Άκου την ψυχής σου.

Στην πορεία της ζωής μας, υπάρχουν εκείνοι οι ελάχιστοι άνθρωποι που άλλοτε φωτίζουν ως μικροί ήλιοι τα σκοτάδια που χύνονται στο μονοπάτι μας, άλλοτε η λάμψη τους τρεμοπαίζει, σαν την πεταλούδα που κουνά άρρυθμα κι ακαθόριστα τα φτερά της.

Αυτοί οι άνθρωποι, δεν μπορούν παρά να είναι ένας ή το πολύ δύο, στον κύκλο της ζωής μας. Γιατί θ' αγαπήσουμε πολλούς, φίλους, συγγενείς, συντρόφους, μα οι άνθρωποι , που θα είναι αστέρια στη ζωή μας είναι ένα δώρο που χαρίζεται φειδωλά κι εκλεκτά, κι όταν χαριστεί δεν επιστρέφεται .

Σε αυτούς τους ανθρώπους δε θα μπορέσεις να δώσεις όνομα ή να βάλεις ταμπέλα, δε θα μπορέσεις να βαφτίσεις τη σχέση σου μαζί τους δίνοντας απτούς ορισμούς και φόρμες, ότι αισθάνεσαι γι' αυτούς πάντα θα ξεπερνάει τα ανθρώπινα όρια. 

Κι όσο κι αν το θελήσεις να λησμονήσεις αυτούς τους ανθρώπους, εκείνοι  θα σε συντροφεύουν πεισματικά, ανυποχώρητα σε κάθε σου στιγμή. Κι όπου κι αν στραφείς, πάντοτε μαζί τους θα ζητάς να μοιραστείς της ψυχής σου το ''ξεροκόμματο'' σου.. Μην σας εκπλήσσει αυτό. Είναι πολύ λιγοστές φορές που θα το συναντήσει κάποιος στην ζωή του, αλλά αν του τύχει θα είναι το Θείο δώρο.  

Κι όσο η φυσική τους απουσία από τη ζωή σου απαιτεί την σιωπή, τόσο εκκωφαντικά η ψυχή του ανθρώπου, που κάποτε ονομάτισες ''δικό σου άνθρωπο'', ''συγγενή της ψυχής σου'', θα φλυαρεί αδιάκοπα στης καρδιάς σου το δώμα, το τόσο μικρό, το τόσο ταπεινό, που χωρά ελάχιστους, που χωρά τους ''ακριβούς'' σου και μόνο.
Ένα νήμα συνεχές, περασμένο στις δυο άκρες του ουρανού, που μας ενώνει με τους συγγενείς της ψυχής μας, ακόμη κι αν είναι μακριά μας.

 Ένα νήμα που τροφοδοτεί την καρδιά με την ζέστη της θαλπωρής και της ανεξήγητης έγνοιας, σαν να βρισκόμαστε μέσα σε μία ζεστή αγκαλιά, τόσο απέραντη, που διαπερνά αποστάσεις, θάλασσες, βουνά, κοιλάδες...

Όπου και να πας θα είναι μαζί μας νοερά στο πρωινό, στο δειλινό , ακόμα και στα όνειρά μας σαν μια ψυχή.

Τι είναι αυτό που δεν μπορείς να συγχωρέσεις?
Το μέτριο δόσιμο, την άχαρη συμπεριφοράς απέναντι στην αγάπη. Αγάπα ολοκληρωτικά ή μην αγαπάς καθόλου.

Αν μπορούσες να είχα μια υπερφυσική ιδιότητα , θα ήθελα να μπορούσα να σβήσω τον φόβο των ανθρώπων απέναντι στην αγάπη. Για να μπορούν όλοι οι άνθρωποι να αγαπούν άφοβα, άδολα, ανεπιτήδευτα, σαν μικρά παιδιά.

Αυτοί οι άνθρωποι, όσα χρόνια κι αν περάσουμε μακριά τους, θα μας συντροφεύουν, ως το τέλος της ζωής μας, νοερά, αγκιστρωμένοι στης ψυχής μας το κατάρτι, αιώνιοι συγγενείς, συγγενείς της ψυχής μας...

Μπορεί όμως ο άνθρωπος που αγαπάμε να μην είναι έτοιμος να δεχτεί την αγάπη αυτή... Αλλά μπορεί ακόμη να μην δει ποτέ την αυθεντικότητα των συναισθημάτων μας. Να μείνουμε στο μυαλό του ως κάτι αδιάφορο,  ή ακόμη ως κάτι ψεύτικο...

