Η καρδιά του ανθρώπου είναι σαν το νούφαρο

Η καρδιά του ανθρώπου είναι σαν ένα νούφαρο, λευκό αγνό και χρειάζεται ήλιο να ανοίξει, να ανθήσει, να επιβιώσει μέσα στο νερό.

Τίποτα δεν είναι σταθερό και μόνιμο στη ζωή...

Ούτε η στενοχώρια, ούτε η απελπισία, ούτε η χαρά, ούτε η πληρότητα που γεμίζει την καρδιά μας κάποιες στιγμές...

Όλα αλλάζουν, ολοένα, κυκλικά, κυλάνε μέσα μας τα συναισθήματα σαν ρυάκια, σαν το νούφαρο που ανθίζει μαζί τους κατακάθια και φύλλα πεσμένα από το δέντρο της καρδιάς.

Τι μένει; Τί αντέχει μέσα μας, δίπλα μας, κοντά μας; 

Η αγάπη, μόνο η αγάπη τίποτα άλλο…

Η αγάπη που απλά νοιώσαμε για ανθρώπους, που θα αντέξουν στο πέρασμα των εποχών, που έκοψαν ένα λουλούδι από το δέντρο της καρδιάς τους και μας το προσέφεραν απλόχερα, γενναιόδωρα, αλλά και ταπεινά.. 

Αυτή είναι η ζωή το αγνό νούφαρο που φωλιάζει μέσα στα νερά , όσο και μικρή να είναι η λίμνη , αυτό θα ανθίσει με όλο το μεγαλείο του. Θα μας χαρίσει καρπό αγάπης και ειλικρίνειας.  

Αυτή η αγάπη και αυτά τα δώρα δεν χάνονται, δεν παρασύρονται από το ρεύμα, απλώνουν ρίζες, βαθαίνουν στο χώμα, στο νερό, στην καταιγίδα αλλά και στην λιακάδα γίνονται αξεδιάλυτα κομμάτια αυτού που είμαστε, αλλάζουν και εξελίσσονται μαζί μας, χτίζουν την αγνή ψυχή μας το «εμείς».. 

Κι αυτό το «εμείς», τι μπορεί να το αλλάξει, όταν φτιαχτεί από υλικά της καρδιάς και αγάπη; 

Ότι άλλο κυλά και φεύγει σ’ αυτή την ζωή, είτε είναι άνθρωπος, είτε είναι σχέση, είτε είναι συναίσθημα, είναι μία προσπάθεια για το ωραιότερο όνειρο μας.

Μια προσπάθεια που δεν βρήκε γόνιμο έδαφος, δεν έφτιαξε γερές ρίζες, και παρασύρθηκε από τα ορμητικά νερά. 

Ίσως άφησε πίσω της μία άδεια, μια σκαμμένη γη, ένα κενό που μαρτυρά πως κάποτε εκεί υπήρξε ένα όμορφο μικρό νούφαρο. Αυτό όμως είναι αρκετό, θα γίνει το λίπασμα για ένα νέο λουλούδι, πιο γερό, πιο ανθεκτικό, πιο πλούσιο σε καρπούς. 

Μέχρι να ανθίσει ένα πανέμορφο κατάλευκο νούφαρο ''εμείς'' ή ίδια η ψυχή μας.

Τώρα που ήρθε η Άνοιξη

Γεια σας φίλοι μου.. Χριστός Ανέστη.

Πολύ ευχάριστη και ανεβασμένη η διάθεσή μας τελευταία λόγω των ανοιξιάτικων θερμοκρασιών και των ηλιόλουστων ημερών που σχεδόν μυρίζουν καλοκαίρι. Καιρός λοιπόν να αλλάξουμε σιγά σιγά τις συνήθειές μας και να δώσουμε μια αύρα άνοιξης και στην εμφάνισή μας… δεν είναι?
Όπως όταν αλλάζουν οι εποχές αλλάζουμε και τα ρούχα που φοράμε, κάτι ανάλογο πρέπει να κάνουμε και με εμάς.

