Γιατί η εικόνα της Γέννησης του Χριστού εμπεριέχει τόση συμπυκνωμένη δύναμη μέσα της;

 Η εικόνα της Γέννησης του Χριστού αποτελεί μια εμβληματική απεικόνιση της έλευσης του Κυρίου στον κόσμο και θεωρείται από τις πιο σημαντικές στο Δωδεκάορτο. Εμπεριέχει τόση συμπυκνωμένη δύναμη μέσα της καθώς συμβολίζει την κατάργηση του παλιού κόσμου και την έλευση του νέου. Αφηγείται μια ολόκληρη Ιστορία και όχι μόνο αυτή της γέννησης του Θεανθρώπου. Ο Χριστιανός απευθύνεται στην εικόνα και μέσα από αυτήν επικοινωνεί με τον Ιησού Χριστό που ήρθε να ανακαινίσει τον κόσμο και να γεννήσει τον Νέο Άνθρωπο. 

 Η Γέννηση του Ιησού Χριστού

Μια από τις εικόνες που συνθέτουν το Δωδεκάορτο «οι δώδεκα σπουδαιότερες γιορτές της Ορθοδοξίας» είναι και αυτή της Γέννησης. Βρίσκεται στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα στο Άγιο Όρος και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα έργα του περίφημου αγιογράφου μοναχού Θεοφάνη, ιδρυτή της κρητικής σχολής.

 

Ο Ιησούς στο σπήλαιο 

Στο κέντρο εικόνας ξεχωρίζει η Θεοτόκος με το νεογέννητο Χριστό μέσα στο γνωστό από την παράδοση σπήλαιο της Γεννήσεως, που χρησίμευε ως στάβλος και που εκεί, έγινε η Γέννηση, γιατί δεν υπήρχε χώρος σε ανθρώπινη κατοικία, έτσι ο Βασιλιάς των ουρανών γεννήθηκε σαν ταπεινός άστεγος, πράγμα που σημαίνει πολλά για τον τρόπο που βλέπει το Θεό ο Χριστιανισμός!.
Το σπήλαιο αυτό είναι γνωστό έξω από τη Βηθλεέμ, διότι από τον 2ο κιόλας αιώνα αποτελούσε ιερό χώρο για τους Χριστιανούς: «Περί το 130 μ.Χ., το Άγιο Σπήλαιο μετατράπηκε σε τόπο προσκυνήματος για τους Χριστιανούς.
Στην εικόνα, το εσωτερικό του σπηλαίου είναι κατασκότεινο, για να δηλώσει το σκοτάδι, στο οποίο ήταν βυθισμένος ο προχριστιανικός κόσμος, ενώ πίσω από τη φάτνη «το παχνί, την ταΐστρα» με το θείο βρέφος στέκονται δυο ζώα, ένα βόδι και ένα γαϊδουράκι.

Η Θεοτόκος

Η Παναγία «η Θεοτόκος» κοιτάζει το μικρό Ιησού με λατρεία, γονατισμένη, με τα χέρια σταυρωμένα σε ένδειξη προσευχής, σημάδι πως το παιδάκι που έχει μπροστά Της δεν είναι μόνο το μωρό Της, αλλά και ο Υιός του Θεού, το ένα από τα Τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, δηλ. ότι είναι και Θεός. Σε κάποιες εικόνες, δεν το κοιτάζει, αλλά είναι στραμμένη προς την άλλη κατεύθυνση, για να τονιστεί ιδιαίτερα ότι το μωρό αυτό δεν γεννήθηκε με το φυσικό τρόπο που έχουν γεννηθεί όλοι οι άνθρωποι.
Σε αυτή την περίπτωση, συχνά η Παναγία έχει στραμμένο το βλέμμα της προς ένα δέντρο, που συμβολίζει το «δέντρο του Ιεσσαί» πατέρα του βασιλιά Δαβίδ, από το οποίο κατάγεται η ίδια και ο Ιησούς Χριστός.
Το θείο βρέφος βρίσκεται μέσα στη φάτνη, όπου το ξάπλωσε η Μητέρα Του, αφού δεν είχε κρεβατάκι, τυλιγμένα στα «σπάργανα», δηλ. στα μωρουδιακά πανιά του, τις «φασκιές του».

