Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Ελληνικό Καλοκαίρι.


Τι είναι αλήθεια το ελληνικό καλοκαίρι πέρα από θάλασσα και μυρωδιές και ήχους και χρώματα; 
Το γαλανό του ουρανού με το γαλάζιο της θάλασσας, με το ηλιοβασίλεμα γλυκό να ροδίζει τα νερά της.
Oυζάκια, τσιπουράκια και ρακές πάντα με τη θάλασσα δίπλα και με τα πόδια να χώνονται στην άμμο.
Αυτές δεν είναι Ελληνικές διακοπές;
Το φεγγάρι που λαμπυρίζει πάνω στα νερά της και άλλοτε σου γνέφει αινιγματικά και άλλοτε σου κλείνει το μάτι παιχνιδιάρικα.
Το καράβι που σχίζει τα νερά και οι γλάροι που πετάνε ολόγυρα του. 
Τα τζιτζίκια να σου παίρνουν τα αυτιά, τα κύματα να αφρίζουν στην αμμουδιά, να την ακούς καθώς ο ύπνος γέρνει γλυκά στα βλέφαρά σου.
Κοχύλια και αστερίες και ψαράκια να σου τσιμπάν τα πόδια την ώρα που κολυμπάς. Μικρά καβουράκια ατίθασα να σκαρφαλώνουν στα βραχάκια και εσύ απλά να χαμογελάς...
Μια φέτα καρπούζι να δροσίζει την μέρα σου, μια μεγάλη δροσερή φέτα καρπουζιού… Αυτό το τεράστιο εξωτικό φρούτο, που έχει συνδεθεί με την παιδική αθωότητα ή ένα ωραίο παγωμένο υποβρύχιο το απόγευμα σου μαγεύοντας κάθε εικόνα του καλοκαιριού, όλα κάνουν αυτό το καλοκαιρινό όνειρο, ένα όνειρο που όλα μαζί θυμίζουν το Ελληνικό καλοκαίρι. 
Τελικά η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα σε μαγεύει, σε ταξιδεύει, πλάθεις όνειρα και ζεις ατέλειωτες στιγμές γαλήνης και ευτυχίας.
Κάθε φορά αυτό όλοι γύρο μας ζηλεύουν αυτό το Ελληνικό όνειρο καλοκαιρινό. Αυτό θέλουν να κλέψουν το δικό μας όνειρο.
Μην αφήσετε το όνειρό σας να χαθεί και την γαλήνια εικόνα του καλοκαιριού, αυτό προσπαθούν χιλιάδες μουντά, συννεφιασμένα κράτη που παρακαλούν για μια ηλιαχτίδα, για ένα άγγιγμα ελληνικού καλοκαιριού. 
Κράτη που τα σύννεφα ζωγραφίζουν σκυθρωπά προσωπάκια και αγέλαστα, 
λαοί που δεν έχουν όρεξη να πάνε ούτε για ουζάκι ούτε για ρακί γιατί απλά στην συννεφιά δεν το ζητάει ο οργανισμός. Θάλασσες με κύματα και τεράστιους κινδύνους να παραμονεύουν εδώ και εκεί.. Αχ που είναι αυτά τα τουρκουάζ νερά της Ζακύνθου με την χρυσή ψιλή άμμο.. άραγε συγκρίνονται τα Ελληνικά νησιά με τα ωραία νερά της Φλόριντας?
Ας είχε η Ελλάδα ανθρώπους να πάρει την ομορφιά της και να την εκμεταλλευτή σωστά και επενδυτικά και τύφλα να έχουν η Σεϋχέλλες. Τι και αν πίνουν κοκτέιλ σε ανανά , τι και αν τα εξωτικά φρούτα γεμίζουν πιατέλες, τα Ελληνικά φρούτα έχουν την γλυκιά
μυρωδιά και γεύση. 
Η Ελληνική χωριάτικη σαλάτα , μοσχομυρίζει η ντομάτα, το αγγουράκι, η φρεσκοκομμένη πιπεριά και το αρμυρούτσικη φέτα που πασπαλίζεται με το ελαιόλαδο και την ρηγοπούλα κάνει πάντα την διαφορά από χιλιάδες gourmet πιάτα του εξωτερικού. Αυτό το ανέμελο βούτηγμα στο λάδι κλέβει την παράσταση και όλοι τους σαν μύγες τρέχουν εκεί. 
Δεν είναι τυχαίο;
Ελλάδα και πάλι Ελλάδα που απλά βρεθήκαμε εμείς στα πόδια όλων αυτών που δεν θέλουν να χαρούμε αυτό το όνειρο το καλοκαιρινό. Έτσι με το ένα έτσι με το άλλο δεν καταλάβαμε πώς βρεθήκαμε μέσα στην μέση του τυφώνα.
Μην πανικοβάλλεστε πάντα υπάρχει Θεός για την Ελλάδα που την ανασταίνει τελευταία ώρα που στάζει την τελευταία σταγόνα αίματος της, και ξαναγεμίζουν χαρές οι παραλίες της με τα καλοκαιρινά όνειρα. 



Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

Σύγχρονοι σκλάβοι.


Κοινό μυστικό όλων των χωρών είναι, πάνω από 45 εκατομμύρια ανθρώπινο
δυναμικό είναι οι σύγχρονοι σκλάβοι και με κληρονομική δουλεία παρακαλώ.
Ένα περίπλοκο φαινόμενο, «μυστικό και αθέατο», βρίσκεται παντού και αφορά όλες τις χώρες με Μαυριτανία και Β. Κορέα στην κορυφή.
Η Μαυριτανία δεν κρατά πλέον τα θλιβερά πρωτεία ως η χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων που ζουν παγιδευμένοι σε καθεστώς σκλαβιάς, σύμφωνα με την έκθεση της μη κερδοσκοπικής αυστραλιανής οργάνωσης Walk Free, από 4% επί του συνολικού πληθυσμού που ήταν το 2014, σήμερα είναι «μόλις» το 1%. 
Τη θέση της βορειοαφρικανικής χώρας κατέλαβε η Βόρεια Κορέα, όπου ένας στους πέντε κατοίκους πιστεύεται ότι είναι υπόδουλος.
Όπως διαπιστώνει η έκθεση της Walk Free, 45,8 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως αναγκάζονται να υποστούν κάποια μορφή σύγχρονης δουλείας. Στο φαινόμενο παρατηρήθηκε αύξηση από το 2014 σε 28%.
Πώς ορίζεται όμως η σύγχρονη δουλεία; 
Σύμφωνα με τη Walk Free είναι «καταστάσεις εκμετάλλευσης που ένα άτομο δεν μπορεί να αρνηθεί και από τις οποίες δεν μπορεί να φύγει λόγω απειλών, βίας, εξαναγκασμού, κατάχρησης εξουσίας ή εξαπάτησης».
Γυναίκες και παιδιά συλλέγουν αλάτι στη Μαυριτανία σε περιοχή αρχαίας αποξηραμένης πια λίμνης. Στην αφρικανική αυτή χώρα τουλάχιστον 43.000 άνθρωποι είναι σκλάβοι, πολλοί «εργαζόμενοι» υποχρεωτικά σε ορυχεία μετάλλων τα οποία χρησιμοποιούνται σε συσκευές υψηλής τεχνολογίας στη Δύση.
Πόρνες, υπηρέτες, εργάτες ορυχείων κ.ά.
 «Η σύγχρονη δουλεία δεν είναι μόνο εκτενές φαινόμενο αλλά και περίπλοκο. Τα θύματά της περιλαμβάνουν γυναίκες και κορίτσια φυλακισμένα σε οίκους ανοχής στην Ταϊλάνδη. Παιδιά που αναγκάζονται να γίνουν υπηρέτες σε σπίτια στην Αϊτή. Κονγκολέζους άνδρες και αγόρια που αναγκάζονται να δουλέψουν σε ορυχεία για εταιρείες ηλεκτρονικών ειδών στη Δύση. 
Νεαρά κορίτσια στην Αφρική που πωλούνται σε ηλικιωμένους άνδρες προκειμένου να διευθετηθούν προσωπικές διαφορές» έγραψε ο Νικ Γκρόνο, διευθύνων σύμβουλος της φιλανθρωπικής οργάνωσης Freedom Fund και πρώην επικεφαλής της οργάνωσης Walk Free, στο περιοδικό του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, «Social Innovation Review».
«Η δουλεία δεν είναι υπόθεση του παρελθόντος και πρέπει να σταματήσουμε να πιστεύουμε κάτι τέτοιο». «Η ίδια η φύση της σύγχρονης δουλείας σημαίνει ότι είναι μυστική και αθέατη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν βρίσκεται παντού. Αφορά όλες τις χώρες του κόσμου».
Περίπου 43.000 άνθρωποι, ή το 1,06% των Μαυριτανών, εκτιμάται ότι έχουν πέσει θύματα καταναγκαστικής εργασίας ή καταναγκαστικού γάμου. Ένα ρεπορτάζ του CNN για τη δουλεία στη Μαυριτανία από το 2012 αποκάλυψε ότι περίπου το 10% με 20% του πληθυσμού της χώρας έχει πέσει θύμα κάποιου είδους σύγχρονης δουλείας. Μάλιστα σε ορισμένες περιοχές της χώρας η σκλαβιά είναι κληρονομική, με τους πιο σκουρόχρωμους Αφρικανούς να γίνονται σκλάβοι στους πιο ανοιχτόχρωμους Άραβες.