Ξεχάστε τα σκούρα χρώματα που ανήκουν στο χειμώνα. Η άνοιξη θέλει δροσιά, φρεσκάδα, λάμψη και πιο ελαφριές αποχρώσεις. Για να έχετε λοιπόν υγιή και λαμπερή εμφάνιση τα πρωινά της άνοιξης, στολίστε το πρόσωπο σας με το πιο λαμπερό χαμόγελο , αυτό είναι τόσο αρκετό για να αισθανθείτε όμορφες και ανάλαφρες την άνοιξη.
Τώρα που ήρθε η Άνοιξη ήρθε και σμίγουν τα πουλιά, τώρα που η γη στολίζεται με πανέμορφα λουλούδια και απλώνετε γύρο μας η μαγεία των χρωμάτων, ανοίξτε την ψυχή σας και απολαύστε γύρο σας το φως του ήλιου και τα πανέμορφα ευωδιαστά λουλούδια.

Τώρα που σμίγουν τα πουλιά που κελαηδούν, τα αηδόνια, τώρα που έφτασαν και τα πρώτα χελιδόνια.
Ήταν αλλιώς η άνοιξη στην Ελλάδα. Έκρυβε μέσα της την αγάπη και το φως. Γέμιζε ο τόπος μαργαρίτες και λιόδεντρα. Πως και πως την περίμενα την άνοιξη. Είχα μάθει από μικρό παιδί να τη σέβομαι και να την εκτιμώ. Γιατί η άνοιξη έφερνε μαζί της δώρα. Δώρα ψυχικά και ανεκτίμητα. Πάντα θυμόμουν πώς χαιρόμουν σαν παιδί και πώς αγαλλίαζε σαν μεγάλος πια στη θέα των πολύχρωμων λουλουδιών που μεγάλωναν δίπλα-δίπλα.

Με το που άνοιγαν τα πρώτα μπουμπούκια, χρωματίζονταν οι δρόμοι, οι κήποι, τα πάρκα και τα μικρά γραφικά μπαλκόνια, καθάριζαν και τα μονοπάτια του μυαλού μου από το φως. Κοκκίνιζαν τα περβάζια του σπιτιού, λεύκαιναν οι σκέψεις μου. Όνειρα καθαρά και σχέδια στρωμένα έκανα για το μέλλον μου στη θέα της άνοιξης.

Μετά από πλούσιους χειμώνες, το πράσινο εμφανιζόταν ορμητικά και διέγραφε σιγά-σιγά το λευκό από τις πλαγιές των βουνών με ένα γρασίδι να λαμπυρίζει κάτω από τον ήλιο. Έναν ήλιο που διεκδικούσε δειλά - δειλά τη θέση του στον ουρανό μέσα σε μια άνοιξη που υποσχόταν φως και χρώματα.

Και τα ξεχνούσα όλα. Και τη μοναξιά και τις δυσκολίες. Γιατί όλα μου ήρθαν δύσκολα στη ζωή και τίποτα δεν μου χαρίστηκε. Πράγματα που για άλλους ανθρώπους θεωρούνται δεδομένα, για μένα τα διεκδίκησα και αγωνίστηκα να τα αποκτήσω και να τα κρατήσω. Πόσες φορές δε θύμωσα με τον εαυτό μου; Και πόσες άλλες δεν τα έβαλα και με τη μοίρα και με το Θεό που την όριζε; Ένα πράγμα θα έρθει κάπως πιο εύκολα χωρίς να χρειαστεί να παλέψω.. «η άνοιξη».
Αυτή κρατούσε πάντα το πινέλο της ζωής και σχεδίαζε με τα πιο σπάνια χρώματα, που ζέσταινε και την πιο παγωμένη καρδιά από τον χιονιά.

Τι μου θύμισε, μια βόλτα στο Νείλο στο σούρουπο να απλώνετε η μυρωδιά του γιασεμιού και το φούλι … το βλέμμα μου να καλπάζει αδάμαστο και να φυλακίζεται στις φελούκες με τα άσπρα πανιά που σαν πολύτιμοι λίθοι στόλιζαν τον Νείλο.

Ο ήλιος ντροπαλός άφηνε τις τελευταίες χρυσές ακτίνες να λαμπιρίζουν στα νερά του , λές και μικρές σκιές από πολύχρωμες νεράιδες έλουζαν τα χρυσά τους μαλλιά. 