Η φάτνη

Όμως η φάτνη αυτή είναι έτσι ζωγραφισμένη, ώστε να μοιάζει με λάρνακα, δηλαδή με τα πέτρινα φέρετρα, στα οποία οι αρχαίοι τοποθετούσαν τα σώματα των νεκρών τους για την ταφή τους, και τα σπάργανα μοιάζουν με τα «εντάφια σπάργανα», δηλ. τα υφάσματα, με τα οποία οι Εβραίοι τύλιγαν τα σώματα των νεκρών. Το συγκλονιστικό αυτό καλλιτεχνικό εύρημα σημαίνει ότι αυτό το μωρό κάποτε θα πεθάνει σε νεαρή ηλικία για τη σωτηρία των ανθρώπων! Έτσι, στην εικόνα της Γέννησης του Χριστού συνοψίζεται ολόκληρη η επίγεια ζωή Του, μέχρι το θάνατο.

Τα ζώα

Τα δύο ζώα που βρίσκονται πίσω απ’ τη φάτνη προέρχονται από μια προφητεία του προφήτη Ησαΐα στην Παλαιά Διαθήκη περίπου 800 χρόνια προ Χριστού, όπου ο Θεός φέρεται να λέει:
«Το βόδι γνωρίζει τον ιδιοκτήτη του και ο γάιδαρος τη φάτνη του κυρίου του, όμως ο Ισραήλ δεν με γνωρίζει και ο λαός δεν με καταλαβαίνει».
Έτσι, τα δύο αυτά ζώα συμβολίζουν εκείνο το τμήμα του εβραϊκού έθνους που αναγνώρισε τον Ιησού ως Μεσσία ως τον θεόσταλτο βασιλιά, δηλαδή, που είχαν προαναγγείλει οι προφήτες και πίστεψε σ’ Αυτόν. 

Ο Ιωσήφ

Στην κάτω μεριά της εικόνας, ο άγιος Ιωσήφ ο Μνήστωρ, ο αρραβωνιαστικός της Θεοτόκου απεικονίζεται να κάθεται μακριά από την Παναγία και το μωρό, και μάλιστα σκεφτικός, για να δηλωθεί ότι δεν είναι ο πραγματικός φυσικός πατέρας του παιδιού, αλλά μόνο θετός πατέρας Του και προστάτης της Μητέρας και του Βρέφους.

Το λουτρό και η Σαλώμη

Στην άλλη μεριά της εικόνας εικονίζεται το λεγόμενο «λουτρό» του Χριστού: Μια μαία, η Σαλώμη, και η βοηθός της πλένουν το νεογέννητο μωρό. Η σκηνή αυτή είναι εμπνευσμένη από το λεγόμενο «Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου», ένα πρωτοχριστιανικό κείμενο που αφηγείται την ιστορία της Παναγίας, από τη γέννησή της μέχρι τη γέννηση του Χριστού και τη φυγή στην Αίγυπτο. Σύμφωνα με ισχυρή παράδοση, η Σαλώμη αυτή ήταν συγγενής της Παναγίας. Η σκηνή του λουτρού εντάσσεται στην εικόνα, για να επισημάνει ότι ο Χριστός δεν είναι μόνο Θεός, αλλά και κανονικός άνθρωπος.

Οι τρεις μάγοι

Στο πλάι της εικόνας (αριστερά όπως βλέπουμε) διακρίνονται οι Τρεις Μάγοι (Μελχιώρ, Βαλτασάρ και Γασπάρ) με τα άλογά τους να έρχονται, κοιτάζοντας το αστέρι, που λάμπει πάνω, ψηλά, και οι ακτίνες του φωτός του κατεβαίνουν μέσα στη σπηλιά. Οι Τρεις Μάγοι εικονίζονται συμβολικά ως προσωποποίηση των τριών περιόδων της ανθρώπινης ζωής: ένας νέος, ένας μεσήλικας και ένας γέροντας. Τα δώρα τους, χρυσάφι, λιβάνι και σμύρνα, ερμηνεύτηκαν από τους αγίους διδασκάλους του χριστιανισμού ως σύμβολα του ότι το μωρό αυτό ήταν βασιλιάς «αυτό σήμαινε το χρυσάφι», ήταν και Θεός «γι’ αυτό πρόσφεραν το λιβάνι» και θα πεθάνει νέος «γι’ αυτό πρόσφεραν τη σμύρνα», δηλ. σμύρνη, είναι ένα πολύτιμο άρωμα που το χρησιμοποιούσαν για να αλείψουν το σώμα των νεκρών πριν την ταφή.

