Μπορούν να νιώσουν πόνο τα φυτά;

Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν μπορούν να πονέσουν τα φυτά όταν ο

άνθρωπος με απονιά τα ξεριζώνει, τα κόβει άτσαλα και χωρίς σκέψη ότι χαλάει τα βλαστάρια και πληγώνει τον κορμό του.. σαν ένα μικρό παιδί που το δέρμα του είναι αλαβάστρινο, τρυφερό και δεν αντέχει καμιά εκδορά στο δέρμα του.

Πως γίνεται όμως τα φυτά να νιώθουν πόνο αφού δεν έχουν νεύρα για να τον μεταφέρουν και ούτε εγκέφαλο για να επεξεργαστεί το ερέθισμα;

Και όμως αυτά τα απροστάτευτα λουλούδια έχουν αίσθηση του πόνου και αυτοάμυνα καθώς και δάκρυα πόνου.

Μου θύμισε την πρωτομαγιά και τα λουλούδια που σύμφωνα με την παράδοση, ο Μάης πήρε το όνομά του από την μητέρα του Ερμή, τη Μαία. Απεικονίζεται με ένα νέο άνδρα που φέρει στο κεφάλι του καλάθι γεμάτο λουλούδια.

Ο λαός μας, συσχετίζοντας παρετυμολογικά το όνομα του Μαΐου με τα μάγια, τον θεωρεί μαγεμένο μήνα. Ο μήνας των λουλουδιών και της βλάστησης.

Ο πόνος στην καρδιά του ανθρώπου είναι σαν τα λουλούδια. Είναι σαν τα λουλούδια που είναι ακόμη κλειστά και σταδιακά ανοίγουν τα πέταλά τους. Θέλει πολλή δύναμη για να ανοίξει ένα λουλούδια τα πέταλά του, θέλει πολλή δύναμη για να ανοίξει η καρδιά τα πέταλα του πόνου. Μόνο που εμείς σε αυτή τη δύναμη νομίζαμε ότι ο πόνος είναι αδυναμία και μία άχρωμη, μαύρη, άοσμη κατάσταση. 

Κι όμως ο πόνος έχει και χρώμα αλλά και άρωμα.

Ο πόνος έχει και νέκταρ και βάλσαμο, αρκεί να τον αφήσω να μου μιλήσει και να μην τον αγνοήσω. Να μάθω μέσα από τον πόνο τον δρόμο και τον τρόπο να περάσω μέσα από αυτόν.

Ο πόνος δημιουργεί τα δάκρυα τα οποία είναι εκεί για να ποτίσουν το σημείο του πόνου και να το οδηγήσουν στην ανακούφιση.

Έτσι λοιπό το ανθρώπινο χέρι που άτσαλα τραβά και κόβει ένα απροστάτευτο φυτό, ή λουλούδι το τραυματίζει θανάσιμα μέχρι και μπορεί να καταδικάσει την ανάπτυξη του φυτού.

Γιατί μάθαμε να καταστρέφουμε ότι μας χάρισε η Θεά φύση;

Αυτή η γλυκιά μοναδική ανοιξιάτικη φύση είναι ντυμένη με ένα απέραντο καταπράσινο χαλί, κεντημένο με αμέτρητα χρωματιστά και ευωδιαστά λουλούδια. Κήποι, λόφοι και λιβάδια, είναι στολισμένα με ροζ, λευκά, πορτοκαλιά, κόκκινα και μενεξεδένια λουλούδια.

Το όμορφο ανοιξιάτικο σκηνικό είναι αρμονικά στολισμένο με χίλια μύρια χρώματα και άφθονα αρώματα. Είναι οι μέρες αυτές οι πιο ιδανικές για να βγει κανείς στην εξοχή και να χαρεί την πιο όμορφη φύση. Τι πιο όμορφο δώρο μπορεί να χαρίσει ο Παντοδύναμος στα αγαπημένα του τέκνα. Ένα σκηνικό μαγικό που στο πέρασμα μας κλέβει 

και το πιο ατσάλινο βλέμμα, τον πιο σκληροπυρηνικό μυαλό το αφοπλίζει, το μαγεύει με την μυρωδιά του και τα χρώματα που φορεί. Σαν πύρινες γλώσσες προβάλλουν στα περιβόλια και τα λιβάδια οι ωραίες κατακόκκινες παπαρούνες. Αδερφωμένες με τα άσπρα χαμομήλια συνθέτουν μια πανώρια φυσική ζωγραφιά που μας καταγοητεύει. Τα λευκά και ροζ ανθοπέταλα της αμυγδαλιάς και ροδακινιάς, στο πρώτο απαλό άγγιγμα του ανέμου, ραίνουν τους λόφους και τις δημιουργούν ένα εξαίσιο θέαμα. 

