αγαθά που μας χάρισε η ίδια η ζωή.

Όταν είμαστε ερωτευμένοι, είμαστε ανοιχτοί σε όλα αυτά που έχει να μας προσφέρει η ζωή με πάθος, ενθουσιασμό και αποδοχή. 
Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε πρώτα από όλα τον εαυτό μας, σε όλο του το μεγαλείο και με όλες μας τις ατέλειες. 

Αν δε μπορούμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, δε μπορούμε να είμαστε εντελώς ανοιχτοί στο να αγαπήσουμε τους άλλους ή στις δυνατότητές μας να δημιουργήσουμε.

Η εξέλιξη και όλες μας οι ελπίδες για έναν καλύτερο κόσμο βασίζονται στο να είμαστε ατρόμητοι και ανοιχτόμυαλοι απέναντι σε αυτούς που αγκαλιάζουν τη ζωή.

Μην ήμαστε αρνητική στην ζωή για να είναι γενναιόδωρη μαζί μας. Μία ζωή που ξοδεύεται σε λάθη, είναι όχι μόνο πιο έντιμη αλλά και πιο χρήσιμη από μια ζωή που ξοδεύεται στο τίποτα, άσκοπα. 
Οι άνθρωποι φοβούνται τον εαυτό τους, την αλήθεια τους. Τα αισθήματά τους πάνω από όλα. Οι άνθρωποι μιλούν για το πόσο σπουδαία είναι η αγάπη, και είναι το πρώτο σκαλί της ευτυχίας. Η αγάπη πονάει. Τα συναισθήματα είναι ενοχλητικά. Οι άνθρωποι έχουν μάθει ότι ο πόνος είναι κακός και επικίνδυνος. Πώς τα βγάζουν πέρα με την αγάπη αν φοβούνται να νιώσουν;

Το ίδιο και με την μοναξιά, πονάει και οι άνθρωποι την φοβούνται.  

Ο πόνος υπάρχει για να μας ξυπνά. Οι άνθρωποι προσπαθούν να κρύψουν τον πόνο. Αλλά κάνουν λάθος. Ο πόνος είναι κάτι που κουβαλάς, σα ραδιόφωνο. Νιώθεις τις δυνάμεις σου βιώνοντας πόνο. Τα πάντα έχουν να κάνουν με το πώς τον κουβαλάς. 

Αυτό είναι που μετράει. Ο πόνος είναι ένα συναίσθημα. Τα συναισθήματα είναι μέρος του εαυτού σου. Της πραγματικότητάς σου. Αν ντρέπεσαι γι' αυτά και τα κρύβεις αφήνεις την κοινωνία να σου καταστρέψει την πραγματικότητα. Πρέπει να υποστηρίζεις το δικαίωμά σου να νιώθεις τον πόνο σου.

Τα απλά πράγματα δεν έχουν αλλάξει. Είναι πάντα προτιμότερο να είσαι ειλικρινής και αληθινός. Να κάνεις ότι καλύτερο για τον εαυτό σου και με αυτά που διαθέτης. Να είσαι χαρούμενος με τις απλές απολαύσεις. Και να έχεις θάρρος όταν τα πράγματα πάνε στραβά.

Εκεί που δεν το περιμένουμε, η ζωή μας βάζει σε μία δοκιμασία για να τεστάρει το θάρρος μας και την προθυμία μας να αλλάξουμε. Σε μία τέτοια στιγμή, δεν έχει νόημα να προσποιούμαστε ότι δεν έγινε τίποτα ή να λέμε ότι δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι. Η πρόκληση δεν θα περιμένει. Η ζωή δεν κοιτάζει πίσω.

Λοιπόν, μου αρέσει να τρώω ωραία γευστικά φαγητά, να κοιμάμαι, να τρώω γλυκά και να είμαι ερωτευμένη. Μου αρέσει να δουλεύω, να διαβάζω, να μαθαίνω και να κατανοώ τη ζωή. Εξάλλου αυτές είναι και οι απολαύσεις της ζωής. 
 Ευτυχία δεν είναι η απουσία προβλημάτων. Είναι η ικανότητά μας να τα αντιμετωπίζουμε απλά και χωρίς πανικό. Και τελικά με όλα αυτά έμαθα να αγαπώ τον εαυτό μου, αλλά και όλη την ζωή γύρο μου.

