Αγία Βαρβάρα

Η ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ, ήταν θυγατέρα του φανατικού εθνικού Διόσκουρου, που το μίσος του για τους Χριστιανούς ήταν πολύ μεγάλο και τον οδηγούσε σε πράξεις εγκληματικές. Αντίθετα, η Βαρβάρα ήταν κρυφή Χριστιανή και όταν χρειάστηκε δεν δίστασε να φανερώσει το μυστικό της στον πατέρα της, αψηφώντας την οργή του. Φυσικά ο σκληρός και άπονος Διόσκουρους, τυφλωμένος από τον φανατισμό του και μη μπορώντας να την συγχωρέσει, την παρέδωσε στον έπαρχο για να την τιμωρήσει. Ο έπαρχος θαμπωμένος από την ομορφιά της αλλά και τον θαυμάσιο χαρακτήρα της νέας, θέλησε να την σώσει. Προσπάθησε να την κάνει να αλλάξει ιδέες, αλλά μάταια. Την βασάνισε αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Τότε την έστειλε πίσω στον πατέρα της. Αυτός τυφλωμένος από το μίσος του για τους χριστιανούς, δεν μπόρεσε πια να δει τη Βαρβάρα σαν κόρη του. Κατά την κρίση του, αφού ήταν Χριστιανή, ήταν άσπονδος εχθρός και έπρεπε να εξοντωθεί. Έτσι αποφάσισε να αποκεφαλίσει με τα ίδια του τα χέρια την Βαρβάρα. Κατά την παράδοση, ενώ το ξίφος του πατέρα της έκοβε το κεφάλι της, η Θεία Δίκη, με μορφή κεραυνού έκαψε τον άσπλαχνο πατέρα. Αυτόν τον τιμωρό κεραυνό, συμβολίζουν τα πυρά του πυροβολικού μας, κι έχουν ως προστάτιδα την Αγία Βαρβάρα. Επίσης η Αγία Βαρβάρα είναι προστάτιδα και των παιδιών και τα φυλάει από τις κακές παιδικές αρρώστιες, όπως την βλογιά και άλλες. Για να την "γλυκάνουν" σε πολλά μέρη του τόπου μας την ημέρα της γιορτής της προσέφεραν μελόπιτες ή κολυβόζουμο, που στην Θράκη το έλεγαν «ΒΑΡΒΑΡΑ». Το έθιμο πανάρχαιο και θυμίζει την πανσπερμία. 

Στους Χριστιανούς η παρασκευή της "Βαρβάρας" καθιερώθηκε από το εξής περιστατικό. 

Ο σατανικός νους του Διόσκουρου, είχε συλλάβει ένα σατανικό και αποτρόπαιο σχέδιο για την εξόντωση των Χριστιανών της περιοχής του. Κάλεσε όλους τους αρτοποιούς της περιοχής του και τους έδωσε εντολή να βάλουν δηλητήριο στο ψωμί που θα παρασκεύαζαν και οι πωλητές τροφίμων στα τρόφιμα που θα πωλούσαν. Το μυστικό αυτό το έμαθε η κόρη του η Βαρβάρα, και ειδοποίησε τους χριστιανούς να μην αγοράσουν ψωμί και τρόφιμα, και να πορευτούν με τα υπολείμματα που είχαν στα σπίτια τους. Έτσι κάθε Χριστιανική οικογένεια μαγείρεψε ότι πρόχειρο της βρέθηκε στο σπίτι. Επειδή όμως τα τρόφιμα που τους είχαν απομείνει ήταν πολύ λίγα και κάθε είδος από μόνο του δεν έφτανε για μια σωστή μαγειριά, έβαλαν στην κατσαρόλα λίγο από όλα. Δηλαδή, λίγο στάρι, μερικά φασόλια, κουκιά, σταφίδες και ότι άλλο σχετικό είχαν, κι όλα μαζί τα μαγείρεψαν. Έτσι χάρη στη Βαρβάρα σώθηκαν και από τότε σε ανάμνηση αυτού του περιστατικού καθιερώθηκε στη γιορτή της να μαγειρεύουν το παρασκεύασμα αυτό που είναι γλυκό και φαγητό μαζί .

