Ας δώσουμε μια ευχή στην νύχτα

Τελευταίες δύο ημέρες η νύχτα φέρνει την χειμωνιά και ανέμους να θυμίζουν

όλους εμάς πως χιλιάδες άστεγη και ανήμποροι θα μείνουν και αυτές τις γιορτές αγάπης και τον χειμώνα, άστεγη και απροστάτευτη…

Η Νύχτα έρχεται σιγά σιγά να αγκαλιάσει την πλάση και η βροχή να συνοδεύσει την νύχτα. 

Ακριβής και συνεπής ή νύχτα στο ραντεβού της, βαδίζει στα ουράνια μονοπάτια και κάθε τόσο ρίχνει σκοτάδι απ’ τις τσέπες της.
Τεράστιες σταγόνες βροχή αδιάκοπα στολίζουν το σκοτεινό ουρανό, λες και χαράζει δρόμους προς το φεγγάρι. Ένα έργο τέχνης θεϊκό εμπλουτισμένο με τέλειες αποχρώσεις του μαύρου, που διασπάτε από τα φώτα των αστεριών, 

αλλά μικρά κι άλλα μεγάλα. Το μοναδικό ισχυρό φως που επιτρέπει ή νύχτα να κυριαρχήσει με την λάμψει του, είναι το Φεγγάρι.
Φθινοπωρινός καιρός που στέλνει τις αστραπές να σκεπάσουν τα μικρά αραχνοΰφαντα μονοπάτια και οι βροντές να ταράξουν με τον ήχο τους τον ουρανό. Άραγε φέτος θα φανεί το φθινόπωρο απαλό; Μας εκδικείται ή φύση για τον τρόπο που της έχουμε φερθεί και καμιά φορά οι εποχές δεν αναγνωρίζονται. Θυμάμαι που στο νηπιαγωγείο απεικονίζαμε το φθινόπωρο με λίγο γκρίζο στον ουρανό και δέντρα γυμνά με τα φύλλα ριγμένα, βαμμένα καφετί. Τώρα, δεν έχουν απομείνει και πολλά δέντρα για να το διαπιστώνουμε.
Μια μελωδία απλώθηκε από το πέρασμα της βροχής , σταγόνες που επιβλητικά μας γέμιζαν με άφθονα συναισθήματα στο πέρασμα της. 

Κάπου μετά τις δώδεκα, τα φώτα των αυτοκινήτων έδιναν μια άλλη αίσθηση στον δρόμο. Έβλεπα στο τέλος του εκεί που συναντούσε μια λεωφόρο, τα αμάξια παρατεταγμένα το ένα πίσω απ’ το άλλο, σαν να έχουν υπνωτιστεί απ’ το θέαμα που προσέφερε περήφανα και απλόχερα ο ουρανός.
Ο ουρανός , τα άστρα τρεμόσβησαν, η βροχή, όλα έμοιαζαν σαν να παίζεται ένα τραγούδι με νότες αστεριών που όσο και αν προσπαθούσα να ακούσω, δεν μπορούσα, μα έτσι και αλλιώς με είχε συνεπάρει.

Φύσα αέρα να κάνω τα όνειρα πανιά να ταξιδέψουμε στα άδυτα της νύχτας. Και αν η πορεία μας δεν είναι σωστή τουλάχιστον θα μείνει και για μας μια ιστορία, ότι και εμείς προσπαθήσαμε μέσα στο σκοτάδι. 

Μεταφράζοντας την σιωπή των αστεριών κρατώ τα λόγια τους πυξίδα και συνεχίζω το ταξίδι μου. 

Εσένα άγνωστε συνοδοιπόρε των σκέψεων μου, σου εύχομαι να έχεις μια όμορφη νύχτα και ένα ήρεμο ταξίδι στα νερά των δικών σου ονείρων ζωγραφισμένα στα ολόλευκα πανιά… 

Και εσύ άστεγε αδελφέ να βρεθεί μια λύση να αισθανθείς και πάλι ανθρώπινα , κάτω από μία στέγη... 

Καλό βράδυ και όνειρα γλυκά και ας ευχηθούμε με όλη μας την καρδιά να μην υπάρχουν άλλοι ανήμποροι και απροστάτευτοι από την μανία του χιονιά ...

Πώς να περάσετε τα καλύτερα Χριστούγεννα

Από τότε που ήμασταν μικρά παιδιά, τα Χριστούγεννα αποτελούσαν την πιο θαυμάσια περίοδο του έτους. 

