Το Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου

Το Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου κτίστηκε γύρω στο 1904-1910, από τον Επίσκοπο Πενταπόλεως Νεκτάριο. Ο Νεκτάριος έζησε στο Μοναστήρι και πέθανε το 1920.
Το 1961 ανακηρύχθηκε Άγιος. Το Μοναστήρι βρίσκεται στο δρόμο για την Αγία Μαρίνα και απέχει 6 περίπου χλμ. από την πόλη της Αίγινας. Η εκκλησία έχει δύο ψηλά καμπαναριά και τέσσερις σειρές από παράθυρα, που για επιστέγασμα, έχουν όλα κόκκινα τόξα.
Το Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου είναι γυναικεία Μονή και σε αυτό ζουν 14 μοναχές. Η μνήμη του Αγίου γιορτάζεται στις 9 Νοεμβρίου, οπότε

συγκεντρώνονται στο Μοναστήρι χιλιάδες πιστών, προερχόμενοι από όλα τα μέρη της Ελλάδας. Στο Μοναστήρι υπάρχουν πολλά τάματα και αφιερώματα που προέρχονται από μεγάλο αριθμό προσκυνητών.
Στον ίδιο χώρο, τα χρόνια του Βυζαντίου, υπήρχε ένα άλλο μοναστήρι αφιερωμένο στην Ζωοδόχο Πηγή στο οποίο μάλιστα, ασκήτεψε η Οσία Αθανασία. Αυτό το εγκαταλελειμμένο μοναστήρι αποφάσισε ο Άγιος Νεκτάριος, στα 1904, να αναστυλώσει και να στεγάσει την μονή της Αγίας Τριάδας. Την νεοϊδρυθείσα μονή στελέχωσαν ορισμένες από τις πνευματικές θυγατέρες του Αγίου Νεκταρίου με πρώτη και καλύτερη την μοναχή Ξένη. Την Ξένη (Χρυσάνθη Στρογγυλού) η οποία ανέλαβε καθήκοντα ηγουμένης την είχε συναντήσει στο σπίτι της οικογένειας Χαράλαμπου Ματθόπουλου, αδελφού του ιδρυτή της αδελφότητος «ΖΩΗ», Ευσέβιου Ματθόπουλου.

Οι εργασίες αναστύλωσης διήρκεσαν τρία χρόνια, από το 1904 έως και το 1907. Στην μονή αποσύρθηκε ο Άγιος Νεκτάριος ένα χρόνο αργότερα, στα 1908, όταν παραιτήθηκε από την θέση του διευθυντή της Ριζαρείου. Έτσι εκπληρώθηκε επιτέλους ο διακαής πόθος του να μονάσει. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι ο Άγιος εργαζόταν σκληρά μαζί με τους εργάτες για το χτίσιμο των κτιρίων της μονής. Αλλά και αργότερα, πέρα από τα πνευματικά του καθήκοντα ασχολούνταν και με τις καθημερινές εργασίες του μοναστηριού. Συχνά πυκνά τον έβρισκαν να εργάζεται στον κήπο. Καμία εργασία δεν θεωρούσε κατώτερη του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι τα υποδήματα των καλογραιών τα επιδιόρθωνε ο ίδιος.

Την ίδια όμως αγάπη και φροντίδα έδειχνε και για τον υπόλοιπο πληθυσμό του νησιού. Οι καιροί ήταν δύσκολοι βρισκόμαστε στην περίοδο μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και ακόμα και το καθημερινό φαγητό ήταν ένα από τα μεγάλα προβλήματα των κατοίκων της Αίγινας. Με εντολή του Αγίου προσπαθώντας να σταθεί για άλλη μια φορά στο ποίμνιο του δεν αποθηκεύονταν τρόφιμα στην μονή παρά μοιράζονταν στον λαό. Ο Θεός θα φρόντιζε για την τροφή της επομένης ημέρας, πίστευε ο Άγιος, και έτσι γινόταν.
Όπως αναφέραμε και προηγουμένως, ο Άγιος Νεκτάριος έζησε στην μονή για 12 συναπτά έτη. Από το 1908 έως και το 1920 όπου κοιμήθηκε. Όλο αυτό το διάστημα έμενε σε ένα σπιτάκι σώζεται ως σήμερα μαζί με τα προσωπικά του είδη εκτός των ορίων της τότε μονής, μιας και το μοναστήρι ήταν γυναικείο. Ο ναός της Αγίας Τριάδας, που θεμελίωσε ο ίδιος και 