Τα νυχτολούλουδα αρωματίζουν την νύχτα και την στολίζουν να μην υστερεί από το φως της ημέρας.

Σκέπτομαι όμως, ότι πλάι σε αυτά τα φυσικά λουλούδια με άλλη χάρη και άλλη ομορφιά. Είναι τα λουλούδια που φυτρώνουν στον κήπο της ψυχής μας και αν δεν σέβεσαι και πονάς αυτά τα μικρά δώρα της φύσης, αλλά και τον ανθρώπινο κόπο που κόπιασε σκυμμένος ώρες και μήνες για να τα δει να ανθίζουν.

Το χέρι που βάρβαρα τραβά και μαδά ένα παρτέρι από ένα μικρό βασιλικό μέχρι μια κατάλευκη στολισμένη νυφούλα με τα όμορφα τριαντάφυλλα της, δεν είναι παρά ένα χέρι ατσάλινο , μια καρδιά χωρίς αισθήματα, μια ψυχή που δεν ακούει το πόνο και δεν βλέπει ούτε τα δάκρυα που στάζουν στο χώμα. Είναι μια κτηνωδία ψυχής που δεν φρενάρει ούτε μπροστά σε κανέναν ανθρώπινο πόνο.

Ας καλλιεργήσουμε λοιπόν, εκτός από έναν όμορφο λουλουδένιο κήπο και έναν κήπο στην ψυχή μας με λουλούδια της αγάπης, του σεβασμού, της καλοσύνης, της φιλανθρωπίας και γενικά της αρετής. Τότε θα είναι μυρωμένο το σώμα μας, μυρωμένη και η ψυχή μας. Μόνον τότε, σαν μορφωμένα και καλλιεργημένα παιδιά, θα είμαστε σε θέση να χαρούμε και θα είμαστε σε θέση να χαρούμε αληθινά τις φυσικές καλλονές, να απαλύνουμε τον πόνο των συνανθρώπων μας και να αισθανόμαστε πραγματική χαρά και ικανοποίηση.  

Μόνο που εμείς μάθαμε τον πόνο να μην τον θέλουμε στην ζωή μας και λογικό είναι. Όμως εκείνος έρχεται. Έρχεται για να μας ενώσει με τα άνθη της 

καρδιάς και της ψυχής μας για να βγούμε από τον πόνο μαζί με γνώση η οποία δεν θα μας αφήσει να βιώσουμε άλλη πτώση. Ο άνθρωπος βιώνει την πτώση γιατί δεν αφήνει τον εαυτό του να λάβει την γνώση από τον κάθε του πόνο.

Κάθε πόνος μας λοιπόν μεταφέρεται εκεί στην καρδιά μας και δημιουργεί την υποδομή για άνθη. Τα άνθη αυτά ανθίζουν ανάλογα με την διάσταση του πόνου. Ο πόνος βιώνεται κατά τη διάρκεια που το λουλούδι προσπαθεί να ανοίξει τα πέταλά του, αν ενωθούμε με αυτό με οδηγό την γνώση.

«Τι θέλεις να με διδάξεις πόνε»?

Τότε έρχεται η στιγμή της άνοιξης και γεμίζει η καρδιά μας με λουλούδια, αρώματα και χρώματα και όλα αλλάζουν στην ζωή μας.

Καλώς ήρθες Οκτώβριε!