Οι άγγελοι

Τέλος, στην πάνω πλευρά της εικόνας παριστάνεται πλήθος αγγέλων, που έψαλλαν «δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία» στο όραμα των πιστών βοσκών και στην άλλη μεριά ο άγγελος που εμφανίστηκε στους βοσκούς «ποιμένες» λέει το Ευαγγέλιο, όπως είναι η λέξη βοσκοί στ’ αρχαία ελληνικά και τους αποκάλυψε ότι «γεννήθηκε για σας σήμερα σωτήρας, που είναι ο Χριστός, ο Κύριος».
Μάλιστα ο Άγγελος τους είπε αμέσως «μη φοβάστε» και είναι χαρακτηριστικό ότι οι άγγελοι και ο ίδιος ο Χριστός σε πολλές περιπτώσεις μέσα στα Ευαγγέλια λένε στους ανθρώπους μη φοβάστε, σημάδι ότι ο Θεός που δίδαξε ο Χριστός και τον οποίο αποδέχονται οι Χριστιανοί, δεν θέλει φόβο από τους ανθρώπους, αλλά «πίστη, ελπίδα και αγάπη».
Υπάρχει στη Βυζαντινή Αγιογραφία, στις προθήκες των σπουδαίων αγιογράφων και στα ταμπλό των εμβληματικών εκκλησιών της Ορθοδοξίας μια εικόνα τόσο δυνατή, τόσο μεστή σε ενέργεια, τόσο συμπυκνωμένη σε πνευματικότητα, όσο λίγες. Είναι το Δωδεκάορτο, δηλαδή η απεικόνιση των 12 πιο σημαντικών εορτών του λειτουργικού έτους τις οποίες ο Χριστιανός μπορεί να έχει όλες μαζί, να τις λατρεύει, να προσεύχεται σε αυτές και να επικαλείται όσα παριστά. 

 

Βόρειο Σέλας στην Αθήνα

Τον Οκτώβριο του 1870, ένα εντελώς μοναδικό θέαμα καθήλωσε τους Αθηναίους με το βλέμμα μαγνητισμένο προς τον ουρανό. 

Το Βόρειο Σέλας είχε καταφτάσει στην πόλη μας
Συγκεκριμένα, γύρω στις 7 το απόγευμα τη 12η Οκτωβρίου, στη βορινή πλευρά του αττικού ορίζοντα, ένα “θεϊκό πέπλο”, πλουμιστό από απαράμιλλους χρωματισμούς, έκανε την πρώτη του εμφάνιση και άρχισε να ξεδιπλώνει την ουράνια χάρη του με έναν σαγηνευτικό χορό. Φωταψίες και αποχρώσεις λικνίζονταν αρμονικά, συντονισμένα τέλεια, μέσα σε κυματισμούς εναέριους, κόβοντας την ανάσα των Αθηναίων, που χάζευαν με δέος, παραζαλισμένοι από την άκρατη φυσική ωραιότητα.

Ένα ανοιχτό πορφυρό χρώμα υψώθηκε και σχημάτισε αρχικά ένα κυκλικό τμήμα. Η έντασή του ήταν ασθενής, αλλά δύο ώρες αργότερα ο ουρανός έμοιαζε να φλέγεται. Το φαινόμενο έλαβε χώρα στον βορρά, σε ύψος 15 μοιρών και σε έκταση οριζόντια 110 περίπου μοιρών. Ενίοτε, φαίνονταν από τα βάθη του ορίζοντα να αναδύονται προς τα πάνω γαλακτερές ακτινοβολίες και τότε, η φωτεινότητα του φαινομένου επιτεινόταν, με κορύφωση γύρω στις 10 το βράδυ. 

