Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Τι είναι το φως για τον άνθρωπο


Ένας βασιλιάς μιλούσε με έναν σοφό:
- Τι είναι το φως του ανθρώπου;
- Ο ήλιος, βασιλιά μου, απάντησε ο σοφός.
- Μετά τη δύση του ηλίου, τι είναι το φως για τον άνθρωπο;
- Το φεγγάρι.
- Όταν δύει ο ήλιος και σβήνει το φεγγάρι, τότε;
- Τότε η φλόγα είναι το φως.
- Αν δύει ο ήλιος, και σβήνει το φεγγάρι και η φλόγα, τότε τι είναι το φως;
- Η ομιλία. Ο άνθρωπος, πάει εκεί που ακούγεται φωνή, αν και εκεί δεν μπορεί να δει ούτε το δικό του χέρι.
- Αν όμως βασίλεψε ο ήλιος, έσβησε το φεγγάρι και η φλόγα, σταμάτησε η ομιλία, τότε τι αποτελεί φως για τον άνθρωπο; 
Τι μείνει για τον άνθρωπο μέσα σε απόλυτο σκοτάδι και απόλυτη σιγή, όταν μείνει με τον εαυτό του;
- Τότε το μοναδικό στήριγμα-φως και πηγή ζωής για τον άνθρωπο είναι η εσωτερική δύναμη, η ικανότητα να μη φοβάται τη μοναξιά.
Ο πιο δυνατός άνθρωπος είναι εκείνος που αγαπάει τη μοναχικότητα !!!
Τελικά ο άνθρωπος τι ζητάει από την ζωή του;
Το φως στην ζωή μας ... Είναι το δικό μας χαμόγελο.
Σε κάθε σπίτι μέσα υπάρχει φώς .. το δικό σου φώς που είναι απλά το χαμόγελο σου…
Βασιλεύει εκεί η ζεστασιά του ήλιου και ζει ένας ζεστός αξιαγάπητος άνθρωπος .. «Εσύ»
Απίθανο αλλά αληθινό .. γιατί το σκέπτεσαι πολύ? Μην το σκέφτεσαι λοιπόν, μην κατσουφιάζεις, μην περιμένεις να ακούσεις ένα ανέκδοτο ή ένα αστείο να γελάσεις..
Αλλά ούτε να ντρέπεσαι .. μην αγριεύεις γιατί απλά ασχημαίνεις κάνεις ρυτίδες στο πρόσωπο. Στην Ζωή δεν χιάζεται να έχουμε το τέλειο χαμόγελο για να γελάμε.. μην μου αγριεύεται.... χαχαχα, ούτε να σφίγγετε το γέλιο σας... είναι λυπηρό.
Όλοι μας τραβάμε τα ζόρια μας , τον δικό μας Γολγοθά.. αλλά δεν υπάρχει το ωραιότερο φως στην ζωή του ανθρώπου από το ωραίο αληθινό χαμόγελο.
Να ξυπνάς το πρωί και να γεμίζει το δωμάτιο με ηλιαχτίδες από το χρυσαφένιο χαμόγελο σου.. να γυρίζεις κουρασμένος σπίτι σου ή νευριασμένος και να σε περιμένει το τρεμάμενο φως του κεριού που το στολίζει το χαμόγελο.. να ξαπλώνεις το βράδυ και το φως του φεγγαριού να στολίζει το μαξιλάρι σου με το ωραιότερο χαμόγελο σου..
Αυτό είναι το Φώς της ζωής , το φως της μέρας αλλά και το φως της νύκτας.
Καλημέρα και στείλτε το ωραιότερο χαμόγελο σας στην ζωή … απλά και αυτή θα σας ανταμείψει όχι σύντομα γιατί έχει πολλά χαμόγελα στην ουρά… αλλά να είσαι σίγουρος σύντομα θα έρθει και το δικό σου αληθινό χαμόγελο της ζωής…