Τι ωραίο χρώμα έχει η άνοιξη.. Τι μεγάλο δώρο Θεϊκό.
Ανοίξτε τα φτερά σας και πετάξτε στην άνοιξη , ερωτευτείτε το φως και τα λουλούδια, κλίστε το ματάκι σας στην φύση και απολαύστε το τιτίβισμα των πουλιών. 

Δεν υπάρχει καλύτερο από τον έρωτα της φύσης είναι Θείο Δώρο.

Ο Μύθος της Άνοιξης

Άνοιξη, ας βγούμε στην ποιο κοντινή περιοχή μας να μαζέψουμε λουλούδια,

ζιζάνια, του αγρού, να μυρίσουμε τα αγριολούλουδα, να δούμε τα όμορφα χρώματα της φύσης να ξαπλώσουμε στο χώμα , να αγκαλιάσουμε τα δένδρα, να παίξουμε σαν παιδιά, να πάρουμε την ενέργεια της φύσης που ζωντανεύει και αναγεννάτε, ωστόσο όπως τα περισσότερα φυσικά φαινόμενα, έτσι και στις αλλαγές των εποχών, οι Αρχαίοι Έλληνες τις απέδιδαν σε θεϊκή παρέμβαση.
Ένας από τους ωραιότερους μύθους της Ελληνικής μυθολογίας, είναι η ιστορία της Περσεφόνης, κόρης της θεάς Δήμητρας και του Δία, την οποία

αγάπησε ο Πλούτωνας και την πήρε μαζί του στον Κάτω Κόσμο, ας τον διαβάσουμε, και ας μαζέψουμε και αγριολούλουδα για το βάζο μας και για την υγεία μας.
Σύμφωνα με τον μύθο, η Δήμητρα, ήταν η θεά της καρποφορίας και της γονιμότητας και υπεύθυνη για την καλή σοδειά και την άνθιση της φύσης. Μαζί με το θεό Δία, είχε κάνει μία κόρη την όμορφη Περσεφόνη.
Μία μέρα που η κοπέλα μάζευε λουλούδια στο Νύσιον πεδίον, μαζί με την Αθηνά, την Άρτεμη και τις Ωκεανίδες νύμφες, άνοιξε η Γη και ξεπήδησε από μέσα ο Πλούτωνας με το σκοτεινό του άρμα και την άρπαξε, αλλά τις κραυγές της δεν τις άκουσε κανείς, εκτός από την Εκάτη και τον Ήλιο κι έτσι κανείς δεν πρόλαβε να τη σώσει.

Θλιμμένη η Δήμητρα που έχασε την κόρη της, λέγεται ότι μάρανε την πλάση, οι σοδειές δεν καρποφορούσαν πια και τα λουλούδια δεν άνθιζαν. Όταν πληροφορήθηκε από τον Ήλιο ότι την έκλεψε ο Πλούτωνας έτρεξε να τη ζητήσει πίσω, ωστόσο κι εκείνος δεν ήθελε να τη χάσει. Έτσι κατέληξαν σε έναν διακανονισμό, η κόρη να είναι στη Γη 8 μήνες και 4 στον Κάτω Κόσμο μαζί του και μάλιστα για να το εξασφαλίσει αυτό, της έδωσε να φάει καρπό ροδιού για να ξαναγυρίσει.

Έτσι τους 4 μήνες που η Περσεφόνη, σύμφωνα με τον μύθο, βρισκόταν στον Κάτω Κόσμο, στη Γη κυριαρχούσε ο χειμώνας, ενώ οι υπόλοιποι 8, ήταν μήνες ανθοφορίας γονιμότητας και καλοκαιρίας.

Τη φυσική θεωρία της βλάστησης και του αγροτικού κύκλου του μύθου, πρωτοδιατύπωσαν οι Στωϊκοί φιλόσοφοι, υποστηρίζοντας ότι η Περσεφόνη ταυτίζεται με τα δημητριακά και η απουσία της με τη φύλαξή τους στο υπέδαφος, ενώ η απαγωγή της είναι η αλληγορία του κύκλου της ευφορίας της φύσης:

Η κάθοδος της Κόρης στον Κάτω κόσμο κάθε φθινόπωρο ταυτίζεται με την απουσία των καρπών, οι οποίοι αναφύονται την άνοιξη με την άνοδό της.
Την άποψη αυτή ωστόσο ανατρέπει ο Όμηρος, υποστηρίζοντας ότι η Κόρη έμενε τέσσερις μήνες στον Κάτω Κόσμο και οκτώ μήνες στον Πάνω Κόσμο, όμως τα δημητριακά βλασταίνουν μόλις λίγες εβδομάδες μετά τη σπορά, γεγονός που αναιρεί τη θεωρία των Στωϊκών.