Χρόνια πολλά στις Βαρβάρες που αύριο γιορτάζουν !

Σήμα κατατεθέν της Δράμας, οι πηγές της Αγίας Βαρβάρας φιγουράρουν τα

τελευταία χρόνια ανάμεσα στα 60 καλύτερα πάρκα της Ευρώπης. Πρόκειται για ένα μαγικό υδροβιότοπο, έναν πανέμορφο χώρο αναψυχής περίπου 60 στρεμμάτων στην καρδιά της πόλης, όπου οι κάτοικοι ρίχνουν καραβάκια στολισμένα με κεριά στη λιμνούλα παραμονές της γιορτής.
Η ημέρα που οι λιλιπούτειοι κάτοικοι της Δράμας περίμεναν όλο το χρόνο έφτασε! Την εβδομάδα που πέρασε, φελιζόλ, πινέλα, κοπίδια, κεράκια και σημαιάκια μεταμορφώθηκαν σε καραβάκια. 

Παραμονή της Αγίας Βαρβάρας σήμερα και μόλις σουρουπώσει από κάθε γωνιά της πόλης θα ξεπροβάλλουν οι μικροί καπετάνιοι. Σημείο συνάντησης; Μα φυσικά η μεγάλη λίμνη της Αγίας Βαρβάρας.
Η λίμνη που στον πυθμένα της βρίσκονται τα θεμέλια από το παλιό εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας. Σύμφωνα με το θρύλο που τυλίγει τις πηγές της πόλης, όταν το 1830 η Δράμα κατακτήθηκε από τους Τούρκους, το εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας γκρεμίστηκε για να χτιστεί στη θέση του ένα τζαμί. 

Τα σχέδια των κατακτητών όμως άλλαξαν… ανήμερα της Αγίας Βαρβάρας η περιοχή πλημμύρισε με νερό και έτσι το τζαμί δεν χτίστηκε ποτέ. 

Από τότε η Αγία Βαρβάρα έγινε η πολιούχος της Δράμας και ακριβώς απέναντι από τη λίμνη με τα θεμέλια, χτίστηκε η καινούρια εκκλησία που αφιερώθηκε στην Αγία που έσωσε το εκκλησάκι της. Έκτοτε, στις 4 του Δεκέμβρη κάθε χρόνο η πόλη μας τιμά τη μνήμη της πολιούχου της.
Το θρύλο αυτό ακολούθησε το έθιμο με τα καραβάκια, οι εκδοχές του οποίου είναι δύο. Σύμφωνα με την πρώτη, την παραμονή της Αγίας Βαρβάρας μετά τη λιτανεία, ο κόσμος έστελνε στο βυθισμένο εκκλησάκι το κεράκι του για την Αγία πάνω σε ένα σανίδι από ξύλο.

Η δεύτερη εκδοχή βασίζεται στο ότι η Αγία Βαρβάρα εκτός από προστάτιδα του πυροβολικού ήταν και η προστάτιδα των κοριτσιών που τις φυλούσε από τη γλωσσοφαγιά και βοηθούσε τα «τυχερά» του γάμου τους. Έτσι όλα τα ελεύθερα κορίτσια στις 3 του Δεκέμβρη, κατά τη διάρκεια του εσπερινού και μόλις σκοτείνιαζε, άναβαν κεριά στον ανατολικό τοίχο της λίμνης. Κάποιες κοπέλες έβαζαν τα κεράκια τους πάνω σε σανίδες ξύλου και μαζί με μια ευχή τα έστελναν στο βυθισμένο εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας. 