Το χρώμα του Βόρειου Σέλαος είχε γίνει πια βαθύτερο, θερμότερο, ιώδες, με την απόχρωση του πηχτού αίματος. Ο καιρός ήταν αίθριος και επικρατούσε νηνεμία.
Την επόμενη ημέρα, δηλαδή στις 13 Οκτωβρίου του 1870, έπνεε σφοδρός άνεμος από τα νοτιοδυτικά και πυκνά σύννεφα κάλυπταν το μεγαλύτερο μέρος του στερεώματος. Αλλά και πάλι, γύρω στις 7 το απόγευμα, ξεπρόβαλε το ίδιο φαινόμενο, αλλά πολύ εντονότερο και σε μεγαλύτερη έκταση από την προηγούμενη ημέρα.
Αλλά τα νέφη δεν άφηναν να φανεί ολόκληρη η μεγαλοπρέπειά του. Κάποια στιγμή που τα σύννεφα αποτραβήχτηκαν, οι ασθενείς αστέρες έμοιαζαν να σκοτεινιάζουν υπό τη λάμψη του μοναδικού αυτού φαινομένου και οι αστέρες που αποτελούν τη Μεγάλη Άρκτο σελάγιζαν λαμπρότατοι μέσα στις άλικες σπίθες του επιβλητικού Βόρειου Σέλαος.

Το Βόρειο Σέλας έγινε ορατό σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, στην Κωνσταντινούπολη και σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, και μέχρι τη Βαγδάτη! Μάλιστα, στην Κόρινθο, εξαιτίας του δυνατού ανέμου, φαινόταν να κινείται ταχύτατα. Στην Κωνσταντινούπολη, το χρώμα που είχε βάψει τον ουρανό, ήταν ανοιχτό πράσινο, όπως το βρεγμένο φρέσκο γρασίδι.

Σε γενικές γραμμές, το Βόρειο Σέλας είναι σύνηθες στις χώρες γύρω από τον βόρειο πόλο της Γης και στολίζει τον ουράνιο θόλο τα βράδια του φθινοπώρου και της άνοιξης.
Όσο απομακρυνόμαστε από τον πόλο, τόσο σπανιότερη είναι η θέασή του και τόσο περισσότερο εντυπωσιάζει τους ανθρώπους που το παρατηρούν εκστατικοί.

Πάντως, υπάρχουν μαρτυρίες που επιβεβαιώνουν πως το Βόρειο Σέλας είχε φανεί στην Πίζα και στη Ρώμη της Ιταλίας, το 1848, ενώ πηγές αναφέρουν πως το ίδιο φαινόμενο είχε σημειωθεί στο Μεξικό και στο Περού. Στις χώρες γύρω από την Ανταρκτική εμφανίζεται το Νότιο Σέλας.
Πριν τον ερχομό του “θεϊκού πέπλου” στην Αθήνα το 1870, οι πυξίδες είχαν αποσυντονιστεί. Η μαγνητική βελόνα στρεφόταν παράδοξα καθ’ όλη τη διάρκεια του φαινομένου.

Η πρώτη εμφάνιση του Σέλαος πραγματοποιήθηκε στο βορινό τμήμα του ορίζοντα υπό τη μορφή ενός σκοτεινού κυκλικού δίσκου, διαμέσου του οποίου, όμως, οι αστέρες ήταν ακόμη ορατοί. Βαθμηδόν, το τμήμα αυτό φωτιζόταν στην περιφέρειά του και αύξανε διαρκώς την ένταση του φωτισμού του. 

Λαμπρές μοβ, γαλάζιες, πράσινες και κατακόκκινες ακτίνες, σε έναν συμμετρικό σχηματισμό, σκαρφάλωναν αιθέρια προς τον ουρανό.
Σε κάποιες περιπτώσεις, το χρώμα του γινόταν λευκό ή και χρυσό. Η ένταση και το ύψος του αυξομειωνόταν.

Τελευταία φορά που εμφανίστηκε στην Ελλάδα ήταν το 2003, ενώ τελευταία στον Ελληνικό χώρο ήταν 2010 στην Αλεξανδρούπολη. 

 

Φτιάξε μόνος τα στολίδια σου των Χριστουγέννων …

Καλησπέρα και καλή εβδομάδα με υγεία για όλο τον κόσμο.
Ο χρόνος γρήγορα περνά, τρέχει σαν το νερό στο αυλάκι, δεν το σταματάει τίποτα.. Πότε πηγαίναμε για μπάνιο, πότε κατεβάζουμε τα χειμωνιάτικα, σε λίγο θα στρώσουμε χαλιά και να τα Χριστούγεννα έφτασαν…
Γιορτή χαράς, σαν παιδικό παραμύθι, κανείς δεν αντιστέκεται μπρός στα πολύχρωμα στολίδια, μας μαγεύουν τα λαμπιόνια,  τα παιδικά παιχνίδια βγαίνουν από τα κουτιά τους, τι τρενάκια, τι αρκουδάκια, τι φιγούρες να λένε τα κάλαντα, ελαφάκια, σκιουράκια και δεν σταματά το ανθρώπινο μάτι , οργιάζει η φαντασία και τελειωμό δεν έχει… 