Ψεύτικο , ναι, μπορεί ακόμη κι αυτό...!

Δεν χρειάζεται να λυπούμαστε γι' αυτή την άδικη υστεροφημία,  

με την οποία μας στολίζουν ενίοτε οι αγαπημένοι μας...

Το είπαμε... Ο άνθρωπος δεν είναι πάντοτε έτοιμος να δεχτεί την αγάπη...

Ο άνθρωπος συχνά παγιδεύεται σε λαβυρίνθους.

Η αγάπη όμως που δώσαμε θα φωλιάζει πάντοτε μέσα του, ανεπαίσθητα, αθόρυβα, άδηλα, 

να φωτίζει τις σκιερές γωνιές της ψυχής του...

Κι ας μείνουμε στο έξω του μυαλό ως κάτι κάλπικο.

Αρκεί που εμείς ξέρουμε...

Αρκεί που εμείς βιώσαμε με αυθεντικότητα την αγάπη μας  για εκείνον...

Αρκεί κι αυτό...

Σήμερα είναι τα γενέθλιά σου.

Αν και έχουν περάσει 4 χρόνια από το θάνατο του φίλου, αδελφού, και 

δικηγόρου μου Sherif, δεν ξεχνώ τα γενέθλια του και κάθε χρόνο σε θυμάμαι και λαχταρούσα να ήσουν εδώ να στα έλεγα προσωπικά.

Ο Sherif Sobhi πέθανε σε τροχαίο σε ηλικία 51 ετών, η είδηση του θανάτου του σκόρπισε θλίψη στην οικογένεια του, στους φίλους και συνεργάτες του.

Σαν σήμερα θα είχες τα 55 σου γενέθλια. Μου είναι πολύ δύσκολο να μην σου πω τα Χρόνια πολλά έστω και από την Γη. 

Θέλω απλά να σου χαρίσω ένα δώρο έστω από εδώ.. ένδειξη αγάπης και ότι όσα χρόνια και να περάσουν ποτέ δεν θα σε ξεχάσω. Υπάρχουν αστέρια που περνάνε από την Γη και λάμπουν μέχρι και μετά το πέρας του χρόνου της επιστροφής τους , ακόμα λάμπουν και εκεί που ανήκουν. Ένα παιδί που στο πέρασμα του δεν είχε παρά ένα πλατύ χαμόγελο, μια καρδιά μικρού παιδιού, ψυχή αγγελική και πάνω απ όλα ήθος και ευγενική παρουσία.

Μπορεί να σε ξέρω λίγο καιρό, όμως θεωρώ ότι οι καλές φιλίες στη ζωή ενός ανθρώπου γίνονται σε ώριμη ηλικία.

Μπορεί να μη δέσαμε από την αρχή, αλλά αυτό δεν είναι και κάτι, μπορεί κιόλας κάποτε να σε παρεξήγησα κατά κάποιον τρόπο για την υπερβολική αθωότητά σου, όμως θεωρώ ότι αυτό ακριβώς θαύμαζα σε εσένα. 

Είσαι ένα άτομο που δεν μπορεί να κρατήσει κακία κι ούτε και μπορείς να βλάψεις άνθρωπο. Ξέρεις πόσο σπάνιο είναι αυτό στις μέρες μας και πόσο σημαντικό να έχεις ακόμα και σήμερα μια τέτοια ψυχή, αθώα και γλυκιά;

Είσαι ξεχωριστός, αυτό να το ξέρεις και να το θυμάσαι κάθε φορά που κάποιος σε διώχνει μακριά του και προσπαθεί να σε ξεχάσει.

Ήθελα τόσο πολύ να σου τα πω, να σου στείλω ένα τεράστιο ευχαριστώ και αυτός ήταν ο μόνος τρόπος.

Σ ευχαριστώ, λοιπόν, σ' ευχαριστώ για όλες εκείνες τις στιγμές που μου στάθηκες, που με άκουσες ακούραστα ξανά και ξανά, να λέω τα ίδια και τα ίδια. Σ' ευχαριστώ για όλες τις φορές που με δέχτηκες με τα χίλια προβλήματα που κουβαλούσα  και ταυτόχρονα την δυσπιστία που είχα για όλο τον κόσμο.

Σ' ευχαριστώ που με εκτίμησες τόσο και μου το έδειξες και συνέχισες να το δείχνεις μέχρι την τελευταία μέρα. 

Σ' ευχαριστώ που ποτέ δε με εγκατέλειψες στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου, παρόλο που με ήξερες τόσο λίγο!