Όλοι είναι ευδιάθετοι και χαμογελαστοί. 

Η γκρίνια μειώνεται αισθητά. 

Οι πόλεις και τα εμπορικά καταστήματα φορούν τα γιορτινά τους, ενώ τα σπίτια και τα γραφεία μας διαγωνίζονται για τον καλύτερο στολισμό.
Όλη η πλάση ετοιμάζεται για να υποδεχτεί με λαμπρότητα και χαρά, τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. 

Εμείς όμως πως πάμε από διάθεση; 

Είμαστε έτοιμες να περάσουμε τέλεια και φέτος, παρά τις δυσκολίες της ζωής και την οικονομική κρίση που μας καταδιώκει;

Τα Χριστούγεννα θεωρούνται από τους περισσότερους μία οικογενειακή περίοδος, κι έτσι η κατάλληλη κίνηση μάλλον είναι να περάσουμε τις γιορτές με τους δικούς μας. Δεν έχει σημασία το αν το χριστουγεννιάτικο τραπέζι θα είναι τόσο πλούσιο ή αν τα δώρα θα είναι λαμπερά... Έχει σημασία να βρισκόμαστε ανάμεσα σε ανθρώπους που μας αγαπούν και τους αγαπάμε, σε μία ατμόσφαιρα γαλήνης και θαλπωρής. 

Αν παρόλα αυτά η οικογένειά μας βρίσκεται αρκετά χιλιόμετρα μακριά και δεν μπορούμε να τους επισκεφτούμε, τότε δεν έχουμε παρά να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία για να μας φέρει κοντά. Πολύτιμες ευχές και μερικά γλυκά λόγια, θα φτιάξουν σίγουρα τη διάθεση μας.

Οι οικογενειακές παραδόσεις έχουν την τιμητική τους αυτές τις ημέρες. 

Πώς θα σας φαινόταν όμως, αν φέτος δημιουργούσαμε τη δική μας παράδοση; 

Δεν χρειάζεται να είναι κάτι τρομερά δύσκολο ή πολύπλοκο, αλλά μία απλή κίνηση που μπορεί να γίνει αγαπημένη συνήθεια. Για παράδειγμα, ανήμερα των Χριστουγέννων όλη η οικογένεια να φοράει το ίδιο χρώμα μπλούζας ή να ξυπνάει ο ένας τον άλλον με γιορτινά τραγούδια, ή να φτιάχνει όλη η οικογένεια μαζί ένα χριστουγεννιάτικο σπιτάκι από μπισκότα και ζαχαρωτά.

Απλά πράγματα, που ποιος ξέρει, μπορεί να περάσουν στις επόμενες γενιές και να αποκτήσουν το δικό τους κομμάτι στην ιστορία της οικογένειας. 

Ακόμη όμως κι αν δεν συμβεί αυτό, τότε θα έχουμε απλά μοιραστεί μερικές όμορφες στιγμές με τους αγαπημένους μας.

Τα άλμπουμ φωτογραφιών, αποτελούν συνήθως τα πιο συγκινητικά ντοκουμέντα των αναμνήσεών μας στο πέρασμα του χρόνου. 

Έτσι, μπορούμε να φροντίσουμε ώστε αυτά τα Χριστούγεννα να μείνουν ανεξίτηλα στη μνήμη μας, απαθανατίζοντας κάθε χαρούμενη κι ιδιαίτερη στιγμή.

Από την Τρίτη της γεμιστής γαλοπούλας και το πλάσιμο των μελομακάρονων, μέχρι το πρωινό ξύπνημα της Πρωτοχρονιάς και το άνοιγμα των δώρων.

«Ταξίδι στο δρόμο των Φυλών» Μαδαγασκάρη.

Η Μαδαγασκάρη μοιάζει να είναι πλασμένη από υλικό που φτιάχνονται τα όνειρα του ταξιδευτή. Αυτή ήταν και η αιτία που την διάλεξα στο χάρτη και την επισκέφτηκα το 2003.