Η πορεία της σανίδας στη λίμνη έδειχνε αν η ευχή θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Αν το κεράκι έσβηνε θεωρούνταν αποτυχία αλλά η ελπίδα έμενε, καθώς το επόμενο πρωί όλα τα κορίτσια κατέφθαναν και πάλι στη λίμνη για να πλυθούν με το νερό που η Αγία Βαρβάρα είχε αγιάσει το προηγούμενο βράδυ.

Χριστουγεννιάτικα μπαχαρικά είναι η πιο τρανή απόδειξη πως τα Χριστούγεννα έρχονται.

Οι μυρωδιές των μπαχαρικών που ξεχύνονται από τις κουζίνες αυτές τις ημέρες είναι η πιο τρανή απόδειξη πως τα Χριστούγεννα έρχονται.
Εκτός από λαμπάκια, στολισμένα δέντρα και πακέτα με φιόγκους και γιορτινό περιτύλιγμα, τα Χριστούγεννα είναι και μια γιορτή των αισθήσεων. Είναι μυρωδιές και γεύσεις που μας μεταφέρουν στο κλίμα της γιορτής. Με το που θα μυρίσει το σπίτι γλυκά, τότε καταλαβαίνει κανείς ότι είναι πράγματι Χριστούγεννα. 

Κανέλλα: Χρησιμοποιείται από αρχαιοτάτων χρόνων σε παρασκευάσματα αλλά και σαν αρωματικό. Με κανέλλα αρωμάτιζαν τα σεντόνια τους οι εραστές, αλλά και τα ρούχα τους οι γυναίκες. Το άρωμά της μάλιστα την καθιστούσε δώρο που άρμοζε στους βασιλείς και στις θυσίες προς τους θεούς. Η κανέλα δεν είναι, όμως, μόνο αρωματική, αλλά και ωφέλιμη για τον οργανισμό. Έρευνες έχουν δείξει ότι βοηθά στο διαβήτη και την κακή χοληστερόλη, αλλά και ότι έχει θερμαντικές, αντισηπτικές και αντιρυτιδικές ιδιότητες. Βάλτε ένα ξυλάκι κανέλα στο τσάι ή σε ζεστό γάλα, για υπέροχο, ζεστό χριστουγεννιάτικο άρωμα. Ρίξτε τη σε σκόνη πάνω από ρόφημα ζεστής σοκολάτας και φτιάξτε σταφιδόψωμο με κανέλα ένας ακαταμάχητος συνδυασμός. Για την απόλυτη χριστουγεννιάτικη εμπειρία ετοιμάστε για το γιορτινό τραπέζι ζεστό κόκκινο κρασί (mulled wine) με ένα ξυλάκι κανέλλα κι αν θέλετε γαρύφαλλο, σταφίδες και μια φέτα πορτοκάλι. Ενώ για μετά το γεύμα μήλο κομμένο σε φέτες και πασπαλισμένο με κανέλλα είναι ένα ευχάριστο, δροσιστικό επιδόρπιο. Για ακαταμάχητο άρωμα στο σπίτι, τέλος, ρίξτε στα κεριά σας αιθέριο έλαιο κανέλα.