Σ΄ ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να με γνωρίσεις και να σε γνωρίσω καλύτερα και να με κάνεις αδελφή σου παρά συνεργάτη σου. Σ’ ευχαριστώ που όταν εγώ βούλιαζα από προβλήματα  εσύ χαμογελούσες υπομονετικά και με ευγένεια στην ψυχή , ήσουν πάντα εκεί βάζοντας το χρόνο σου ασπίδα να με προφυλάξεις σαν φύλακας άγγελος. Ανώτερος από το χρήμα και άνθρωπος στην ψυχή.. πόσο λίγα είναι αυτά που γράφω.

Πόσο εξαιρετικό είναι να έχεις τέτοιους ανθρώπους δίπλα σου, ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ, ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ…

Αλήθεια εσείς εκεί έξω που είστε όλο στις δήθεν παρέες και στους δήθεν φίλους και στους δήθεν ανθρώπους και στις δήθεν σχέσεις, πώς μπορείτε, ε; πώς τα καταφέρνετε, αφού ουσιαστικά είστε τόσο μόνοι; γιατί βολεύεστε σε κάτι τόσο λίγο; Ψάξτε, να πάρει, ψάξτε και βρείτε πραγματικούς ανθρώπους και βάλτε τους στη ζωή σας! 

Κατακτήστε τους και αγαπήστε τους! Εκτιμήστε την αλήθεια των ανθρώπινων σχέσεων και μη συμβιβάζεστε, κάντε το και θα με θυμηθείτε... πριν να είναι πολύ αργά. Διεκδικείστε την φιλία και την εκτίμηση που σας αξίζει! Πριν την χάσετε όπως εγώ.

Βλέπετε αν και ο Sherif έφυγε, για μένα υπάρχει και θα υπάρχει όσο ζω.

Μπορεί τα άσχημα να μην ξεχνιούνται εύκολα, όμως στο χέρι μας είναι να κρατάμε τα όμορφα και να τα θυμόμαστε μια ζωή, να τα ξαναζωντανεύουμε όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Θα σε θυμόμαστε για πάντα αδελφέ, φίλε μου «Sherif Sobhi».

Ο Θεός να σε αναπαύσει στον παράδεισο .. Στον δικό σου παράδεισο της ψυχής σου.

Ο ελάχιστος φόρος τιμής που μπορώ να σου στείλω με τις ευχές μου, είναι αυτό το κερί, σαν μια μικρή κατάθεση ψυχής στον άδικο χαμό σου. Να έχεις πάντα «Καλά Ταξίδια με τους αγγέλους, που πάντα εκεί ήταν η θέση σου και σε ευχαριστούμε για όσα μας προσέφερες. Στο οφείλω… και μας λείπεις πολύ.

Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχούλα σου.

10 Χρόνια μαζί … Χρόνια μας πολλά

Καλησπέρα Φίλες και Φίλοι μου καλησπερούδια και ο Θεός να σας χαρίσει όλα όσα εσείς επιθυμείτε. Σαν σήμερα έκανα την εγγραφή μου στο facebook..

Είμαστε μαζί εδώ από 4 Μαρτίου 2008, δηλαδή 10 χρόνια κοντά ♡.
Πω – πω – πω μια ολόκληρη ζωή συνέχεια με αυτή που ζήσαμε στο Κάιρο.
Θέλω απλά να σας πω ότι αυτό το πανέμορφο διαδικτυακό μάζεμα φίλων απ όλο τον κόσμο ήταν μια ευκαιρία, ένα χάρισμα να μαζευτούμε εδώ και να γελάμε , να λέμε τα ανέκδοτα μας, τις ανησυχίες μας, να βρίζουμε πολιτικούς (και να μας περνάει το μεράκι) , να χαιρόμαστε με την χαρά των φίλων μας, να συμπαραστεκόμαστε νοερά με την λύπη τους και πάνω απ όλα να μας γεμίζει με αγάπη … Δηλαδή απλά ένα δώρο Θεού.