Μητέρα ..

Σε λίγες μέρες γιορτάζει η Γη, γιορτάζει ο κόσμος όλος , την γιορτή της «μητέρας».

Η Αρχαία Ελλάδα είναι η πρωταρχική πηγή αναφοράς στην «γιορτή της μητέρας». Ήταν γιορτή της άνοιξης όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων.

Η μητέρα Γη (Γαία) σύζυγος του Ουρανού είναι η προσωποποίηση της φύσης, που γεννά όλο τον κόσμο και λατρεύεται σαν η υπέρτατη θεότητα. Η λατρεία περνά στη συνέχεια στην κόρη της, η Ρέα η σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία και θεά της γονιμότητας.  

Η Ρέα λατρεύεται σαν η "Μητέρα των Θεών", καθώς φαίνεται να είναι η πρώτη, που γέννησε με τοκετό και ανάθρεψε τα παιδιά της με μητρικό γάλα. 

Οι αρχαίοι Έλληνες απέδιδαν τιμές στη Ρέα κάθε άνοιξη, καθώς ήταν και θεά της γης και της γονιμότητας.

Η Αμερικανίδα Ann Maria Reeves Jarvis διοργάνωσε για πρώτη φορά το 1865 ένα κίνημα με το όνομα Mothers Friendships Day και συναντήσεις με το όνομα Mothers Day Meetings, 

κατά τις οποίες οι μητέρες αντάλλασσαν απόψεις και εμπειρίες.

Το 1870 η Julia Ward Howe διοργάνωσε μια εκδήλωση φιλειρηνικής συγκέντρωσης μητέρων με το σλόγκαν peace and motherhood με σκοπό, τα παιδιά να μην στέλνονται στον πόλεμο.

Μία νεότερη εκδοχή ήταν η αποκαλούμενη «Mothering Sunday», που μας μεταφέρει στην Αγγλία του 1600. Αυτή η μέρα γιορταζόταν την 4η Κυριακή της Σαρακοστής προς τιμή όλων των μητέρων της Αγγλίας.

Κατά την διάρκεια αυτής της μέρας, οι υπηρέτες που έμεναν στα σπίτια των αφεντικών τους έπαιρναν μία μέρα άδεια για να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να περάσουν την ημέρα με τις μητέρες τους.
Καθώς ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην Ευρώπη η γιορτή  μεταβλήθηκε προς τιμή της «Μητέρας Εκκλησίας» αλλά με τον καιρό οι δύο έννοιες συγχωνεύτηκαν. Έτσι ο κόσμος τιμούσε ταυτόχρονα την μητέρα και την εκκλησία.

Στην Ελλάδα η γιορτή της μητέρας συνδέθηκε με την εορτή της Υπαπαντής στης 2 Φεβρουαρίου. Τότε η ορθόδοξη εκκλησία γιορτάζει την Παναγία με τον Ιωσήφ που πηγαίνουν τον 40ήμερο

Ιησού στο Ναό για ευλογία. Να «σαραντίσει», με σύγχρονη ορολογία. Μια κίνηση που ακόμα σήμερα κάνουν οι χριστιανές μητέρες «Σαραντισμός».

Ο παράλληλος εορτασμός της μητέρας ξεκίνησε το 1929 με προφανή τον συμβολισμό. Όμως κατά την δεκαετία του 1960, ο εορτασμός ατόνησε και ενισχύθηκε η δυτικόφερτη συνήθεια εορτασμού της 2ης Κυριακής του Μαΐου.

Η δεύτερη Κυριακή του Μάη που καθιερώθηκε σαν εθνική γιορτή της μητέρας στις ΗΠΑ οφείλεται στην έμπνευση μιας γυναίκας από την Φιλαδέλφεια της

Ana Jarvis. Η Ana Jarvis θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της ξεκίνησε το 1907 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας.

Η προσπάθειά της είχε απήχηση και η γιορτή της μητέρας έγινε επίσημα εθνική γιορτή των ΗΠΑ το 1914 με προεδρικό διάταγμα που όριζε την δεύτερη Κυριακή του Μάη σαν Ημέρα της Μητέρας.