Μοσχοκάρυδο: Πολύτιμο και πανάκριβο αγαθό την εποχή του μεσαίωνα, το μοσχοκάρυδο, όπως μαρτυρά και το όνομά του, μοιάζει με μικρό καρύδι, έχει, όμως, μοναδικό άρωμα. Κατά το μεσαίωνα το εμπορεύονταν κυρίως Άραβες, που αρνούνταν να αποκαλύψουν στους Ευρωπαίους την περιοχή που φύονταν και γι’ αυτό το μοσχοπουλούσαν. Αποτελεί βασικό συστατικό πολλών ευρωπαϊκών, χριστουγεννιάτικων συνταγών και ένα από τα κύρια συστατικά του ζεστού κόκκινου κρασιού (mulled wine) του γιορτινού κρασιού από τη Βόρεια Ευρώπη, που αναφέραμε και λίγο πιο πάνω. Δρα ως αντισηπτικό του εντέρου και τονώνει τον εγκέφαλο και το κυκλοφορικό, αντενδείκνυται, όμως, γενικά η χρήση του από τις εγκύους. Εσείς προσθέστε το σε σκόνη στο τσάι, αλλά και σε πιάτα με κρέας. Δίνει, επίσης, ένα ιδιαίτερο άρωμα στις λευκές σάλτσες. Εκμεταλλευτείτε το, όμως, και διακοσμητικά, ολόκληρο, καθώς μπορείτε να φτιάξετε μόνοι σας γιορτινές συνθέσεις με αρωματικό μοσχοκάρυδο, κεριά και μικρά κλαδάκια από γκι.

Γαρύφαλλο: Μαζί με το μοσχοκάρυδο και το πιπέρι, το γαρύφαλλο, συγκαταλεγόταν στα πιο ακριβά αγαθά κατά τη ρωμαϊκή εποχή. Η χρήση του, όμως, πηγαίνει πολύ πιο πίσω, αφού αρχαιολόγοι ανακάλυψαν γαρύφαλλα μέσα σε ένα δοχείο στη Συρία, που χρονολογείται περίπου από το 1700 π.Χ. Είναι αντισηπτικό (βοηθά στις λοιμώξεις), αντισπασμωδικό (βοηθά στον τυμπανισμό), διεγείρει την πνευματική λειτουργία, ενώ χρησιμοποιείται στην θεραπεία της ακμής, του έρπητα και έχει, όπως και η κανέλα, αντιγηραντικές ιδιότητες. Εσείς φτιάξτε για το γιορτινό τραπέζι ένα ρύζι αρωματισμένο με γαρύφαλλο ή προσθέστε το στα ροφήματα. Μπορείτε, επίσης, να φτιάξετε ένα φυσικό αρωματικό χώρου «καρφώνοντας» γαρύφαλλα πάνω σε ένα πορτοκάλι.

Βανίλια: Η βανίλια προέρχεται από την ορχιδέα του γένους Vanilla, που είναι άνθος γηγενές του Μεξικού και είναι το δεύτερο πιο ακριβό μπαχαρικό στον κόσμο μετά τη ζαφορά. Τη βανίλια μπορεί να προμηθευτεί κανείς σε τρεις μορφές: ολόκληρη σε αποξηραμένο ξυλάκι, σε σκόνη και σε εκχύλισμα. Κατέχει σημαντικότατη θέση στη ζαχαροπλαστική αλλά και την κοσμετολογία. Παλιές πηγές ιατρικής την αναφέρουν ως αφροδισιακό και αντίδοτο για τον πυρετό. Το άρωμά της χαλαρώνει και φτιάχνει τη διάθεση. Αποτελεί βασικό συστατικό των κέικ και πολλών γλυκών ακόμη. Ανακατέψτε τη με ζάχαρη για να αρωματίσετε τον καφέ και τα ροφήματα ή βάλτε ένα ξυλάκι στο βάζο του καφέ –θα τον αρωματίσει διακριτικά. Κι αν θέλετε να διατηρήσετε αυτό το άρωμα του φρεσκοψημένου γλυκού, βάλτε στο χώρο σας κεριά με άρωμα βανίλια. Λένε, μάλιστα ότι το άρωμα της βανίλιας, ακόμη και σε μορφή κεριού, χορταίνει την όρεξή μας για γλυκό και βοηθά στην απώλεια βάρους.

Αστεροειδής γλυκάνισος: βροχή αστεροειδών στην κουζίνα. Ακόμη και χωρίς το ιδιαίτερο άρωμά του, το σχήμα και μόνο του αστεροειδή γλυκάνισου είναι ιδανικό για την διακόσμηση των πιάτων και των γλυκών της γιορτής.