Πόσοι είχαν αυτό το Θείο δώρο σαν εμάς? Πιστεύω πολύ λίγοι.
Πόσοι ζουν στην μοναξιά και δεν έχουν να πουν αυτή την ωραία λέξη « ΚΑΛΗΜΕΡΑ ή ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ αλλά και ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ φίλε»;
Πόσοι από εμάς ταξίδεψαν στην χώρα των Αγγέλων και μας έμειναν γλυκές παιδικές αναμνήσεις τους;
Γι’ αυτό βρήκα την ευκαιρία των γενεθλίων μας στο facebook , με την τρέλα μας, με τις ανησυχίες μας, να σας θυμίσω όλα αυτά που περάσαμε μαζί.
Μείνετε ενωμένη και δυνατή, αξίζει να σπαταλάμε ώρες και χρόνο για τις φιλίες μας, για τα πιστεύω μας, αυτό που σίγουρα δεν αξίζει στην συντροφιά μας είναι η ίντριγκες του φθόνου, ούτε είμαστε παιδιά πια για να μην γνωρίζουμε ποιο είναι το καλό και ποιο είναι το κακό όλων μας.
Εγώ πάντως οφείλω να ζητήσω συγνώμη, αν καταλάθος ποτέ πλήγωσα κάποιον από εμάς με τις αναρτήσεις μου, μπορεί να σας φλόμωσα με την αγάπη και τα όνειρα, τα παραμύθια της Χαλιμάς, αλλά πιστέψετε με δεν είναι παραμύθια.. Είναι απλά όνειρο, και το όνειρο σε κρατάει ζωντανό και αληθινό, παιδί στην καρδιά και άγγελο στην ψυχή.

Μια που το όνειρο προσπάθησα να το κρατήσω ζωντανό μέσα μου χρόνια, να μοιράζομαι μαζί σας τα ωραία τραγούδια που λατρεύω, τα ανέκδοτα να γελάμε, τις παροιμίες για να μην ξεχνάμε ποιοι είμαστε και άλλα πολλά..
Θέλω και εσείς να το κάνετε και να ενωθείτε ξανά όπως παλιά με το γέλιο, με τα ανέκδοτα, τα πειράγματα .. θέλω αυτές τις δύσκολες ημέρες να μας βρουν όλους ενωμένους, ένα χέρι μια πνοή … εμείς έχουμε κάτι το διαφορετικό μεγαλώσαμε μαζί, μαζί είδαμε τις πρώτες άσπρες τρίχες στα μαλλιά μας, μαζί χαρήκαμε όταν βρεθήκαμε εδώ μετά από τόσα χρόνια. Δεν είναι κρίμα να χαθούμε; Σας υπόσχομαι ότι όποτε έχω χρόνο θα σας βάζω μια καλημέρα και μια γλυκιά καληνύχτα για όλους εσάς.

Σας χαρίζω το πρώτο τραγούδι που ανήρτησα στο Facebook και σας το χάρισα με τόσο αγάπη και φιλικές προθέσεις πάντα για όλους μας. Με την ευκαιρία αυτή θα σας πω, ότι δεν είναι τυχαίο  αυτό το τραγούδι αυτό, γιατί πάντα στα δύσκολά μου το ακούω και με έβγαζε από την ταλαιπωρία του χρόνου και τα προβλήματα, σαν μαγική χρυσόσκονη να ραντίζεται γύρο μου και μου χάριζε και πάλι το χαμόγελο και την διάθεση. ♡
όμως μην ξεχνάτε ότι « Δεν είναι αθώο αυτό το τόσο μαγικό Facebook που σας παρουσίασα, κρύβει μέσα του πολλά κανάλια, γι’ αυτό κρατηθείτε ενωμένη και μόνοι μην εμπιστεύεσθε κανέναν ξένο, κλίστε τις πόρτες σε φίλους και φίλες για να είμαστε όλοι μαζί χαρούμενοι και ασφαλής.»
Καλή άνοιξη φίλοι μου. ♡

 

Έφτασε και ο Μάρτης … Καλό μήνα στην παρέα.

Άνοιξη! Μυρωδιές, πράσινο, φύση, θάλασσα! Έρχεται... 

Μετά την καταιγίδα, η ηρεμία, μετά τον ανεμοστρόβιλο, εκτιμάς τις επιπτώσεις και συνεχίζεις. Μετά την βροχή το ουράνιο τόξο.. Έτσι είναι η ζωή. Για όλους και για τον καθένα.

Λες και τα φτερά της Άνοιξης ανοίγουν παντού και πάντοτε σαν τα μικρά χελιδόνια που ανοίγουν τα φτερά της επιστροφής.
Ο Μάρτης, είναι ο αγαπημένος μου μήνας, δεν σας το έχω πει ποτέ?
Δεν πειράζει παιδιά… Μια το ένα μια το άλλο απλά θα ξέχασα, άνθρωπος είμαι και εγώ. Πάντως αυτός ο μήνας είναι για μένα ένα σημάδι, μπορεί γιατί λατρεύω το φως, αγαπώ τα χρώματα, λατρεύω το γέλιο… και αυτός είναι γεμάτος τέτοια διάθεση.