Πρόκειται για το πλουσιότερο ταξίδι στη Μαδαγασκάρη. Πρωτότυπο, συναρπαστικό σε όλη τη διάρκειά του, με εξερευνητικό χαρακτήρα που θα χαρίσει αξέχαστες εμπειρίες, δίνοντας έμφαση στο φυσιολατρικό και λαογραφικό στοιχείο της χώρας. Κατατεθέν και την πιο διάσημη εικόνα με την οποία έχει ταυτιστεί η Μαδαγασκάρη, τη Λεωφόρο των Μπαομπάμπ. Από την πρωτεύουσα Τάνα, φτάνω στις ΝΔ ακτές της

Μαδαγασκάρης, μέσα από το «Δρόμο με τις φυλές», όπως λέγεται η νότια διαδρομή που οδηγεί στο Τουλεάρ (923 χλμ.). Αυτή είναι η πιο διάσημη διαδρομή της Μαδαγασκάρης, με ένα μωσαϊκό φυλών, χωριών και αλλόκοτων βραχοσχηματισμών. Διατρέχω το νησί από την ανατολική στη δυτική ακτή, σαν να λέμε «από τους λεμούριους στα μπαομπάμπ». Στο επίκεντρο στην ανατολική ακτή βρίσκονται τα κατάφυτα με τροπική βλάστηση κανάλια Παγκαλάνες, γεμάτα από τα ζώα, σύμβολα της Μαδαγασκάρης, τους λεμούριους, καθώς και το ασύλληπτης ομορφιάς Δάσος Βροχής Περινέ.

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς αρχαιολόγων, η ανθρώπινη παρουσία ανάγεται στην περίοδο από το 200 ως το 500 μ.Χ., ενώ θαλασσοπόροι από τη νοτιοανατολική Ασία (πιθανότατα από τη Βόρνεο ή το νότιο Σουλαουέζι) έφτασαν με κανό.

Η Μαδαγασκάρη με έκταση περίπου όση αυτή της Γαλλίας, η πρώην νησιωτική γαλλική αποικία, Μαδαγασκάρη, στα νοτιανατολικά της Αφρικής, αποτελεί ένα μοναδικό στον κόσμο οικοσύστημα.

Με εντυπωσιακές εναλλαγές τοπίων και κλίματος, πλούσια και σπάνια βιοποικιλότητα και με ένα ιδιαίτερα μεγάλο ποσοστό της χλωρίδας και πανίδας της να μην υπάρχει πουθενά αλλού στον πλανήτη, το νησί της Μαδαγασκάρης, που αποχωρίστηκε από την Αφρική πριν από εκατομμύρια χρόνια, καλείται από πολλούς ως η «όγδοη ήπειρος».

Το τέταρτο μεγαλύτερο νησί του κόσμου, μετά τη Γροιλανδία, τη Νέα Γουινέα και τη Βόρνεο, βρίσκεται νοτιοανατολικά της Αφρικής και χωρίζεται από αυτή με το στενό της Μοζαμβίκης, μήκους 400 χλμ. Έχει έκταση 587.041 τ.χλμ. και πληθυσμό περίπου 20 εκατ. Η απομόνωση του νησιού, σε συνδυασμό με την ιστορία και το κλίμα του, το έχουν καταστήσει ως ένα από τους 10 τόπους υψηλής βιοποικιλότητας στον κόσμο με ένα μοναδικό στον κόσμο οικοσύστημα.

Αν και η Μαδαγασκάρη βρίσκεται στον Ινδικό Ωκεανό, δε συγκρίνεται ούτε με την Αφρική, ούτε με την Ασία. Οι Μαλαγάσιοι, οι κάτοικοι του νησιού, έχουν προέλθει από πολλές προσμείξεις φυλών, από διάφορα μήκη και πλάτη της γης, ώστε η εθνότητα που σχηματίστηκε, είναι κάτι το ξεχωριστό.

Το νησί κατοικήθηκε αρχικά από ανθρώπους της Ινδονησίας και άλλους, αφρικανικής καταγωγής, ενώ αργότερα Άραβες, Ινδοί και Κινέζοι μετανάστες αναμείχθηκαν με τον πληθυσμό του.

Στη σύγχρονη ιστορία της, η Μαδαγασκάρη, μετά από αρκετές δεκαετίες σκληρής γαλλικής αποικιοκρατίας και την αιματηρή καταστολή της εξέγερσης το 1947, κέρδισε την ανεξαρτησία της το 1960. Τα τελευταία χρόνια, η χώρα πλήττεται από ταραχές και βία, ενώ έφτασε και στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου.

Με βάση τους γεωγραφικούς παράγοντες και τα μετεωρολογικά φαινόμενα, στο νησί διακρίνονται διάφορα είδη κλίματος.