Βαμμένοι με ακριλικά χρώματα και λαμπιόνια δένδρου           

Όμως το έθιμο είναι καλό να το κρατάμε, να ζωντανεύει, να παίρνει σάρκα και οστά. Όσο και αν η θλίψει μας βουλιάζει στο σκοτάδι, εμείς ρίχνουμε φως, χαρά και στολίζουμε να αλλάξει το ριζικό του σπιτιού. Να μαζευτεί η οικογένεια, να ακούσουμε λίγα γέλια και χαρές στο σπιτικό μας.

Πολλές φορές άκουσα ανθρώπους να μην θέλουν να συμμετέχουν στην χαρά, να μην θέλουν να αγοράσουν ούτε ένα στολίδι. Καταλαβαίνω δύσκολη καιροί, πολλά τα έξοδα, μα ο χρόνος έχει άλλη γνώμη…
Τρέχει σαν τον κύμα, δεν σταματά τίποτα και δεν σκέφτεται, απλά μας παίρνει τα χρόνια γρήγορα και δεν τα επιστρέφει ποτέ…

Ζήσε λοιπόν αυτές τις λίγες στιγμές χαράς, το παραμύθι , στόλισε για να μπει ο Χριστός στο σπιτικό σου και να σου γεμίζει την ψυχή με αγάπη, δύναμη και πάνω απ όλα υγεία. Γιατί η χαρά και το γέλιο χαρίζουν την μακροζωία.

Έτσι και εγώ αποφάσισα να φτιάξω όμορφα στεφάνια να στολίσουν το σπιτικό μου. Με μια γιρλάντα την έκοψα την έραψα και έφτιαξα τα στεφάνια μου. Φτιάξε και εσύ τα δικά σου παραμυθένια στολίδια, θα χαρείς αλλά θα γεμίσεις το σπίτι σου με χαρά και χρώμα…

Αυτά είναι τα μικρά στολίδια μου, σιγά – σιγά τα φτιάχνω να ξεγελάσω το χρόνο, μπας και μας χαρίσει άφθονη χαρά ….

Πάρτε την ιδέα και βάλτε μπροστά να χαρούν τα εγγόνια σας, τα παιδιά σας, και γιατί όχι και εμείς οι ίδιοι… παιδιά είμαστε ακόμα !!!           

Η αχαριστία είναι αρρώστια που μολύνει την ψυχή μας.

 Από παιδί θυμάμαι την γιαγιά μου αλλά και την μαμά μου να μου λένε πως η αχαριστία είναι η χειρότερη ασθένεια του ανθρώπου.

Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω ακριβώς τι εννοούσαν. Με το πέρασμα, όμως, του χρόνου και συναντώντας στη ζωή μου πολλούς ανθρώπους, άρχισα να αντιλαμβάνομαι το τεράστιο νόημα που είχαν τα λόγια τους.
Σε μια κοινωνία που δεσπόζει ο εγωκεντρισμός κι η έλλειψη εν συναίσθησης, συναντάμε όλο και περισσότερους ανθρώπους που τους χαρακτηρίζει η αχαριστία. Ανθρώπους που θα αγνοήσουν τα χίλια καλά που έχεις κάνει για αυτούς, ανθρώπους που θα σταθούν σε μια ατυχή στιγμή σου.
Στην εποχή μας είναι συνηθισμένο φαινόμενο , θέλεις γιατί χάθηκε ο πραγματικός σεβασμός προς τον συνάνθρωπο και γενικά προς την ίδια την ζωή που απλόχερα τους χαρίζετε.
Μια από τις πιο κοινές μορφές ψυχασθένειας είναι η αχαριστία.
Μπορεί πολύ από εμάς να θεωρούν υπερβολικό τον χαρακτηρισμό αυτό, ας σκεφτούν πόσο λογική και φυσιολογική συμπεριφορά μπορεί να είναι, να τσακίζεις το χέρι που σε αγκάλιασε και σου πρόσφερε βοήθεια όταν ο ίδιος την χρειάσθηκε.
Όταν σου έχει δοθεί κάτι σε αφθονία και δεν μοιράζεσαι τίποτα με τους λιγότερο ευνοημένους που βρίσκονται σε ανάγκη και έλλειψη.
Όταν δεν αναγνωρίζεις τίποτα σε όσους έχουν συμβάλλει στην επιτυχία σου, πάρα βλέπεις μόνο τον εαυτό σου.