O εορτασμός καθιερώθηκε κατά τον 20ο αιώνα.

Η ιδέα για τον εορτασμό ανήκει στην ακτιβίστρια Άννα Μαρία Τζάρβις (1864-1948) που πρότεινε να καθιερωθεί μια ιδιαίτερη ημέρα προς τιμή της μητέρας.

Τελικά, οι προσπάθειές της απέδωσαν καρπούς στις 9 Μάιου του 1914, όταν ο τότε αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον υπέγραψε απόφαση με την οποία η Ημέρα της Μητέρας καθιερωνόταν ως εθνική εορτή τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.

Παραδοσιακά δώρα όπως τα λουλούδια, τα φυτά ή οι σοκολάτες προσφέρονταν στη Γιορτή της μητέρας.
Αν και πολλές χώρες έχουν δικές τους ημερομηνίες για τη γιορτή της μητέρας, όπως και δικούς τους λόγους για να γιορτάζουν μια τέτοια μέρα, η δεύτερη Κυριακή του Μάη έχει επικρατήσει διεθνώς. Έτσι πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα γιορτάζει την γιορτή της μητέρας την δεύτερη Κυριακή του Μάη.
Η Γιορτή της μητέρας βέβαια έχει χάσει, όπως και όλες οι γιορτές, τον παραδοσιακό της χαρακτήρα. Βλέπετε πρώτοι οι Αμερικάνοι, χωρίς να υστερούμε οι υπόλοιποι, ανακάλυψαν ότι παρ' όλο που η γιορτή αυτή καθιερώθηκε για να γιορτάζεται η μητέρα σαν έννοια, ήταν παρόλα αυτά μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να δείξει κανείς την αγάπη του για την δική του μητέρα.

Γρήγορα το εμπόριο και διαφήμιση ανακάλυψαν μια νέα πηγή εσόδων και έτσι τα πρώτα συμβολικά λουλούδια της γιορτής έγιναν γρήγορα ανθοδέσμες και γλάστρες ώστε σήμερα η γιορτή της μητέρας να είναι η πιο εμπορική γιορτή για λουλούδια, γλάστρες και εποχιακά φυτά διεθνώς εκτός από τα Χριστούγεννα. Σύμφωνα με έρευνες η γιορτή της Μητέρας κατέχει τα τελευταία χρόνια μερίδιο 26% στο σύνολο των ετήσιων πωλήσεων λουλουδιών και φυτών που γίνονται κατά την διάρκεια των διάφορων γιορτών.

Δεν είναι ότι δεν μας αγαπάει κανείς άλλος εκτός από τη μητέρα μας. Δεν είναι ότι ο πατέρας μας, μας αγαπάει ή μας νοιάζεται λιγότερο ή ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι μέσα και έξω από την οικογένεια που δεν θέλουν τίποτα άλλο εκτός από το καλό μας. Απλά όπως και να το κάνουμε σαν την μητέρα... δεν έχει. 

Μάνα είναι μόνο μία.

Όπως και η καρδιά.

Η μάνα σου δίνει ζωή.

Όπως και η καρδιά.

Η μάνα δουλεύει ακατάπαυστα.

Όπως και η καρδιά

Η μάνα δίνει οξυγόνο, όταν πνίγεσαι.

Όπως και η καρδιά.

Η μάνα πονάει, όταν πληγώνεται αλλά συνεχίζει δυνατή

Όπως και η καρδιά.

Η μάνα αγαπάει με όλο της το είναι.

Όπως και η καρδιά.

Η μάνα είναι απλά μια καρδιά. ♥

Σαν την μάνα δεν έχει, γιατί κανείς δεν έχει θυσιάσει τόσα για εσένα όσα εκείνη. Προκειμένου να σε μεγαλώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, έκανε θυσίες σε προσωπικό χρόνο, καριέρα, χρήματα, ανάγκες. 

Κανείς δεν σε ξέρει τόσο καλά όσο η μαμά σου, γιατί πολύ απλά εκείνη σε ξέρει πριν καν υπάρξεις ή, καλύτερα, πριν υπάρξεις σαν μέλος αυτού του κόσμου. Σε ξέρει από τότε που ήσουν σώμα στο σώμα της. 