Του Ισημερινού τύπου, πολύ ζεστό και σταθερά υγρό και βροχερό, κατά μήκος της ανατολικής ακτής.

Το Μουσωνικού τύπου, με δύο εποχές, που χωρίζονται σε βροχερή και ξηρή, το οποίο χαρακτηρίζεται από τους μουσώνες από τα βορειοδυτικά και το ορεινό τροπικό, ηπειρωτικού τύπου, το οποίο είναι ημιάγονο.

Η Μαδαγασκάρη είναι σε μεγάλο βαθμό εκτεθειμένη σε τροπικούς κυκλώνες που φέρνουν καταρρακτώδεις βροχές και καταστροφικές πλημμύρες, όπως αυτές το 2000 και το 2004, που άφησαν χιλιάδες κατοίκους αστέγους.

Ανάλογα λοιπόν και με το κλίμα, αλλά και τη γεωγραφία, οι περιοχές της Μαδαγασκάρης διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους. 

Η ανατολική πλευρά, είναι εντυπωσιακή, με απέραντες παραλίες άσπρης άμμου και μικρά νησιά που καλύπτονται από φοινικιές και μπανανιές, το κεντρικό οροπέδιο, που ήταν κάποτε καλυμμένο με δάση, είναι σήμερα σχετικά γυμνό εξαιτίας της διάβρωσης του εδάφους, ενώ πιο νότια, η χλωρίδα και η πανίδα είναι πλουσιότατες.

Η αστική Μαδαγασκάρη τα τελευταία 30 χρόνια η αστυφιλία αποτελεί πραγματικότητα για τη νησιωτική χώρα. Τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα είναι η πρωτεύουσα, Ανταναναρίβο και η Φιαναραντσόα. Υπάρχουν επίσης και άλλες σημαντικές πόλεις κοντά στα λιμάνια, όπως η Αντσιρανανά, που βρίσκεται στα βόρεια του νησιού, η Μαχατζάνγκα, στα βορειοδυτικά κ.ά..

Το Ανταναναρίβο, είναι μια πόλη γραφική, με άναρχη δόμηση, που χαρακτηρίζεται επίσης από την έκδηλη φτώχεια στις γειτονιές της, αλλά και μεγάλα πάρκα, οικοδομήματα της αποικιοκρατίας και καθημερινά υπαίθρια παζάρια.

Είναι τελικά ένας επίγειος παράδεισος υπό απειλή για όσους λόγους έχουν καταστήσει τη Μαδαγασκάρη ως ένα μέρος με εκπληκτική βιοποικιλότητα, υπάρχουν άλλοι τόσοι λόγοι που απειλούν αυτή τη μοναδικότητά της και κάνουν επιτακτική την προστασία συγκεκριμένων περιοχών.

Η φτώχια των κατοίκων του νησιού και οι πολιτικές αναταραχές, έχουν οδηγήσει στην αποψίλωση των δασών για πώληση της ξυλείας και δημιουργία καλλιεργήσιμων εκτάσεων, τη 

λαθροθηρία ζώων και τη γενικότερη υποβάθμιση του περιβάλλοντος.

Μόνο εκεί ζουν πάνω από 70 είδη λεμούριου, ενός θηλαστικού είδους προπίθηκου, του πιο μικρού είδους στον κόσμο, αλλά και τα εντυπωσιακά δέντρα μπαομπάμπ που μοιάζουν με μπουκάλια και ποικιλίες σαρκοβόρων φυτών και ορχιδέας.

Πλέον, στη Μαδαγασκάρη υπάρχουν δεκάδες Εθνικά Πάρκα και προστατευόμενες περιοχές. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το πέτρινο δάσος Tsingy de Bemaraha στο Εθνικό Πάρκο Bemaraha, με τα πέτρινα «δέντρα» του να φτάνουν μέχρι και τα 70 μέτρα, κοντά στις δυτικές ακτές της Μαδαγασκάρης, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως παγκόσμια κληρονομιά της UNESCO από το 1990.

Επίσης στα δυτικά, βρίσκεται η εντυπωσιακή «λεωφόρος των μπαομπάμπ», των υπεραιωνόβιων δέντρων με κορμό που φτάνει σε διάμετρο και τα 12 μέτρα. Εκεί βρισκόταν παλιά ένα πυκνό δάσος που καταστράφηκε για να μετατραπεί σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις.