Αχάριστος είναι και εκείνος που ό,τι και να κάνεις γι' αυτόν δεν ικανοποιείται ποτέ. Εκείνος που διαγράφει όσα οι άλλοι έκαναν για εκείνον και να στρέφεται εναντίον τους όταν γίνεται κάποιο σφάλμα ή κάποια ανάγκη.

Κάποιοι θυμίζουν πως τα κτήνη παραχώρησαν την αχαριστία στον άνθρωπο, γιατί αυτή δεν τα εκφράζει και διαχωρίζουν τους αχάριστους σε δύο κατηγορίες:
1)      Είναι αυτοί που ξεχνούν το καλό που τους κάνουν!
2)      Αυτοί που όχι μόνον δεν το αναγνωρίζουν, αλλά εκδικούνται με την πρώτη ευκαιρία για το καλό που τους έκανες!
Παραμένει πάντα δύσκολο και επώδυνο να δεχτούμε ότι ένας δικός μας άνθρωπος θα βρεθεί απέναντι μας ως εχθρός.
Δύσκολα αποδεχόμαστε ότι ο συγγενής, ο/η σύντροφος, ο/η συνάδελφος, ο/η φίλος μπορεί να μας προδώσει, να μας εξαπατήσει και να μας πληγώσει, ξεχνώντας την εμπιστοσύνη, την αγάπη, την δοτικότητα, τον χρόνο που αφιερώσαμε η ακόμα και τις θυσίες που κάναμε για εκείνον.
Ας μη ξεχνάμε όμως ότι και ο Ιούδας ήταν ένας από τους μαθητές του Ιησού.
Η αχαριστία και η αγνωμοσύνη δεν είναι απλά κακές συμπεριφορές και σημάδι των καιρών μας.
Το να μην εκτιμάς είναι ψυχική αναπηρία.
Το να μην έχεις την καλή διάθεση να ανταποδώσεις την αγάπη η την βοήθεια σε κάποια βαθμό, σε κάποια μορφή, υποδηλώνει ψυχική φτώχεια και ναρκισσισμό.
Το να βλάπτεις χωρίς ενδοιασμούς κάποιον που σου έχει φερθεί καλά, θεωρείται μια άσχημη ασθένεια της ψυχής που χρειάζεται θεραπεία.
Ο άνθρωπος που έχει απενεργοποιημένη συνείδηση βρίσκει δικαιολογίες για κάθε του πράξη. Η έλλειψη εν συναίσθησης για τον συνάνθρωπο τον καθιστά αδίστακτο, εγωκεντρικό και τοξικό άτομο.

Αναρωτιέμαι άραγε είναι θέμα γονιδίων, βιωμάτων η έλλειψη παιδείας;
Αναμφίβολα, το περιβάλλον μπορεί να παίξει μεγάλο ρόλο στον ψυχισμό και στις αξίες του ατόμου. Ο τρόπος που σε έχουν γαλουχήσει και σου έχουν φερθεί, επηρεάζουν τις μελλοντικές συμπεριφορές και επιλογές μέχρι ένα σημείο. Οι αιτίες πολλές και οι δικαιολογίες ακόμα περισσότερες.
Πολλές φορές άτομα με την πάροδο του χρόνου και με κακή συναναστροφή είτε παρέες ή ακόμα συντρόφους παίζει ρόλο και η διαμόρφωση του ατόμου.
Ένα άτομο που ζούσε με αρχές και σ ένα υγιέστατο περιβάλλον, δυστυχώς εύκολα μπορεί να αλλάξει αν ενταχθεί σ ένα αρρωστημένο περιβάλλον και χωρίς να το καταλάβει διαμορφώνετε σιγά – σιγά σε άλλο άτομο, με εμφανή συμπτώματα εγωισμού, επιθετικότητας, αχαριστίας και πολλά άλλα.  
Υπάρχει όμως και η χειρότερη μορφή ευεργεσίας που είναι των παιδιών προς τους γονείς.
Η αγνωμοσύνη των παιδιών είναι η χειρότερη μορφή όλων.