Χρησιμοποιείται ιδιαίτερα σε λικέρ αλλά και στη μαγειρική σε πιάτα με κρέας, ενώ κατέχει ιδιαίτερα σπουδαία θέση στην κινέζικη, την ινδική και την ινδονησιακή κουζίνα. Σε ρόφημα ο αστεροειδής γλυκάνισος χρησιμοποιούταν για τους ρευματισμούς, ενώ μασούσαν τους σπόρους του μετά το φαγητό για να βοηθήσουν την πέψη. Εσείς σερβίρετε στους καλεσμένους σας μια κούπα αχνιστό τσάι προσθέτοντας μερικά «αστεράκια». 

Θα τέρψουν και το μάτι και τη γεύση τους. Ακόμη προσθέστε ένα-δυο αστέρια στα ποτήρια του κρασιού, για άρωμα, αλλά και χριστουγεννιάτικη διάθεση. Μια πιατέλα με ρόδια και αστεροειδή γλυκάνισο, τέλος, μπορεί να γίνει το τέλειο διακοσμητικό για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι.
Μη διστάζετε, λοιπόν. Η κουζίνα θέλει πειραματισμούς. Με τα μπαχαρικά των γιορτών στα ντουλάπια σας, μπορείτε να φτιάξετε την δική σας χριστουγεννιάτικη βερσιόν των αγαπημένων σας συνταγών, αλλά και να δημιουργήσετε καινούριες. Το μόνο που θα χρειαστείτε εκτός από τα βαζάκια με τα αρωματικά σας είναι μια δόση φαντασίας, για ξεχωριστές, υπέροχες γιορτές.

Καλό μήνα και τις καλύτερες ευχές στο πιο γιορτινό μήνα του χρόνου.

Ο Δεκέμβριος από τους Ρωμαίους ήταν αφιερωμένος στον Κρόνο προς τιμήν του οποίου γιόρταζαν τα Σατουρνάλια που ξεκινούσαν από τις 17 του μηνός. Πίστευαν ότι στις 25 του μηνός ο Ήλιος αναγεννιέται και αποκτάει καινούργιες δυνάμεις. Γι αυτό και τότε γιόρταζαν τα γενέθλια του αήττητου ήλιου.
Η εκκλησία μας , με βάση το γεγονός αυτό πού ήταν βαθιά ριζωμένο στη λαϊκή συνείδηση καθιέρωσε μια χριστιανική γιορτή. Τέτοια γιορτή που ταίριαζε στην αντικατάσταση αυτή θεωρήθηκε πως είναι η γέννηση του Χριστού, γιατί ο Χριστός είναι ο ζωοδότης ήλιος, ο ήλιος της δικαιοσύνης.
Γι αυτό ο Δεκέμβριος σε πολλά μέρη πήρε το όνομά του από τη μεγάλη γιορτή και αποκαλείται Χριστουγεννάρης.

Ο ήλιος με το φώς φέρνει και πολλούς χαρές, γιορτές και ευωδία στη ζωή, έτσι και έγινε πλούτυνε το ημερολόγιο του με πολλές γιορτές.
Της Αγίας Βαρβάρας (4 Δεκεμβρίου). Σε πολλές πόλεις της Μικράς Ασίας «φτιάχνουν μια μεγάλη μελόπιτα, που την τοποθετούν στο τρίστρατο της γειτονιάς. Εκεί πηγαίνει ο ιερέας να την ευλογήσει. Η νοικοκυρά κόβει την πίτα και τη μοιράζει στους περαστικούς». Η έκθεση στο τρίστρατο και η προσφορά στον κόσμο θυμίζει τα δείπνα της Εκάτης, που τη λάτρευαν ιδιαίτερα στη Μικρά Ασία ως «τριοδίτιν» και «ενοδία» θεά.