Πρωτεύουσα είναι το Ανταναναρίβο ή Ταναναρίβη, η οποία βρίσκεται στο κέντρο περίπου του νησιού, 90 μόλις χλμ. από την ανατολική ακτή και το όνομά της σημαίνει πόλη των χιλίων. Εμπορικό και διοικητικό κέντρο της αφρικανικής χώρας, διαθέτει το μεγαλύτερο μέρος των καταστημάτων και των υπαίθριων αγορών με τρόφιμα, τσιγάρα και υφάσματα. 

Η Αντσιρανανά, αντίστοιχα, είναι η έκτη μεγαλύτερη πόλη της Μαδαγασκάρης με πληθυσμό 80.000 κατοίκων. Αποτελεί έδρα του περιφερειακού τμήματος του Πανεπιστημίου, ενώ είναι κτισμένη στο βάθος 

ενός κόλπου στον Ινδικό Ωκεανό και αποτελεί τουριστικό κέντρο, με αεροδρόμιο, βιομηχανίες και παλιές γραφικές συνοικίες. 

Μαχατζάνγκα, το δεύτερο σε σπουδαιότητα εμπορικό κέντρο και λιμάνι,Τόλιαρι ή Τολιάρα, Φιαναραντσόα, όπου παράγεται ρύζι, καπνός και καφέ, είναι μερικές από τις πόλεις της Μαδαγασκάρης που έχουν το δικό τους ενδιαφέρον. 

Η Μαδαγασκάρη, όμως, ξεχωρίζει και για τις πανέμορφες παραλίες της, τα πρασινογάλανα νερά της. 

Οι αμμουδιές με τα ονόματα Lokaro, Ramena,  Antsanitia, είναι μερικές από τις πιο γνωστές, ενώ ιδιαίτερη ομορφιά έχει και το ο Νόσι Μπε. Είναι το μεγαλύτερο και πιο πολυσύχναστο τουριστικό θέρετρο της χώρας, ένα νησί στη βορειοδυτική ακτή της Μαδαγασκάρης, που ξεχωρίζει για τη φυσική του ομορφιά. 

Μελωδία Ζωής.

Μελωδική και αισιόδοξη, διώχνοντας τα μαύρα σύννεφα.

Σαν τα πουλιά που φτερουγίζουν ψηλά ελεύθερα αψηφώντας τις δυνατές ριπές του ανέμου για να πάνε εκεί που ο ήλιος είναι κυβερνήτης και οι ακτίνες του εισχωρούν στα πιο υγρά σημεία και τα στεγνώνουν.

Εκεί που ο άνεμος γίνεται μουσική σύνθεση από σένα με μια μελωδία που ζει για πάντα και σε κάνει να μετατρέπεις το θρήνο σε τραγούδι , το θάνατο σε ζωή, τη νύχτα να χαράζει πρωινά με χρυσοκέντητες κλωστές.

Και συ να ταξιδεύεις μέσα στα βάθη του νου.

Να βουτάς βαθειά μέσα στις θάλασσες των πιο κρυφών σου θέλω,

σκορπίζοντας όλες τις σκοτεινές σκέψεις και σκιές που σε ταλανίζουν και να φέρνεις στην επιφάνεια μυστικά και όνειρα που είχες κρυμμένα και λησμονημένα σε ξεχασμένους τομείς της ψυχής και του νου..

Μόνο έτσι θα ξαστερώσει μέσα σου και θα δεις τον ήλιο πιο λαμπερό και τα σύννεφα όμορφα χωρίς ξεσπάσματα βροχής και καταιγίδας, αρμενίζοντας πάνω σε ένα καράβι που θα αντέχει στα κύματα και σε μια μελωδία που στο χρόνο θα αντηχεί χαρμόσυνα…

Να αγαπάς τη ζωή....
Εσύ, που το κεφάλι σκύβεις κάθε που αλλάζουν οι καιροί, κάθε φορά που ο βοριάς την πόρτα σου χτυπάει.

Αυτό είναι μάτια μου η ζωή…
Βοριάδες κι αστραπόβροντα και θύελλες που μπορεί να δοκιμάζουν την ψυχή που το Θεό ζητάει.
Μα σαν υψώσεις το κορμί με θάρρος να τη δεις, θα δεις πως κάθε εποχή την ομορφιά της έχει.
Κι αν τη λιακάδα λαχταράς κι η άνοιξη να ‘ρθει, θυμήσου, τα ανθολούλουδα το χιόνι πως τα θρέφει …