Διαβάζουμε στο «κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο». Αχαριστία στο μεγαλείο της. Όταν οδηγήθηκε ο Χριστός στον Άννα και Καϊάφα, το κατηγορητήριο ήταν βαρύ και ψεύτικο. Το πιο βαρύ όμως ήταν η συμπεριφορά του κλητήρα του ιερατείου. Αυτός χτύπησε τον Χριστό, ο οποίος του είπε «συ με ραπίζεις»; «Ναι» του απαντά ο κλητήρας.
«Γιατί;» του λέει ο Χριστός!
Λέει η παράδοση ότι ο ραπίσας τον Ιησού ήταν ο παράλυτος της Βηθεσδά, που δεν μπορούσε να μπει πρώτος στην κολυμπήθρα για να θεραπευτεί.
Τον θεράπευσε ο Ιησούς με έναν λόγο του…
«άρον τον κρέββατόν σου και περιπάτει»!
Περπάτησε ο θεραπευθείς ανάπηρος, αλλά η αχαριστία του τον οδήγησε να ραπίσει τον Ιησού, δείχνοντας αχαριστία στα χέρια που τον θεράπευσαν.
Πέρα από την περιγραφή του φαινομένου, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αναλάβουμε προσωπική ευθύνη των πράξεων μας.
Ο καθένας από εμάς καλείται να βελτιώσει και να εξελίξει τον εαυτό του με κάθε μέσο που διαθέτει προς το καλύτερο.

Το κλειδί της μεταστροφής είναι η ενδοσκόπηση, η αυτογνωσία και η πνευματικότητα. O άνθρωπος αλλάζει και προχωρά πέρα από γονίδια, ταμπέλες και βιώματα αν το θέλει και προσπαθήσει ο ίδιος να θεραπευτή. Να μάθει να ακούει, να μάθει να βλέπει και να μην επηρεάζεται από το κακό.
Η ζωή αποκτά νόημα μόνο όταν αρχίζουμε να εξημερώνουμε ένστικτα και να φωτίζουμε σκοτεινές γωνίες της ύπαρξης μας.
Τότε μόνο μπορούμε να θεωρηθούμε Άνθρωποι και όχι ανθρωπάκια.
Και το σημαντικότερο όλων, η απάντηση που μου έδινε πάντα η μητέρα μου όταν την ρωτούσα: Η αγάπη είναι το γιατρικό κάθε αρρώστιας.
Εγώ φίλοι μου στην αχαριστία χαμογελώ και φεύγω .-

 

 

Το φθινόπωρο φόρεσε τα γιορτινά του.

Μια καλημέρα για όλους και για τον καθένα σας ξεχωριστά με την αγάπη μας στην μητέρα φύση...

Η ομορφιά της ζωής είναι παντού, όπου απλώνεται το βλέμμα μας και αναπλάθεται και αναζωπυρώνεται η φαντασία μας, όπου περιπλανιέται η ψυχή μας και κατοικούν τα όνειρά μας.
Η ομορφιά της ζωής είναι στη σύσταση της ανθρώπινης φύσης, αλλά πρέπει να την ερευνούμε και να τη δημιουργούμε με τα εργαλεία του πνεύματός μας αλλιώς δεν υπάρχει! 

«Η ομορφιά είναι στα μάτια αυτού που τη βλέπει», που μπορεί να τη δει… Ακόμα και το φθινόπωρο μπορούμε να δούμε παντού φωτεινά, ζωηρά, έντονα χρώμα και γλυκό φως. Τα γήινα χρώματα του φθινοπώρου ξεπροβάλλουν και τίποτα, δεν μπορεί να σταματήσει αυτή την οπτική πανδαισία που σχηματίζουν οι χρωματισμοί των φυλλωμάτων των δέντρων στα δάση της χώρας μας. Για όσους αγαπούν να κάνουν πεζοπορία μέσα στο κομφετί των κίτρινων φύλλων, τώρα είναι η πιο κατάλληλη περίοδος για να πάρουν τα βουνά. Τα χρώματα, η βροχή, ακόμα και η μυρωδιά του χώματος είναι εδώ για να μας θυμίζουν πως η επαφή με τη φύση μπορεί να λειτουργήσει ως διαφυγή από τις σκοτούρες των δύσκολων καιρών που ζούμε. Οι βελανιδιές διατηρούν μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου τα περισσότερα φύλλα τους, αλλά έχουν στρώσει ήδη ένα καφέ χαλί στο έδαφος, ανάμεσα στα κυκλάμινα και τα μανιτάρια.