Του Αγίου Νικολάου (6 Δεκεμβρίου). Είναι ο προστάτης των ναυτιλλομένων. Σύμφωνα με τις παραδόσεις, «τα ρούχα του είναι πάντοτε βρεγμένα από την άλμη και τα γένια του στάζουν θάλασσα». Είναι ο κύριος των ανέμων και της τρικυμίας.
Του Αγίου Σπυρίδωνα (12 Δεκεμβρίου). Τιμάται κατεξοχήν στην Κέρκυρα.
Με το Ιουλιανό ημερολόγιο, το χειμερινό ηλιοστάσιο έπεφτε το 19ο αιώνα στις 9 του Δεκέμβρη. Οι άνθρωποι είχαν προσέξει αυτή τη σταδιακή αύξηση του φωτός από αυτή τη μέρα αφού ο Ήλιος και το φως έπαιζαν, και παίζουν, σημαντικό ρόλο στη ζωή μας. Παρετυμολογώντας, λοιπόν, το όνομα της Αγίας Άννας, η μέρα παίρνει μια «ανάσα» ή γίνεται «άνετη», του αγίου Σπυρίδωνα, που γιορτάζει στις 12 Δεκεμβρίου, έλεγαν:

«Απ” του αγίου Σπυρίδωνα μεγαλώνει η μέρα κατά ένα σπυρί».
Ένα έθιμο που και εμείς ακολουθούμε στο σπιτικό μας. Σπίτι που δεν σπέρνει χαίρει δεν φέρνει .. έλεγε η γιαγιά μου. Έτσι και εγώ κάθε χρόνο του Αγίου Σπυρίδωνα σπέρνω κουκιά, σιτάρι, φακές και περιμένω να ανθίσει η χαρά και το φως της χρονιάς.

Στις 19 Δεκεμβρίου, παραμονή του άγιου Ιγνάτιου, η αύξηση του φωτός είναι σημαντική, παρετυμολογώντας του άγιου το όνομα έλεγαν
«αύριο είναι ο άγιος Αγνάντιος αγναντεύει ο ήλιος προς το καλοκαίρι».
Στην περίοδο του Δεκέμβρη, τρεις είναι οι εμπειρίες του χρόνου που προεξάρχουν: το κρύο, το τέλος της σποράς και η μείωση του φωτός.

Το Δεκέμβρη έχουμε τις μικρότερες μέρες. Από τα Χριστούγεννα όμως και ύστερα αρχίζουν να μεγαλώνουν.
Οι εμπειρίες αυτές εκφράζονται μέσα από τις γιορτές και τα έθιμα του Δεκέμβρη.
Το κρύο συνδέεται με τρεις κυρίως γιορτές στην αρχή του Δεκέμβρη:
της Αγίας Βαρβάρας, του Αγίου Σάββα, και του Αϊ-Νικόλα.
Λέει η παροιμία:
«Βαρβάρα βαρβαρώνει, αϊ-Σάββας σαβανώνει, αϊ-Νικόλας παραχώνει».

Η δεύτερη εμπειρία του χρόνου που σημειώσαμε για το Δεκέμβρη είναι το τέλος της σποράς. Εκφράζεται κι αυτή με παροιμίες και παροιμιακές φράσεις, όπου κυριαρχεί η χρήση της παρετυμολογίας, όπως λ.χ. στην έκφραση «ο Αντριάς αντρειεύει το κρύο», όπου η ηχητική συνάφεια ερμηνεύεται σαν αιτιώδης σχέση.
Ως προς τη σπορά, τώρα, λένε:
«Δικέμβρης, δίκιος σπόρος» ή «Δικέμβρη, δίκια σπέρνε».

Δίκια, σημαίνει εδώ ότι ο ζευγάς δεν πρέπει να ρίχνει το σπόρο μήτε πολύ αραιά, μήτε πολύ πυκνά, γιατί το χώμα είναι αρκετά ποτισμένο από τη βροχή πια κι έτσι δεν υπάρχει φόβος μήπως δε φυτρώσει μέρος του σπόρου ή μήπως δεν τραφεί αυτός που θα φυτρώσει.
Η παρετυμολογία είναι ανάμεσα στο δίκιος και στο Δικέμβρης.