Το Πάσχα

Το Πάσχα είναι η σημαντικότερη θρησκευτική γιορτή της Χριστιανοσύνης.

Προσθήκη λεζάντας

Τιμάται η ανάμνηση της ένδοξης Ανάστασης του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού.
Αρχικά ήταν η μεγαλύτερη εβραϊκή γιορτή, που γιορταζόταν προς τιμήν της απελευθέρωσης των Ισραηλιτών από την Αιγυπτιακή αιχμαλωσία.
Η ονομασία του προέρχεται από το εβραϊκό Πεσάχ που σημαίνει διάβαση, προς ανάμνηση της διάβασης του περιούσιου λαού από τη σκλαβιά στην ελευθερία.
Μετά το Πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου, το νόημα της εορτής μετασχηματίστηκε και πήρε νέα σωτηριολογική διάσταση.
Αποτελεί την κορυφαία στιγμή της Χριστιανοσύνης, τη γιορτή των γιορτών. 

Ο εορτασμός του Πάσχα για τους χριστιανούς γίνεται την Κυριακή μετά την πανσέληνο του Μαρτίου. Έτσι οι χριστιανοί, ξεχωριστά και αντίθετα από τους Εβραίους, γιορτάζουν τη σταύρωση και ανάσταση του Χριστού και το πέρασμα από το θάνατο στη ζωή. Το Πάσχα διαρκεί δύο εβδομάδες: από την Κυριακή των Βαΐων (συμβολίζει την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα) ως την Κυριακή του Θωμά.

Η πρώτη εβδομάδα ονομάζεται Μεγάλη Εβδομάδα ή Εβδομάδα των Παθών, αρχίζει με την Κυριακή των Βαΐων και λήγει το Μεγάλο Σάββατο. Όλη τη Μεγαλοβδομάδα υπάρχει συνήθεια να νηστεύουν οι χριστιανοί και να παρακολουθούν τακτικά τις εκκλησιαστικές λειτουργίες.
Η δεύτερη εβδομάδα του Πάσχα ονομάζεται Εβδομάδα του Πάσχα ή Λαμπροβδομάδα ή Λαμπρή και αρχίζει με την Κυριακή του Πάσχα. Όλες οι ήμερες που ακολουθούν θεωρούνται ημέρες χαράς και διασκέδασης.
Το χριστιανικό Πάσχα είναι κινητή γιορτή. Η έννοια της "Ανάστασης" είναι διαδεδομένη στις μυθολογικές και θρησκευτικές παραδόσεις πολλών λαών που προσπαθούσαν έτσι να ερμηνεύσουν τον κύκλο της φύσης, της ζωής:
Πως η φύση μετά από το μεγάλο χειμωνιάτικο ύπνο της γεννιέται ξανά, πως το γκρίζο του χειμώνα μεταμορφώνεται σε ανοιξιάτικο φως. Ποιά ήταν λοιπόν η μυστηριώδης δύναμη χάρη στην οποία η φύση αναγεννιόταν;
Επινόησαν Θεούς που μαζί με τη φύση γεννιόταν και ανασταινόταν ακολουθώντας τον κύκλο της ζωής.