 «Αν έπρεπε να επιλέξω ποια είναι η δική μου ιδανική εικόνα του φθινοπώρου, τότε στο μυαλό μου τρέχει μέσα από την ταινία «Φθινόπωρο στη Νέα Υόρκη» γυρισμένη όμως σε ένα ελληνικό και εξαιρετικής ομορφιάς δρυόδασος, όπως είναι αυτό της Φολόης». Οι χρωματικές αντιθέσεις στα δάση προκαλούν συχνά την έκπληξη και μας προτρέπει να τα παρατηρούμε με ευλάβεια, καθώς δεν μιλάμε μόνο για απέραντα δάση φυλλοβόλων δέντρων και θάμνων που μαγνητίζουν τη ματιά, διεγείροντας τις αισθήσεις μας με αυτόν τον γλυκό, μονότονο τρόπο που έχουμε συνηθίσει, αλλά για μια πραγματικά ξεχωριστή εκτόνωση της φύσης στα ωραιότερα χρώματα.»
Όλοι μας έχουμε τη δυνατότητα να παρατηρούμε τις εναλλαγές από κοντά είναι ένα Θείο δώρο! Εκτός από τις μαγευτικές εικόνες που αντικρίζουμε σε κάθε φευγαλέα ματιά μας, έρχεται να μας θυμίζει πως υπάρχει κάτι ανώτερο από την δική μας δημιουργική φαντασία, κάτι αξιολάτρευτο και κυριολεκτικά απερίγραπτο.

Κάθε έκφραση της φύσης, κάθε σκίρτημα της ζωής και μια πινελιά ομορφιάς. Από την πολύχρωμη παλέτα του ανθοφόρου λιβαδιού και της φθινοπωρινής βουνοπλαγιάς των δέντρων και των θάμνων μέχρι το ξεπέταγμα του ματιού του βλαστού μέσα στο καταχείμωνο και την αδημονία του μπουμπουκιού να ξεδιπλώσει τα κάλλη του είναι η ίδια πάντα, η ενιαία και αδιαίρετη εικόνα της ομορφιάς. Δεν υπάρχει σιωπή στο δάσος. Από παντού μπορείτε να ακούσετε τα δέντρα και τα ζώα να μιλούν. Μπορείτε να ακούσετε τον άνεμο να ακούγεται κάπου στα ύψη, στις κορυφές των δέντρων. Ακούγονται ταπεινά τραγούδια πουλιών. Και ακόμη και η πτώση του φυλλώματος κάνει έναν θόρυβο παρόμοιο με αυτόν των πτηνών όταν πετούν στα ύψη. Υπάρχουν επίσης πολλές διαφορετικές μυρωδιές στο δάσος. Το φθινόπωρο δίνει αρώματα από όψιμα μούρα, μανιτάρια και φύλλα που θροΐζουν κάτω από τα πόδια. Και ακόμη και μια μικρή δροσιά που κρέμεται στον αέρα έχει επίσης τη δική της μυρωδιά. Μυρίζει φρεσκάδα. Είναι πολύ ευχάριστο να εισπνέεις.

Θα ήθελα να παγώσω για ένα λεπτό για να μην χάσω τίποτα. Αναπνεύστε βαθιά τα αρώματα του φθινοπώρου. Ακούστε τα θρόισμα των σκαντζόχοιρων και των σκίουρων που βιάζονται να προμηθευτούν γευστικά αποθέματα για το χειμώνα. Θα ήθελα να θυμηθώ πόσο πολύχρωμη μπορεί να είναι η φύση. Υπάρχουν τόσα πολλά που είναι ευχάριστα σε αυτά τα χρώματα που είναι πάντα χαρούμενα.

Ο ουρανός γίνεται βαθύς, βαθύς γκρι - μπλε. Χιονισμένα σύννεφα επιπλέουν στην ατελείωτη έκτασή του. Μερικές φορές ένας έντονος άνεμος αρχίζει να σπάει, γεγονός που κάνει τα κλαδιά των δέντρων να λυγίζουν, τινάζοντας το φύλλωμα από αυτά.
Γι αυτό λατρεύω το φθινόπωρο, έχει τόσα μα τόσα Θεία δώρα για όλους μας, αρκεί, να τα δούμε με τα μάτια της καρδιάς μας.