εγκαινιάστηκε στις 2 Ιουνίου του 1908 είναι βυζαντινού ρυθμού. Στις μέρες μας κολλητά σε αυτόν τον ναό υπάρχει ένας άλλος, αφιερωμένος στον Άγιο Νεκτάριο, και λίγο πιο εκεί βρίσκεται το εκκλησάκι με τον τάφο του Αγίου.
Η φήμη του Αγίου αλλά και του μοναστηριού, χρόνο με τον χρόνο αυξάνονταν. Αυτή ήταν και η αιτία που ζηλόφθονες σύγχρονοι του, τον υπέβαλαν σε νέες δοκιμασίες λες και δεν είχε περάσει αρκετά έως τότε προσπαθώντας να μειώσουν το φως που εξέπεμπε ο χαρακτήρας και οι πράξεις του. Απάντηση σε όλους αυτούς που προσπάθησαν να σταθούν εμπόδιο στο έργο του είναι η αγιοποίηση του και η εξέλιξη που είχε η μονή. Το μοναστήρι που στις μέρες μας είναι ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα της ορθοδοξίας, με πλήθος πιστών να το

επισκέπτεται κάθε χρόνο αποτίνοντας φόρο τιμής στον νεότερο Άγιο της πίστης μας.
Ο Άγιος Νεκτάριος "κοιμήθηκε" στις 9 Νοεμβρίου του 1920. Το σώμα του παρέμεινε άφθαρτο για 21 ολόκληρα χρόνια. Η ανακομιδή των λειψάνων του έγινε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1963. Αυτές είναι και οι δύο ημερομηνίες εορτασμού της μονής: στις 9 Νοεμβρίου (κοίμηση Αγίου Νεκταρίου) και στις 3 Σεπτεμβρίου (ανακομιδή Ι. Λειψάνων). Η μονή ανήκει διοικητικά στην Ιερά Μητρόπολη Ύδρας, Σπετσών, Αιγίνης, Ερμιονίδος και Τροιζηνίας.

Ιστορία της Ιεράς Μονής Ταξιάρχου του Πανορμίτη

Στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ρόδου και Μικρασιατικών ακτών, υπάρχει ένα

μικρό νησί, η Σύμη. 

Στη νοτιοδυτική πλευρά του νησιού, εις ένα απάνεμο όρμο, (Πάνορμο) βρίσκεται η ιστορική Μονή του Ταξιάρχου Μιχαήλ του Πανορμίτου. 

Είναι ένα από τα μεγαλύτερα προσκυνήματα της Δωδεκανήσου με πανελλήνια και πανορθόδοξη ακτινοβολία. Η ονομασία του όρμου Πάνορμος, στην οποία οφείλει το όνομά του το μοναστήρι, έχει αρχαία προέλευση. 

Για την ετυμολογία είναι πιθανές δύο εκδοχές η μία σχετική με τον όρμο (πάν  όρμος) και η άλλη με την ερημική τοποθεσία (παν ερμος) όπου κτίσθηκε η Μονή. Στη Σύμη εκτός από τον Πανορμίτη, υπάρχουν άλλα οκτώ μοναστήρια, αφιερωμένα στον Ταξιάρχη Μιχαήλ που αντιστοιχούν στα εννέα αγγελικά τάγματα. Αυτοί είναι οι Άγγελοι, οι Αρχάγγελοι, οι Θρόνοι, οι Δυνάμεις, οι Αρχές, οι Κυριότητες, οι Εξουσίες, τα Χερουβίμ και τα Σεραφείμ.
Η λαϊκή παράδοση συνδέει την ίδρυση της Μονής του Πανορμίτη με την ευλάβεια του Συμιακού λαού. 

Αναφέρεται το όνομα μιας θεοφοβούμενης γυναίκας της Μαριώς του Πρωτενιού, που βρήκε σκάβοντας το χωράφι της στον Πάνορμο ένα μικρό εικόνισμα του Μιχαήλ του Πανορμίτη στη ρίζα ενός σχίνου. Την μετέφερε στο σπίτι της και την τοποθέτησε ανάμεσα στα άλλα εικονίσματα της. 

Την επόμενη όμως το εικονισματάκι εξαφανίστηκε. Πηγαίνοντας ξανά στον Πάνορμο το βρήκε πάλι στο ίδιο σημείο. Το ξαναπήγε στο σπίτι της και αυτή τη φορά εξαφανίστηκε. Λύπη την κατέλαβε. Στον ύπνο της εμφανίστηκε ο ίδιος ο Αρχάγγελος «Λαμπροφορών και Απαστράπτων» και της εξέφρασε την επιθυμία του να μείνει στον Πάνορμο. 