Η κυβέρνηση της Μαυριτανίας αρνείται ότι η δουλεία αποτελεί πρόβλημα για τη χώρα. Ερευνητές υποστηρίζουν ότι η μείωση του ποσοστού των σκλάβων στη Μαυριτανία μπορεί να οφείλεται στις εκστρατείες ενημέρωσης κατά της δουλείας.
Τον περασμένο χρόνο η κυβέρνηση καθιέρωσε ειδικά δικαστήρια κατά της δουλείας, τα οποία πρόσφατα προχώρησαν στην πρώτη καταδίκη τους και μόλις τη δεύτερη από το 2007, όταν η πρακτική της κατοχής σκλάβων χαρακτηρίστηκε ποινικό αδίκημα.
Η εκμετάλλευση των παιδιών και αυτοί που «γεννιούνται» δούλοι
Είναι 5,5 εκατομμύρια παιδιά
Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ILO) αναφέρει ότι παγκοσμίως περίπου 5,5 εκατομμύρια παιδιά ζουν σε καθεστώς σκλαβιάς ή υφίστανται πρακτικές που προσομοιάζουν σε αυτή.
Μεταξύ αυτών είναι παιδιά που τα εκμεταλλεύονται οικονομικά άλλοι, μέσω της πορνείας, της καταναγκαστικής επαιτείας ή των κλοπών, παιδιά που αναγκάζονται να δουλέψουν σε χωράφια, εργοστάσια και αλλού, παιδιά που αναγκάζονται να συμμετέχουν σε ένοπλες συγκρούσεις και παιδιά που εργάζονται ως οικιακοί βοηθοί.
Ουζμπεκιστάν και Ινδία
Δεύτερο στη λίστα των χωρών με το μεγαλύτερο ποσοστό σκλάβων της Walk Free ήρθε το Ουζμπεκιστάν. Ενώ έχουν ληφθεί κάποια μέτρα για να περιοριστεί το φαινόμενο στη βιομηχανία βάμβακος, η κυβέρνηση εξακολουθεί να υποχρεώνει τους πολίτες της σε καταναγκαστική εργασία για τη συγκομιδή του βαμβακιού κάθε χρόνο.
Στην Ινδία ο αριθμός των ανθρώπων που βρίσκονται σε καθεστώς δουλείας πιστεύεται ότι ξεπερνά τα 18 εκατομμύρια. Παρότι και εκεί η κυβέρνηση έχει λάβει μέτρα, ο τομέας των οικιακών υπηρεσιών, της γεωργίας, της αλιείας, της χειρωνακτικής εργασίας, των οικοδομών και της πορνείας παρουσιάζει τα μεγαλύτερα ποσοστά καταναγκαστικής εργασίας.
Κληρονομική δουλεία
Στη Μαυριτανία, στον Νίγηρα και στο Μάλι είναι πολύ διαδεδομένη η λεγόμενη κληρονομική δουλεία.
Άνθρωποι γεννιούνται στην κοινωνική τάξη ή κάστα των δούλων και αντιμετωπίζονται ως τέτοιοι από τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας τους.
Αναγκάζονται να δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται για τους «αφέντες» τους, οι οποίοι τους θεωρούν ιδιοκτησία τους ήδη από τη στιγμή που θα γεννηθούν.
Το ίδιο μοτίβο καθοδηγείτε και από την Ευρωπαϊκή ένωση με μικρά κράτη που είναι ανήμπορα να υψώσουν το ανάστημα τους προς τους ισχυρούς ευρωπαίους.
Έτσι και η Ελλάδα εδώ και μία δεκαετία το 20% του πληθυσμού της παρουσιάζει τα μεγαλύτερα ποσοστά καταναγκαστικής εργασίας στον βωμό της ανεργίας.
Παρότι που η κυβέρνηση γνωρίζει, ότι η Ελλάδα ακολουθεί ένα λεγόμενο εκμεταλλευτικό πρόγραμμα εργασίας από τους τομείς του τουρισμού, της γεωργίας, της αλιείας, της χειρωνακτικής εργασίας, των οικοδομών και της πορνείας παρουσιάζει τα μεγαλύτερα ποσοστά καταναγκαστικής εργασίας στον ιδιωτικό τομέα από 10 – 15 ώρες εργασίας, πληρώνοντας τους με βασικούς μισθούς και με δίωρη ή τετράωρη ασφάλιση.
Αυτά φυσικά δεν τελειώνουν εδώ αν ψάξουμε στενά κάθε χώρα θα δούμε ότι υπάρχουν άφωνοι δούλοι εργασίας είτε προέρχονται από αφρικανική ή ασιατική ή ακόμα και από ευρωπαϊκή και αμερικανική ήπειρο. 