Έχουν συμβεί τα πιο όμορφα στη ζωή μου, τον μήνα Μάρτη.. Και τον περιμένω κάθε χρόνο πως και πως, και δεν με έχει προδώσει ποτέ ο άτιμος... Πάντα συνεπείς στον ερχομό του…

Είπαμε... Τα λουλουδάκια ανθίζουν, τα ζουζούνια σκάνε μύτη, μαζί και οι αλλεργίες, που το πας; αχ αυτές οι αλλεργίες με σκοτώνουν.. με ένα κουτί χαρτομάντιλα και ένα σπρέι είμαι 😄 , η ώρα αλλάζει, νυχτώνει αργά, η μέρα μεγαλώνει μαζί και η όρεξη για έξοδο.

Τι χαρά, δειλά – δειλά έρχεται η άνοιξη και εγώ αγαπώ την άνοιξη.

Οι μυρωδιές κάνουν πάρτι παντού ... τι λεμονιές, τι νεραντζιές, τι το γιασεμί, τι νυχτολούλουδα και όμορφες πασχαλιές. Μυρωδιές της άνοιξης που διώχνουν την κατάθλιψη. Οργιάζουν την άνοιξη και μας φτιάχνουν τη διάθεση από το φρεσκοκομμένο γρασίδι, η λεβάντα, το γιασεμί, τα τριαντάφυλλα. Η φύση ξέρει πώς να φτιάξει τα καλύτερα αντικαταθλιπτικά.
Δειλά, δειλά οι πρώτες ούζοποικιλίες στη λιακάδα αρχίζουν, οι βόλτες στην εξοχή, το πασχαλινό τετραήμερο φτάνει, τα ρούχα και χιλιάδες εικόνες.

Αχ αυτά τα ρούχα ανοίγει το μάτι σου με τα ωραία χρώματα… Ετοιμάζουν τις 

πλατείες, να και πάλι η τιμητική τους , μικρά τραπεζάκια στην σειρά, ομπρέλες για τον ήλιο, ποτάκια στα πλακόστρωτα, ατημέλητο ντύσιμο που με τον καιρό όλο και θα ζεσταίνει…. Έχεις να περιμένεις πολλά.
Το καλοκαίρι, τις παρέες, την όρεξη, το φως, την ενέργεια.

Μου έφτιαξα το κέφι πάλι, με αυτά που σκέφτομαι. Γι αυτό τα γράφω κιόλας, μήπως φτιάξω και το δικό σας κέφι...

Την άνοιξη είναι η εποχή που υπόσχετε πολλά και χαρίζει πολλά.
Ξαφνικά τα γυμναστήρια γεμίζουν, οι δίαιτες αστραπή παίρνουν τα πάνω τους και έχουν και πάλι την τιμητική τους.

Αυτή την εποχή βγαίνεις μία βόλτα στη γειτονιά και πέφτεις πάνω σε μυρωδιές που σε συνεπαίρνουν και σε συναρπάζουν. Κάτι μυρωδιές από αυλές που σου θυμίζουν ανέμελη παιδική ηλικία, παιχνίδι στο γρασίδι, το σπίτι της γιαγιάς με τις ανθισμένες γλάστρες, δροσερές φράουλες και χωνάκια παγωτό πολύχρωμα, γευστικά και λαχταριστά. 

Μάλλον μ έπιασε η άνοιξη για τα καλά, γιατί να συμμαζέψω τα μυαλά μου δεν μπορώ.. Cool και φυσικά μη ξεχάσω ...Τα πουλάκια κελαηδάνε, τα λουλούδια ανθίζουν.. μπλα – μπλα – μπλα !!!
Τώρα τα χρώματα είναι στο απόγειό τους… Ας τα χαρούμε λοιπόν!!!!
Καλή άνοιξη με το κεφάλι ψηλά προς το καλύτερο, παρά τα όσα δεινά μας περιμένουν.
Που να "σφίξουν" και οι ζέστες φίλοι μου...!!!!!!
Και κάπου εδώ θα σας αφήσω, γιατί ήρθε η ώρα... να πάω γυμναστήριο? όχι πήγα πρωί - πρωί με την δροσούλα... τώρα πάω για ύπνο, καλό βράδυ και όνειρα μελένια. Καληνύχτα σας.