Καλό μήνα…

«…Τώρα που τέλειωσε το καλοκαίρι, τώρα που μπαίνει ο μην Οκτώβρης, σαν αυτοκράτωρ με πορφύρα και πέφτουν οι βροχές του φθινοπώρου και αναπνέω, τις μυρουδιές της μουσκεμένης γης, σκεπτόμενος…» 

Σήμερα, πρώτη μέρα του Οκτώβρη, ξυπνήσαμε με καιρό αληθινά καλοκαιρινό. Έφυγε ο Σεπτέμβρης αφήνοντας τα ίχνη του με το πέρασμα του κυκλώνα Ζορμπά, οι ζημιές από την έντονη βροχόπτωση είναι τεράστιες, δρόμοι έκλεισαν, σπίτια πλημμύρισαν, ενώ προκλήθηκαν και σοβαρά προβλήματα στο οδικό δίκτυο. 

Καταστροφικό είναι το πέρασμα του από την Ελλάδα, όμως έχει ακόμη αρκετή ένταση και κινούμενο πια μέσα στο Αιγαίο, αναμένεται να προκαλέσει μέχρι και τη Δευτέρα αρκετές επικίνδυνες βροχοπτώσεις.

Μα είδη περάσαμε φθινοπωρινές ημέρες, τις πρώτες βροχές, την πρώτη ψύχρα. Ούτε κατάλαβα πότε πέρασε ο Σεπτέμβρης.
Αγαπώ το φθινόπωρο, κι όχι μόνο αυτό. 

Αγαπώ την αλλαγή των εποχών, κι εκεί κάπου προς το τέλος της καθεμιάς είμαι τόσο μα τόσο έτοιμη για την επόμενη.

Απολαμβάνω τα φθινοπωρινά πράγματα, και μιας κι ο Σεπτέμβρης στην Ελλάδα αποχώρησε βίαια, σαν να μας ανάγγελλε το τέλος του καλοκαιριού.

Ξέρετε πότε είναι ώρα ν' αρχίσουμε τα φθινοπωρινά πράγματα;

Τώρα…

Για αρχή, αποχαιρετώντας το Σεπτέμβρη, πίνοντας μια ζεστή σοκολάτα, και στο σπίτι ετοιμάζουμε την επιστροφή του ζεστού τσαγιού.
Συλλέγω.....
Χρώματα πλούσια άφθονα υπέροχα και φωτεινά!
Χρυσάφια μοιάζουν στο ραφάκι των ματιών...

Δεν συμμερίζονται, ανθρώπινη κατάντια του καιρού μας!
Στέλνουν μηνύματα, σωρό...
Λάμψεις, σαν του φάρου στα σκοτάδια!
Αν μπορείς να δεις....
Αναμειγνύονται, τα πάνω με τα κάτω...
Συντηρούνται, ακόμα, με το Φθινοπωρινό αεράκι!
Προλαβαίνω, να μαζέψω....
Με ανοιχτή αγκαλιά, γεμίζω ότι πέφτει από ψηλά... περαστικά πετούμενα, κιτρινοκόκκινα φύλλα, σύννεφα, πούπουλα ταξιδιάρικα, κύματα που αφρίζουν ακανόνιστα κλίνοντας μέσα τους

χιλιάδες αληθινές ιστορίες, που διέσχισαν πάνω από σαράντα κύματα, για να αγκαλιάσουν τις παραλίες!
Κλωστή μεταξωτή δένω στο αύριο, με το σήμερα, που δέθηκε από το χτες....
Μαζεύω χρώματα και μυρωδιές
Πουλώ όνειρα μ΄ ελπίδες μέσα....
Τσάμπα πράμα !!!!
Φθινόπωρο έχει η καρδιά και δε μπορείς να ζήσεις, είσαι αγέρας κι όπου βρεις, φύλλα θα τα σκορπίσεις...
Δίπλα στο γλυκό Σεπτέμβρη, ο οποίος σε προσωπικό επίπεδο, μου φέρνει πολλές γιορτές και γενέθλια αγαπημένων, στέκεται ο Οκτώβρης και με κοιτά.

Είναι χαμογελαστός και μου κλείνει το μάτι.
Δεν θέλω άλλους εφιάλτες για μέρες που ξημερώνουν χειρότερες. Θέλω να κρατηθώ στη φωτεινή πλευρά γιατί αυτό με κάνει να νιώθω ήρεμη και ασφαλής.

Θέλω να περιμένω το χειμώνα με χαρά, γιατί θα φέρει κι άλλες γιορτές, θα μας πάει σε θέατρα και μουσικές σκηνές, θα μας φέρει πιο κοντά για να ζεσταθούμε.
Καλό μήνα φίλοι μου… 

Με χαμόγελο στα χείλη για όλους ...