Στο τέλος της σποράς μορφοποιείται και με μη λεκτικό τρόπο, με συμβολικές πράξεις. Οι πράξεις έχουν σχέση κυρίως με τα ζώα που οργώνουν τους «βούς αροτήρας» των αρχαίων, τα αντίστοιχα των σημερινών τρακτέρ. Οι γεωργοί θέλουν να ευχαριστήσουν τα ζώα τους για τη βοήθεια που τους πρόσφεραν στη σπορά. Και γι’ αυτό τα γιορτάζουν στις 18 Δεκεμβρίου, του αγίου Μόδεστου.

Ο Μόδεστος ήταν αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων και το συναξάρι του αναφέρει ότι ανάστησε πολλά ζώα. Γι’ αυτό συνδέθηκε μαζί τους. Στο Δρυμό, στη γιορτή του αγίου, δίνουν στα ζώα τριμμένους άρτους και αντίδωρο από την εκκλησία, για να φάνε τα ζώα και να γίνουν γερά. Στη Λήμνο οι ζευγάδες κάνουν κόλλυβα, που τα πηγαίνουν στην εκκλησία και τα διαβάζει ο παπάς και τα ρίχνουν έπειτα στην ταγή για τα ζώα.
Η τρίτη εμπειρία του χρόνου για το Δεκέμβρη είναι το φως.
«Του Δεκέμβρη η μέρα, καλημέρα - καλησπέρα»
λέει μια παροιμία για το Δεκέμβρη, γιατί το μήνα τούτο έχουμε τις μικρότερες μέρες και τις μεγαλύτερες νύχτες του χρόνου.

Το φυσικό φαινόμενο εξηγείται ως εξής: ο Ήλιος έχει τώρα τη μεγαλύτερη απόκλιση νότια του ισημερινού, με αποτέλεσμα το βόρειο ημισφαίριο, στο οποίο βρισκόμαστε εμείς, να φωτίζεται πολύ λιγότερο από το νότιο. Από τις 22 του Δεκέμβρη, δηλαδή από το χειμερινό ηλιοστάσιο, όπως λέγεται, η απόκλιση του Ήλιου νότια του ισημερινού, αρχίζει να λιγοστεύει, οπότε το βόρειο ημισφαίριο φωτίζεται περισσότερο και η μέρα μεγαλώνει.

Χριστούγεννα η μεγαλύτερη γιορτή του χρόνου.
«Χριστός γεννιέται, σα ήλιος φέγγει» (έτσι λένε τα Κάλαντα στην Θράκη)
Το 354 μ.Χ. ορίζεται στη Ρώμη η 25η Δεκεμβρίου η γενέθλιος ημέρα του Μίθρα, του «αήττητου Ηλίου» ως ημέρα εορτής των Χριστουγέννων, επειδή ο Χριστός λατρεύεται ως «ο φέρων το φως» το αληθινό, υποκαθιστώντας τους ηλιακούς θεούς της ειδωλολατρίας. Στην αρχαιότητα γιόρταζαν την ίδια μέρα τη γέννηση του Θείου Βρέφους Λικνίτη Διονύσου στους Δελφούς, του Θείου Βρέφους Αιώνα στην Αλεξάνδρεια, του Θείου Βρέφους Πλούτου στην Ελευσίνα (που συμβόλιζε τον πλούτο της σοδειάς), με πάνδημες γιορτές, διασκεδάσεις και ξεφαντώματα.
Η νύχτα των Χριστουγέννων είναι η μεγαλύτερη και ιερότερη της χρονιάς, επειδή είναι κοντά στις χειμερινές τροπές του ήλιου. Μετά τη γέννηση «αύξει το φως» και «Ηλίου γενέθλιον».