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Ένα ταξίδι στην Νειλοχώρα


Καλησπέρα σήμερα θέλω να σας ταξιδέψω στην Νειλοχώρα, μια που όλοι μας κάτι κρατάμε μέσα μας κρυφά κριμένο, το όνειρο, ή καλύτερα την επιθυμία να γυρίσουμε στα παλιά…
Ποια παλιά; 
Πολύ δύσκολο, εδώ και παντού στην γη , στον πλανήτη μας να επιστρέψουμε τα παλιά, ή να τα ξαναζήσουμε… Ποτέ... τι κρίμα.
Αρκετά συχνά ανεβάζαμε εντυπωσιακές φωτογραφίες που τραβούσε ο κάθε ένας από εμάς περιστρεφόταν γύρω από τη γη το δικό μας όνειρο.
Δεν ήθελα ένα πολυτελές λεύκωμα από αυτά που συνήθως κοσμούν τα τραπεζάκια των σαλονιών, που τα ξεφυλλίζεις και λες «πω - πω τι ωραίο!». 
Ήθελα κάτι που να λες, «αυτό είναι άσχημο, αυτό είναι παράξενο, αυτό είναι ενδιαφέρον ή ναι, έτσι ακριβώς το περίμενα». Ήθελα οι φωτογραφίες μου σ’ αυτό το άλμπουμ να εμφανίζουν τον κόσμο όπως πραγματικά είναι. 
Όλοι μας ζήσαμε το Κάιρο, ή την Αλεξάνδρεια, ακόμα το Πόρτ Σάιντ, την Ισμαηλία , το Ρας ελ Μπάρ και πολλές χιλιάδες πόλης, κωμόπολης ακόμη και χωριά …
Η κάθε φωτογραφία αποτυπώνει χιλιάδες όνειρα , χιλιάδες αναμνήσεις από τα παλιά, κάθε πλευρά που τραβάμε απεικονίζει μια ανάμνηση, μια κρυφή ιστορία της γιαγιάς..
Φτερουγίζει η καρδιά μας να πάμε, αλλά, αλλά όταν πάμε είναι όλα τόσα 
 απόμακρα, ξένα από εμάς που τίποτα δεν μας ικανοποιεί , γιατί? Τι άλλαξε?
Ο κόσμος , η χώρα δεν γνωρίζω .. όλα ξένα μέχρι και τα φαγητά τους απλά ξένα σε γεύση από εκείνα που συνηθίσαμε από τα παλιά.. 
Ας μείνουμε στα όνειρα του 60 ή και του 70 – 80 γιατί αυτά τα χρόνια δεν πρόκειται να τα δούμε ποτέ… Απλά ζούμε στους ρυθμούς μιας νέας και ξένη προς όλους εμάς Νειλοχώρα που δεν έχει παρά λίγα πράγματα από τα παλιά, να μας ξεγελάσει για λίγο και να ζήσουμε το όνειρο που όλοι εμείς ποθούμε.
Στην πρώτη φωτογραφία βλέπουμε το Νείλο, το Κάιρο, τη Χερσόνησο του Σινά και στο βάθος την Ιερουσαλήμ. 
Αυτή είναι η γνωστή σε μας Νειλοχώρα, 
η ζωγραφιές, μας ταξιδεύουν σε εποχές που εμείς θέλουμε, αλλά στην ουσία η νέα τάξη τον πραγμάτων άλλαξε ριζικά την αγνότητα και την ομορφιά του τόπου.
Σαν ένα μαγικό ραβδί να άλλαξε την χώρα και τους κατοίκους της. Ταξιδέψτε λοιπόν έστω και νοερά με τις εικόνες μου στις εποχές που όλοι εμείς αναζητούμε…
Καλό βράδυ φίλοι μου.
 













 

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

Τα τέσσερα κεριά…

Η αλήθεια της ζωής σαν παραμύθι
Τα τέσσερα κεριά, έλιωναν, αργά, αργά, αργά ...
Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος, που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους...
Το πρώτο έλεγε : 

«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ» 
Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν, πιστεύω ότι δεν μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω … κι έτσι αφέθηκε σιγά σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά.
Το δεύτερο είπε : 

 «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΠΙΣΤΗ» 
Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα, κι έτσι δεν έχει νόημα να παραμένω αναμμένο… μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του, ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε πάνω του και το έσβησε...
Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί με τη σειρά του είπε : 

 «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΓΑΠΗ»
Δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω να παραμένω αναμμένο. Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι. Αυτοί μισούν ακόμα και αυτούς που τους αγαπούν περισσότερο… και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει …
Ξαφνικά ... ένα παιδί μπήκε στο δωμάτιο και είδε τα τρία κεριά σβηστά. 

Φοβισμένο από το μισοσκόταδο, είπε :
«ΜΑ ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ; ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΑΝΑΜΜΕΝΑ, ΕΓΩ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ» … και ξέσπασε σε δάκρυα …
Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια : 

«ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ ΟΣΟ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΑΝΑΜΜΕΝΟ, ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΞΑΝΑΝΑΨΟΥΜΕ ΤΑ ΑΛΛΑ ΤΡΙΑ ΚΕΡΙΑ… 
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ» 
 Με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το παιδί πήρε το κερί της ελπίδας, και ξανάναψε όλα τα άλλα …
ΑΣ ΜΗΝ ΣΒΗΣΕΙ ΠΟΤΕ Η ΕΛΠΙΔΑ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ... και καθένας από μας ας θυμάται, να ανάβει ξανά με την Ελπίδα, την Ειρήνη, την Πίστη και την Αγάπη…

«
Αν αγαπάς και υποφέρεις, αγάπα περισσότερο
»
 

Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Η ζωή είναι ωραία ...


Όταν απολαμβάνεις τη ζωή.... την ελευθερία.... τη μουσική.... τη φύση....
Όταν αγαπάς.... Όταν εμπιστεύεσαι....
Όταν ανακαλύπτεις τη δημιουργικότητά σου....
Όταν δέχεσαι ένα δώρο....
Όταν βοηθάς.... Όταν γελάς με τη ψυχή σου....
Όταν η αγκαλιά σου είναι το στήριγμα κάποιου...
Όταν μοιράζεσαι τα ίδια όνειρα ....
Όταν έχεις γύρω σου όσους αγαπάς...
Όταν έχεις ένα χάδι...
Όταν έχεις μια τεράστια αγκαλιά...
Όταν κάνεις έρωτα...
Όταν γίνεσαι και πάλι παιδί...
Όταν πιστεύεις στο αδύνατο... και προσπαθείς...
Ακόμα κι όταν πονάς.. Γιατί η ζωή δεν είναι μόνο χαρά ...Έχει και πόνο κι όταν μπορέσεις να το αποδεχτείς αυτό θα μπορείς να νιώθεις ότι ζεις πραγματικά...
'Όταν βλέπεις καθαρά πως η ζωή βρίσκεται στις απλές καθημερινές στιγμές... στο Τώρα, όχι στο αύριο... Δεν χρειάζεται να φορέσεις γυαλιά.. Άνοιξε τα μάτια της ψυχής σου και απόλαυσε τη ζωή!
Γιατί απλά η ζωή είναι ωραία..