Δεν υπάρχει κανείς που θα ενδιαφερθεί τόσο όσο η μητέρα σου, για την κατάσταση της υγείας σου. Ήταν εκεί για να απαλύνει τον πόνο σου από τον πρώτο κολικό και το πρώτο δόντι, ήταν εκεί για να φτιάξει σούπες, να σου δώσει ανά οκτάωρο την αντιβίωσή σου και να σου διαβάσει παραμύθια για να κοιμηθείς όταν ο πυρετός σε έψηνε. Και όπως ένιωθε τότε που ήσουν πέντε και τα παιδικά σου μάγουλα αναψοκοκκίνιζαν από τη γρίπη, έτσι ακριβώς θα νιώσει όταν ως 40 σου θα πέσεις στο κρεβάτι με μια ίωση.

Είσαι το κέντρο της ζωής της, από τη στιγμή που έμαθε ότι μένεις μέσα στην κοιλιά της, γι' αυτό κατέχει δικαιωματικά τον τίτλο του ανθρώπου που σε νοιάζεται περισσότερο και βαθύτερα απ' τον καθένα.

Υπάρχει κανείς άλλος εκτός από τη μητέρα σου που πραγματικά να πονάει όταν πονάς, να κλαίει όταν κλαις και να μουδιάζει από χαρά όταν ευτυχείς;

Όποιος δεν κατάλαβε τι σημαίνει μητέρα και να σταθεί στο πλάι της, όπως εκείνη έχει καθαρίσει εμετούς, μύξες, σάλια, πύον και ο Θεός ξέρει τι άλλο από πάνω σου χωρίς ίχνος διαμαρτυρίας… δεν αξίζεις σαν άνθρωπος.

Αίγυπτος – ο θεός Οσιρις

Ο Όσιρις γεννήθηκε στις Θήβες της Άνω Αιγύπτου. Αμέσως όταν συνέβη αυτό μία μυστηριώδης φωνή γνωστοποίησε στον κόσμο την έλευση του «Κυρίου του Σύμπαντος», προκαλώντας κραυγές χαράς. Όταν, όμως, έγιναν γνωστές οι συμφορές που τον απειλούσαν, η χαρά μετατράπηκε σε θρήνο. 

Όταν ο Ρα πληροφορήθηκε τη γέννηση του Όσιρι, χάρηκε. Παρά το γεγονός ότι είχε καταραστεί τη μητέρα του Νουτ να μη τον γεννήσει, τον κάλεσε κοντά του και τον αναγνώρισε ως κληρονόμο του θρόνου του.

Σύζυγος και αδερφός της Ίσιδας και θεός της σοφίας και του πολιτισμού, ο Όσιρις είχε την… ατυχία να δολοφονηθεί και να διαμελιστεί από τον σατανικό αδερφό του Σετ και την τύχη να αναστηθεί χάρη στη μαγεία που χρησιμοποίησε η Ίσις. Όχι άσκοπα, καθώς αφού αναστήθηκε ο Όσιρις της έκανε έναν γιο, τον Ώρος, ο οποίος εκδικούμενος τον θάνατο του πατέρα του, σκότωσε τον θείο του. 

Ο γιος του Ώρος έγινε βασιλιάς της Αιγύπτου, ενώ ο Όσιρις έγινε βασιλιάς των Νεκρών και κριτής του κάτω κόσμου. Ο Αιγύπτιοι θεωρούσαν τον Όσιρι κάτι σαν νικητή του Θανάτου και επομένως κάθε φαραώ που πέθαινε γινόταν Όσιρις, ενώ όσο ζούσε αποτελούσε ενσάρκωση του Ώρος.

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι μόλις πέθαιναν ο θεός Οσιρις θα τους έκανε δυο ερωτήσεις.

Από τις απαντήσεις τους θα κρίνονταν αν θα συνέχιζαν το ταξίδι τους στη μεταθανάτια ζωή.
-Η πρώτη ερώτηση ήταν: «Πρόσφερες χαρά»;
-και η δεύτερη ερώτηση ήταν : «Βρήκες τη χαρά»;
Ο χρόνος, αφού περάσει, δεν γυρίζει πίσω, ούτε μπορεί να ανακτηθεί. Απλά μόνο μπορείς να τον ζήσεις.