Την παραμονή σταματούσαν κάθε εξωτερική δουλειά και απλά συμπλήρωναν τις τελευταίες λεπτομέρειες για τη μεγάλη γιορτή. Τα κάλαντα τα έλεγαν τα παιδιά συνήθως το απόγευμα ή το βράδυ της παραμονής και στις 4 το πρωί χτυπούσε η καμπάνα για να πάνε στη εκκλησία. Την ημέρα αυτή όλοι θα φορούσαν καινούργια ρούχα και παπούτσια και θα ετοίμαζαν τα πιο καλά φαγητά.

Σε πολλά μέρη έβαζαν στο τζάκι ένα κούτσουρα το «χριστοκούρ”» το οποίο άναβαν μόλις χτυπούσε η καμπάνα και θα κρατούσαν αναμμένη τη φωτιά τρεις μέρες τα «Χριστουήμερα» όπως έλεγαν τις τρεις μέρες των Χριστουγέννων.
Από το βράδυ τα παιδιά της ευρείας οικογένειας, έκοβαν κλαδιά αχλαδιάς πού τα καβαλούσαν σαν άλογα, έφταναν στη πόρτα του σπιτιού και μπαίνοντας φώναζαν

« Χριστούγεννα και κάλαντα και φώτα και καλοχρονία και καλοκαρδία και να ζήσει ο πατέρας και η μητέρα και όλοι οι σπιτικοί».
Μόλις έμπαιναν στο σπίτι ο πατέρας τους έδινε φιλοδώρημα μετά έπαιρνε τα φανταστικά άλογα κάρφωνε στο δήθεν στόμα τους από μια μπουκιά ψωμί και τα έβαζε κοντά στο τραπέζι, οπότε άρχιζαν το φαγητό.
Όλοι συγκεντρώνονταν σε κοινό τραπέζι στη μέση του οποίου έβαζαν ένα κλαδί μηλιάς που το έφερνε το πιο μικρό παιδί, το οποίο φιλοδωρούσαν ο παππούς και η γιαγιά, πιστεύονταν ότι έφερνε ευτυχία.
Κάθε περιοχή έχει και τα δικά της κάλαντα ή τα γνωστά κάλαντα με λίγο αλλαγμένους τους στίχους.

Στο Βυζάντιο υπήρχε μια άλλη γιορτή τα Μπρουμάλια, που ξεκινούσαν στις 24 Δεκεμβρίου και διαρκούσαν ως τις 17 Ιανουαρίου, δηλαδή 24 ημέρες, έτσι ώστε την πρώτη ημέρα τους να γιορτάζουν όσοι το όνομά τους άρχιζε από «Α», τη δεύτερη ημέρα όσοι το όνομά τους άρχιζε από «Β» κ.ο.κ. μέχρι να εξαντληθεί το αλφάβητο. Η ονομασία τους προέρχεται από την λατινική λέξη Bruma που υποδηλώνει την μικρότερη ημέρα. Η 25 Δεκεμβρίου ήταν η ημέρα που γιορτάζονταν η γέννηση του του Μίθρα (του Αήττητου Ήλιου). Η γιορτή αυτή συνδυαζόταν με τα Ελληνικά Κρόνια (12η Εκατομβαιώνος), με σημαντικές επιδράσεις από τις γιορτές της Δήμητρας και του Διονύσου.

Έτσι τελειώνει και το καθάρισμα του κρασιού κι ανοίγουν τα βαρέλια.

Έφτασε ο τελευταίος μήνας του χρόνου… Ο μήνας των γιορτών! Ήρθε η ώρα των ευχών.
Καλό μήνα σε όλους σας με υγεία, χαρά και όσο γίνεται ανεβασμένη και γιορτινή διάθεση και αγάπη στο σπιτικό σας .
Καλός ήρθε το φώς και ο μήνας της χαράς.