Η ευσεβής γυναίκα την άλλη μέρα πήγε στον πνευματικό της και εκείνος τη συμβούλευσε να κτίσει ένα εκκλησάκι στον τόπο όπου βρήκε το εικόνισμα.
Το 1806, ο σουλτάνος Σελίμ, εξέδωσε φιρμάνι, μετά από παράκληση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με το οποίο προστατευόταν το μοναστήρι και η

περιουσία του από οιαδήποτε «έξωθεν επέμβαση», αυθαιρεσίες οργάνων, ή παραγόντων του ίδιου του Οθωμανικού κράτους.
Σπουδαία ήταν η ενίσχυση του μοναστηριού στην Ελληνική Επανάσταση όπως αναφέρει η συμιακή παράδοση. Υπάρχει έγγραφο των Συμαίων προς τον Ιωάννη Καποδίστρια , 15 Δεκεμβρίου 1830, στο οποίο γίνεται λόγος για παροχή οικονομικής ενίσχυσης 7.000 γρόσια .

Αναφέρονται οι στενοί δεσμοί του μοναστηριού με τους Υδραίους και τον Ανδρέα Μιαούλη, η οικογένεια του οποίου συνδεόταν με τον ηγούμενο Νεόφυτος Β΄.
Ο σημερινός ναός του Πανορμίτη είναι αφιερωμένος στον Αρχάγγελο Ταξιάρχη Μιχαήλ, που έχει σχήμα μονόκλιτης βασιλικής, είναι διπλός σταυρεπίστεγος και σχηματίζει εσωτερικά δύο σταυροθόλια. 

Ο περίφημος Συμαίος αγιογράφος Νεόφυτος φαίνεται ότι έχει φιλοτεχνήσει ένα μεγάλο μέρος του Πανορμίτη.

Στη δεξιά πλευρά του ναού είναι τοποθετημένο στον τοίχο το εικονοστάσι με την μεγάλη εικόνα του Πανορμίτη τον πιο πολύτιμο θησαυρό του μοναστηριού και ολόκληρης της Σύμη.
Από επιγραφή που υπάρχει στη θαυματουργή ολόσωμη εικόνα του Πανορμίτη μαρτυρείται ότι ασημώθηκε το 1724 από τον Ιωάννη Πελοποννήσιο με έξοδα των καπεταναίων, του κλήρου και της κοινότητας Σύμη. Μπροστά στο θαυματουργό εικόνισμα που συγκεντρώνει το σεβασμό, τις προσδοκίες και τις ελπίδες του πιστού λαού είναι κρεμασμένα πλήθος αφιερώματα.

Για τους σφουγγαράδες μας όμως, Καλύμνιους, Συμιακούς, Χαλκίτες, αλλά και σ’ όλο το σφουγγαροσυνάφι του Αιγαίου, ξεχωριστή θέση έχει και ο αρχιστράτηγος ο  Άρχων Μιχαήλ, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, ο Ταξιάρχης, ο Πανορμίτης της Σύμης, που λέγεται και  Παναρμιώτης, Παλαρνιώτης, Παλερνιώτης Παλερημνιώτης, Νιώτης κ.α. Τον τιμούν αφιερώνοντας γράφοντας το όνομά του στα καΐκια τους, δέονται σ’ αυτόν και ελπίζουν στη θεία προστασία και παρέμβασή του στις δύσκολες στιγμές της δουλειάς τους.

« Ω, Παλερημνιώτη Συμιακέ, βάλε τους παμουζάες (γαλότσες  σκαφάνδρου) κατέβα κάτω στο γιαλό και φύλαε ούλους του σφουγγαρά(δ)ες».

Και πάνω στη βουτιά  τους, όπως μαρτυρούν,  ένιωθαν τη μεγαλόπρεπη  και επιβλητική φοβερή παρουσία του, να τους δίνει κουράγιο, να τους στέλνει θησαυρό μπρος τους τα σφουγγάρια, να τους προστατεύει από τα θεριά της θάλασσας, να τους γλυτώνει στα ναυάγια.
Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες " Μιχαήλ , Μιχαέλα ,  Αγγέλα, Άγγελος, Γαβριήλ , Γαβριέλα, Ευστρατία , Ματίνα , Ταξιάρχης, Στρατηγός, Μεταξία , Σταμάτης και Σταματίνα " .