Tο φθινόπωρο

Καλημέρα στην παρέα , να έχετε μια όμορφη ηλιόλουστη ημέρα..

Αχ πόσο μου έλειψε το φθινόπωρο…

Σε κάθε κανόνα υπάρχει και μια εξαίρεση και σε κάθε μεγάλη κατηγορία επιλογών υπάρχουμε και εξαιρέσεις που αποτελούν το 2% μιας κατηγορίας. Είμαστε εκείνοι που όταν ακούσουμε πως κάποιος συμφωνεί μαζί μας ενθουσιαζόμαστε και ξαφνιαζόμαστε συνάμα, μιας και δε μας συμβαίνει και πολύ συχνά να ταυτιζόμαστε. Κάπως έτσι γίνεται και όταν πρόκειται να μιλήσω για την αγαπημένη μου εποχή του  χρόνου. Τα ζυγιάζω από εδώ, τα μετράω από εκεί και τελικά παρόλη την αναποφασιστικότητα που με διακατέχει βρίσκομε να πω και κάτι καλό για την πιο παρεξηγημένη εποχή του χρόνου, που είναι το «φθινόπωρο».

Τα πεσμένα φύλλα δημιουργούν ένα υπέροχο χαλί, αφού πρώτα πάρουν χιλιάδες, χρυσές, κόκκινες και καφέ αποχρώσεις πάνω στα κλαδιά των δέντρων. Τα σύννεφα συνωστίζονται στον ουρανό, οι μπόρες κάνουν όλο και περισσότερο συχνά της παρουσίας τους και η ομίχλη κάνει τα δάση να φαίνονται πιο περιπετειώδη. Μερικά φθινοπωρινά τοπία που μοιάζουν με έργα κάποιου ιδιαίτερα ταλαντούχου ζωγράφου.
Ιδανικά, για να παρακολουθούνται με μια κούπα ζεστή σοκολάτα, δίπλα σε ένα τζάμι στολισμένο από ψιχάλες και για μουσική, τι άλλο; Από τον ήχο της βροχής. 

Και σε ανύποπτο χρόνο έρχεται η στιγμή που όλοι οι φίλοι μου θα γκρινιάξουν για τη βροχή που τους μούσκεψε και εγώ σαν μικρή λάτρη του φθινοπώρου θα μπω μέσα στο καφέ που συχνάζω και με έναν ωραίο ενθουσιασμό θα αναφωνήσω…

Αχ τη όμορφη μέρα, άρχισε να ρίχνει τις πρώτες ψιχάλες του φθινοπώρου.

Τότε δυστυχώς λίγοι είναι αυτοί που θα συμμεριστούν τη χαρά μου και τον ενθουσιασμό μου, μιας και βλέπουν κάποια πράγματα με τελείως διαφορετική σκοπιά. Και η αλήθεια είναι ότι το φθινόπωρο είναι τόσο παρεξηγημένο που τελικά η πλειοψηφία το βλέπει με κακό μάτι.

Όλοι οι μουρτζούφληδες θα αρχίσουν να μου πιπιλάνε το μυαλό με τη γκρίνια τους… Για το πόσο μουντός είναι ο καιρός, για το πόσο κουραστικό είναι που πρέπει να κουβαλάνε ζακέτα και που πλέον δε ξέρουν με τι να βγουν από το σπίτι και πόσο σιχαίνονται που στα καλά καθούμενα βρέχει και μένουν χωρίς ομπρέλα και χίλια δυο άλλα ανούσια πράγματα που για εσένα δε σημαίνουν τίποτε.

Άλλωστε εκεί που αυτοί βλέπουν την εποχή της σήψης και της μούχλας εγώ απλά βλέπω κύκλους που κλείνουν. 

Και ναι, μου αρέσουν τα κιτρινισμένα φύλλα των δέντρων και μου αρέσουν αυτές οι άπειρες αποχρώσεις που μπορούν να πάρουν και για το ρομαντισμό που αποπνέουν αυτή την εποχή.

Μου αρέσει και εκείνο το φθινοπωρινό αεράκι που μου θυμίζει από τη μια πως έρχεται ο χειμώνας και από την άλλη μου φέρνει ακόμη μαζί του τις μυρωδιές του καλοκαιριού.