Για να καταλάβουμε καλύτερα το πνεύμα αυτών των παραδόσεων θα δούμε πως η φύση ακολουθούσε τις περιπέτειες των θεών. Γι' αυτό εμείς οι Χριστιανοί τοποθετήσαμε τη γιορτή της Ανάστασης του Κυρίου στην εποχή της άνοιξης παρ' όλο που δεν έχει καμιά σχέση με τη μυθολογία αυτό το γεγονός αλλά για να το τονίσουμε περισσότερο και να δείξουμε ότι έρχεται η Ανάσταση, η Αναγέννηση η ψυχική για την ανθρωπότητα μέσα από την Ανάσταση του Κυρίου. Η Σταυρική θυσία του Ιησού δείχνει ότι ο Θεός πονάει για τον άνθρωπο και τ' ανθρώπινα βάσανα. Γι' αυτό από αγάπη προσφέρει ό,τι πιο πολύτιμο έχει για να σώσει τον ίδιο του τον Υιό.
Θέλησε να διδάξει την αντίσταση και την πάλη στο κακό, αλλά και την έννοια της αγάπης και τη διάθεση της προσφοράς του εαυτού μας υπέρ των πολλών.
Είναι η γιορτή της αγάπης, γιατί ο ίδιος ο Χριστός μας θυσιάστηκε για τη σωτηρία τη δική μας. Είναι το καλύτερο δείγμα της αγάπης του για μας.
Με τη γιορτή αυτή της Ανάστασης του Ιησού ξαναγεννιέται η φύση και η ίδια η ζωή.

Το Πάσχα, η λαμπρότερη γιορτή της Χριστιανοσύνης, είναι ίσως η μοναδική γιορτή που κλείνει μέσα της όλα τα συναισθήματα. Από την αγωνία, τον πόνο τη θλίψη των Παθών και της Σταύρωσης, περνάμε στην αγαλλίαση και την ελπίδα που φέρνει η Ανάσταση. Το Μεγάλο Σάββατο είναι το βράδυ της Ανάστασης. Στις 12 η ώρα το βράδυ, ο ιερέας δίνει το Άγιο φως στους πιστούς και ψάλλει το "Χριστός Ανέστη". Οι πιστοί παίρνουν το άγιο φως με τις πασχαλινές λαμπάδες και χαιρετιούνται λέγοντας "χριστός ανέστη" και απαντώντας "Αληθώς ανέστη ο κύριος". Σε πολλές περιοχές ανάβουν βεγγαλικά και στρακαστρούκες. Είναι η μέρα της ανάστασης, μέρα χαράς και γιορτής.
Το Μεγάλο Σάββατο τελειώνει η νηστεία της σαρακοστής και επιστρέφοντας στο σπίτι τρώνε την μαγειρίτσα και τσουγκρίζουν τα κόκκινα αυγά.
- Tο τσούγκρισμα των πασχαλινών αυγών, συμβολίζει την Ανάσταση του Xριστού, καθώς το αυγό συμβολίζει τη ζωή και τη δημιουργία που κλείνει μέσα του τη ζωή. Όταν το κέλυφός του αυγού σπάσει με το τσούγκρισμα, γεννιέται μια ζωή, έτσι και το πασχαλινό αυγό συμβολίζει το σπάσιμο του τάφου του Xριστού και την Aνάστασή Tου.

Το αυγό βέβαια σε όλες σχεδόν τις αρχαίες κοσμογονίες συμβόλιζε την γέννηση του σύμπαντος και της ζωής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το σύμβολο των ορφικών Μυστηρίων πού ήταν ένα φίδι τυλιγμένο γύρω από ένα "αυγό", που συμβόλιζε τον κόσμο που περιβάλλεται από το Δημιουργικό πνεύμα. Στο επίπεδο της μύησης και της φιλοσοφίας, συμβόλιζε τον νεόφυτο που την στιγμή της μύησης έσπαγε το κέλυφος του αβγού και ένας καινούργιος πνευματικός άνθρωπος γεννιόταν. Την Κυριακή του Πάσχα γιορτάζεται η Ανάσταση. Την Κυριακή το μεσημέρι είναι που κάνουμε το αρνί στη σούβλα και τελειώνει η μεγάλη εβδομάδα. Οι αμνοί είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα του Πάσχα, καθώς συμβολίζουν το Χριστό. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είχε παρομοιάσει το Χριστό με τον «Αμνό του Θεού, ο οποίος θα πάρει μαζί του την αμαρτία του κόσμου».

Το αρνί αποτελεί ένα κατεξοχήν μυθικό σύμβολο, με την έννοια της αθωότητας και της αγνότητας κυρίως σε πνευματικό επίπεδο, έτσι με τον διαμελισμό του επιτρέπει στους ανθρώπους την επικοινωνία με την αγνότητα αυτή.
Καλή Μεγαλοβδόμαδα με υγεία για όλους μας και Καλό Πάσχα.