Χριστούγεννα η πιο παραμυθένια εποχή

Είναι η πιο μαγική εποχή του χρόνου!

Λίγες μέρες έμειναν για τα Χριστούγεννα και η διάθεση όλων γίνεται σταδιακά εορταστική.

Τα λαμπάκια στα σπίτια και στα καταστήματα έχουν αρχίσει να βγαίνουν από τις αποθήκες για να ανάψουν και να στολίσουν και οι χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα εντείνεται τόσο στο εσωτερικό του σπιτιού όσο και στους δρόμους.
Τα Χριστούγεννα είναι η πιο χαρούμενη γιορτή του χρόνου.

ΟΙ ΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΟΛΙΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ… 

Τα Χριστούγεννα για τα παιδιά αλλά όχι μόνο αποτελούν την πιο μαγική εποχή του χρόνου.

Η λαχτάρα τους για την έλευση των Χριστουγέννων είναι πολύ μεγάλη καθώς οι μέρες αυτές είναι σαν παραμύθι με αστερόσκονη για τα μικρά παιδιά.

Αυτό όμως που κάνει τα Χριστούγεννα τόσο μαγικά είναι η γιορτινή ατμόσφαιρα που υπάρχει παντού.

Οι δρόμοι, οι πλατείες, οι βιτρίνες των καταστημάτων έχουν φορέσει τα γιορτινά τους κάνοντας την κάθε βόλτα ξεχωριστή. Τα παιδιά παρασύρονται από το πνεύμα των Χριστουγέννων, αλλά και οι μεγάλοι ξαναγίνονται μικροί. Η διαφορετική διάθεση που κυριαρχεί αυτήν την εποχή του χρόνου αλλάζει για λίγες μέρες την καθημερινότητα μας.

Τα έθιμα που συνδέονται με τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά όπως ο στολισμός του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, τα πολύχρωμα λαμπιόνια, τα κάλαντα, ο Άγιος Βασίλης με τα δώρα, οι χριστουγεννιάτικες ταινίες που προβάλλονται στη τηλεόραση, το κόψιμο της βασιλόπιτας, το οικογενειακό τραπέζι με τα νόστιμα εδέσματα κάνουν τα Χριστούγεννα να μοιάζουν με παιχνίδι στα μάτια των παιδιών. Είναι μια εποχή όπου η οικογένεια περνά περισσότερο χρόνο μαζί κάνοντας δραστηριότητες γεγονός που γεννά ωραίες αναμνήσεις.

Τα Χριστούγεννα είναι μαγικά γιατί τότε συνειδητοποιείς ποια πράγματα έχουν αληθινή αξία. 

Στην θέα ενός μεγάλου δέντρου γίνομαι ξανά παιδί!

Λατρεύω να στολίζω το σπίτι! 

Να κάνω βόλτες...

Να περιμένω κόσμο. 

Όλα αυτά τα φωτάκια που αναβοσβήνουν στο χιόνι, εικόνα μαγική! 

Καμιά φορά θέλω να μείνω λίγο μόνη...

Τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή χαράς. Σηματοδοτούν τη γέννηση του θεανθρώπου. Είναι, ακόμη, μια περίοδος ζεστασιάς, ενότητας με τους γύρω μας, οικογενειακής θαλπωρής και αγάπης.

Αν σας έρθει να θυμηθείτε τα παλιά, στιγμές που πέρασαν, μην τρομάξτε από τον χρόνο, απλά μην σταθείτε μόνο στα αρνητικά, δείτε και τα θετικά που σας χάραξε στην μνήμη σας. Δείτε με αισιοδοξία το μέλλον και τη χρονιά που θα έρθει. Αν έχετε παιδιά, εγγόνια,  αφήστε  τα να σας ταξιδέψουν με τη φαντασία τους, παίξτε μαζί τους, ελάτε πιο κοντά... 

Τα Χριστούγεννα γίνονται μαγικά καθώς σε ήρεμους ρυθμούς τα παιδιά απολαμβάνουν περισσότερο χρόνο με τους γονείς τους και βρίσκουν χρόνο να  επικοινωνήσουν πιο ουσιαστικά.

Η οικογενειακή ζεστασιά είναι αυτό που κάνει αυτή την εποχή τόσο μοναδική. Είναι μια καλή ευκαιρία να μάθουμε ότι το πνεύμα των Χριστουγέννων είναι το πνεύμα της αγάπης και όχι της απαίτησης. 