Χαζεύω ακόμη μέχρι και τα σχέδια που κάνουν τα σύννεφα στον ουρανό όταν προμηνύουν τη βροχή που θα ξεσπάσει.

Είναι πολύ όμορφη μετάβαση το φθινόπωρο!

Έχει ένα μοναδικό τρόπο να θυμίζει αρχή και τέλος. Και ξέρετε κάτι; Βρίσκω ότι έχει την κυκλοθυμία ορισμένων νευρικών ανθρώπων, εκεί που βγάζει τον ήλιο του ζεστό, μουδιάζει, αλλάζει γνώμες και μυαλά και φέρνει καταιγίδες.

Είναι και αρκετά αλλόκοτο ή και απρόβλεπτο όπως είναι και όλοι οι νευρικοί μου φίλοι, για αυτό και τους ταυτίζω με το φθινόπωρο. 

Κρύβει ομορφιά, μα την κρατά κρυμμένη γιατί δεν του αρέσουν οι φαμφάρες του καλοκαιριού ούτε οι εντυπωσιασμοί του χειμώνα. Ίσως το φθινόπωρο να θέλει να είναι λίγοι οι θαυμαστές του γιατί έχει μάθει να μην ανοίγεται σε πολλούς.

Όσο για τις βροχές του, αυτές που κάποιοι μισούν, είμαστε και εμείς που τις αγαπάμε. Οι βροχές του φθινοπώρου κρύβουν μια λύτρωση, ίσως να ξεπλένουν από πάνω μας τη ραστώνη του καλοκαιριού και να μας προετοιμάζουν για την εγρήγορση του χειμώνα, μα ίσως και να υπάρχουν απλώς για να μας κάνουν να αισθανόμαστε μια ανεξήγητη μελαγχολία που φέρνει αρώματα από ζεστές κούπες καφέ να αχνίζουν. 

Όπως και να έχει το φθινόπωρο μου θυμίζει πως οφείλω να αλλάζω κάποιες συνήθειές μου. Με φέρνει και πάλι στα χέρια της προτίμησης μου, σ’ ένα ζεστό καφέ και μου θυμίζει πόσο πολύ λατρεύω το χουχουλιάρικο καφέ με την κόζι ατμόσφαιρα.

Τόσα και άλλα τόσα δε φτάνουν για να περιγράψω πόσο βαθιά όμορφη είναι αυτή η εποχή. Είναι ρομαντική εποχή, σαν ένα ασπρόμαυρο ρομάντζο από παλιό φιλμάκι ή άτακτη σαν τα φύλλα που πέφτουν με τα πρώτα αεράκια.  Άλλωστε το φθινόπωρο είναι εκείνο που θα κάνει τις σκέψεις να αράξουν σε μαύρα σύννεφα του δειλινού και τα λόγια της βροχής του είναι εκείνα που θα σκουριάσουν, και πάνω τους θα βλέπεις τα χρόνια να περνούν, και τότε θυμάσαι… του φθινοπώρου τα φιλιά..

Όπως έχει πει και κάποιος λάτρης της εποχής, «ο χειμώνας είναι έργο χαρακτικής, η άνοιξη ακουαρέλας, το καλοκαίρι είναι μια ελαιογραφία, ενώ το φθινόπωρο είναι ένα μωσαϊκό όλων των παραπάνω».

Τα χρυσοκίτρινα φύλλα πεσμένα στο έδαφος που μυρίζει βροχή, ακόμη και ο ήχος τους όταν τα πατάμε είναι από τα πιο όμορφα, απλά αλλά γοητευτικά (οπτικοακουστικά) θεάματα που μας προσφέρει η φύση.
Ξεφορτωνόμαστε τον καύσωνα του καλοκαιριού, δεν υποφέρουμε από τις αλλεργίες της άνοιξης και δεν τουρτουρίζουμε από το κρύο του χειμώνα.

Αυτή την περίοδο κάνουμε… αποτοξίνωση. Το δέρμα μας επιτέλους αναπνέει μετά από ατελείωτα sessions ηλιοθεραπείας και συσσώρευσης UVA, τα καθημερινά φαγοπότια των διακοπών αραιώνονται και ηρεμούμε μετά από μια έντονη περίοδο.

Καλημερούδια…