Απλά με την ανάρτηση μου αυτή σας αποδεικνύω από αρχαιοτάτους χρόνους πίστευαν στο πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος μας εδώ στην Γη, με δύο τεράστια πρέπει να προσφέρεις αλλά και να βρεις χαρές.

Ο κόσμος των ονείρων ή το παραμύθι της ζωής μας.

Ένα παραμυθάκι στον κόσμο των ονείρων, είναι το φάρμακο της ζωής.
Όνειρα, περπατώντας για ακόμα μια φορά στους δρόμους της πόλης, παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μου, έχω αυτή την συνήθεια που αναρωτιέμαι ποιες να είναι οι σκέψεις τους, ποιες οι αγωνίες τους; ποια τα όνειρα τους;

Μια φορά και ένα καιρό, έτσι δεν ξεκινούν όλα τα παραμύθια;

Γιατί και η ζωή μας, απλά είναι ένα  παραμύθι, άλλο μικρό άλλο μεγάλο, άλλο με όμορφο και άλλο με αναπάντεχο τέλος.

Ωστόσο όλα έχουν μια κοινή συνισταμένη, την μοναδικότητα τους.

Όπως και η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι τόσο μοναδική, όσο η ψυχή του, η καρδιά του και τα όνειρα του.

Μήπως τα όνειρα είναι μια διέξοδος του μυαλού για να μην τρελαθούμε, μια άμυνα του οργανισμού μας για να μπορέσουμε να ζήσουμε να συνεχίσουμε να ζούμε, να προχωράμε, μέχρι που; μέχρι πότε;

Γιατί τι νομίζετε τα όνειρα είναι το προσχέδιο της πραγματικότητας, μιας πραγματικότητας που επιθυμούμε και θέλουμε να βιώσουμε.

Και είναι τόσο ξεχωριστά και μοναδικά για τον καθένα από εμάς γιατί το κάθε ένα από αυτά δείχνει και ένα κομμάτι από την ψυχή μας.

Και εσύ ονειρεύεσαι μια ζωή παραμυθένια, μια ζωή μοναδική, εκεί που όλα θα είναι όπως τα φαντάζεσαι, με την αγάπη σου , τον ερωτά σου, και μετά τι; θα σταματήσεις να ονειρεύεσαι; δεν πιστεύω, τότε τι όνειρα θα κάνεις;

Μάλλον τελικά γι αυτό τα λένε όνειρα γιατί πάντα θα υπάρχουν πάντα θα μας ταξιδεύουν μαζί τους και όσο ποιο πολλά όνειρα πραγματοποιήσουμε, τελικά τόσο ποιο πολλά όνειρα θα κάνουμε.

Γι αυτό θα σας δώσω μια συμβουλή, που αν θέλετε την ακούτε… 

Μην σταματήσετε να διαβάζετε και να λέτε παραμύθια και να μην πάψετε ποτέ να πιστεύετε στα όνειρά σας.
Αν δεν το κάνετε θα χάσετε το πιο σημαντικό κομμάτι του εαυτού σας. Γιατί θα έρθει η στιγμή που το παιδί σας ή το εγγόνι σας θα σας ζητήσει να πλέξετε με ασημοκλωστή, σκάλα, για να ανέβει στο φεγγάρι, και εσείς δεν θα μπορέσετε. Γιατί ενώ όλα τα υλικά θα είναι μπροστά σας, εσείς δεν θα μπορείτε να τα πιάσετε, γιατί το παραμύθι είναι αυτό που κρατάει ζωντανά τα όνειρα και τις ελπίδες.
Αν η ελπίδα είναι χαμένη, τότε και η ασημοκλωστή θα ξεφτίσει.
Μην σταματήσετε να ονειρεύεστε, μην αφήσετε την ψυχή σας να πεθάνει.

Ας ξεκινήσει λοιπόν το παραμύθι στον κόσμο των ονείρων.

Στα όνειρα και στην αγάπη τα πάντα είναι δυνατά, ας αγαπάμε και ας ονειρευόμαστε, όσο περισσότερο γίνεται.

Καλό ξημέρωμα Κυριακής, Όνειρα γλυκά, παραμυθένια όνειρα λαμπερά και μελένια. 

Καληνύχτα φίλοι μου.