Η αξία της γενναιοδωρίας και του μοιράσματος προβάλλεται μέσα από πολλές χριστουγεννιάτικες ιστορίες οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μεταλαμπαδεύσουν αξίες και ιδανικά στα παιδιά.

Η έλευση των Χριστουγέννων έχει πάρει τη μορφή μια γιορτής η οποία έχει συνδεθεί από τη θρησκευτικότητα.

Το τέλος του χρόνου και η έλευση του νέου έτους δίνει σε όλους χαρά και ελπίδα. Οι γιορτινές αυτές μέρες συνδέονται με την χαρά των παιδιών την στιγμή που ανοίγουν τα δώρα, τις οικογενειακές στιγμές, τις ευχές και όλα αυτά τα συναισθήματα που βιώνει κάποιος ενόψει των εορτών.

Στο χέρι μας είναι να τα κάνουμε μαγικά.

Χρόνια πολλά φίλες και φίλοι μου σιγά , σιγά να βάλλεται εμπρός να στολίσετε μην τεμπελιάζετε είναι γιορτή αγάπης και χαράς. 

Φέτος τα Χριστούγεννα μοιράστε αγάπη 

Ένα κουτί " μπιζουτιέρα"

Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρή, η μητέρα μου είχε ένα κουτί - μπιζουτιέρα, μέσα

στην οποία υπήρχε μια μπαλαρίνα, η οποία με το που άνοιγες το κουτί, ξεκινούσε να χορεύει. Τουλάχιστον είχε το ερέθισμα και έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει. Εμείς; Τι ακριβώς κάνουμε όταν τριγύρω μας τα πάντα καταρρέουν; Τι γίνεται όταν η κοινωνία μας ολόκληρη σαπίζει και έχει μεταμορφωθεί σε άβουλη παρ' όλα όσα συμβαίνουν;
Θα με ρωτήσεις τι έπαθα σήμερα και σου τα γράφω όλα αυτά. 

Πρωί Παρασκευής... 

Εξοργίζομαι με αυτά που νιώθω. 

Μια γενιά χωρίς όνειρα, χωρίς αύριο, χωρίς μέλλον. Με ένα μέλλον υποθηκευμένο ανάμεσα στα swaps και στις μίζες. Μια γενιά που απλά ζει το σήμερα σαν καλοκουρδισμένη μπαλαρίνα.
Ξέρω πολλούς ανθρώπους που αυτή τη στιγμή δεν έχουν δουλειά, δεν έχουν εισοδήματα και προσπαθούν με κάθε τρόπο να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, έστω για μια μέρα. 

Έχουμε σταματήσει να κάνουμε όνειρα. 

Έχουμε σταματήσει να ελπίζουμε για ένα καλύτερο αύριο. 

Σε μια ηλικία τόσο παραγωγική, δεν μπορούμε να ελπίζουμε για κάτι καλύτερο. Γιατί; 

Είναι τόσο άδικο....
Είμαι σίγουρη όμως ότι κάτι θα πρέπει να κάνουμε, κάπως πρέπει να ξυπνήσουμε ή μάλλον καλύτερα να αφυπνιστούμε και να ξεκινήσουμε να ονειρευόμαστε ξανά, να ελπίζουμε ξανά πως το αύριο μας ανήκει, το αύριο μας περιμένει και μπορούμε να το κάνουμε καλύτερο από αυτό που θέλουν κάποιοι να είναι.
Στην καινούργια εβδομάδα λοιπόν. Ας συνεχίσουμε να υπάρχουμε. 

Ας συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε για ένα καλύτερο μέλλον.

Σε δύο ημέρες ξημερώνει μια καινούργια εβδομάδα. Πόσο θα ήθελα να μπορούσα να τη χρωματίσω μονάχα με φωτεινά χρώματα. 

Να μην υπάρχει καθόλου γκρίζο. Κανείς δε ξέρει τι μας επιφυλάσσει, μα σίγουρα όλοι μας θέλουμε να είναι γεμάτη από στιγμές ευτυχίας. 

Άλλωστε η ευτυχία μέσα εκεί κρύβεται, σε στιγμές που καλούμαστε να ζήσουμε με όλη μας τη ψυχή. 

Καλό θα είναι να μην αγνοούμε όσα συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας. Ακόμα και όταν ένα χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη μας, ακόμα και όταν νιώθουμε μια λάμψη στα μάτια μας, ας την ακολουθήσουμε... κάτι έχει να μας δώσει...
Καλημέρα και Καλή Παρασκευή και καλό μήνα να έχουμε όλοι μας...