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2018

'Ωπα !!!


Μια τόσο δα μικρή λεξούλα 'Ωπααα!!!
Είναι το εθνικό επιφώνημα που εμφανίζεται με μια ειδικότερη σημασία στην ζωή κάθε Έλληνα, αλλά και ως τροπικό επίρρημα με θετική αξιολόγηση θα έλεγα.
Το ώπα είναι, δηλαδή, μια κατάσταση ξεφαντώματος όπου πρυτανεύει το πατροπαράδοτο ελληνικό κέφι.
το ώπα προκύπτει αιφνιδίως και μεταδίδεται δίκην κύματος, αναδυόμενο μέσα από φάσεις αδράνειας , νωχελικότητας, υποτονικότητας, χωρίς ωστόσο αυτό να είναι απόλυτο.
Τελικά πόσες φορές δεν έχουμε αναφωνήσει στη ζωή μας το «'Ωπα»; 
Εγώ πολλές, ατελείωτες φορές θα έλεγα.
Έχω χορέψει και το έχω αναφωνήσει με την καρδιά μου. 
Έχουν χορέψει δικοί μου άνθρωποι, έχω χτυπήσει παλαμάκια κι έχει βγει τόσο μα τόσο αβίαστα. Όπως θά έλεγα με απλά ελληνικά «με τη ψυχή μου».
Για μένα το Ώπα είναι ή ίδια η Ελλάδα, απλά τόσο απλά, όσο και γράφετε. Τρία απλά γράμματα της αλφαβήτου, μας χαρίζει ατέλειωτο κέφι.  
Κρασάκι, κοψίδια, φίλοι, οικογενειακές συγκεντρώσεις, τραπέζια, μουσική, χαρά, αγάπη, γέλιο και
«Ώπαααα» !!!!!!!
Δεν χρειάζεται να τα έχεις όλα τακτοποιημένα στην ζωή σου για να έχεις διάθεση να χορέψεις και να έρθεις στο τσακίρ κέφι.
Δεν χρειάζεσαι πλούτη κι ανέσεις.
Απλά, χρειάζεσαι καλή παρέα , φαντασία και κέφι.
«Συστατικά καθαρά ελληνικά», που δεν μπορεί κανείς ξένος να τα ζήσει ή να τα καταλάβει. Είναι ένα Θείο δώρο για μας και μόνο, αποκλειστικό χάρισμα των Ελλήνων .. Το «κέφι και το ώπα».
Και σαν γνήσια Ελληνίδα στο άκουσμα του «Ώπα» τρελαίνομαι στο τσακίρ κέφι. Όχι δηλαδή ότι θέλω πολύ για να ανάψουν τα αίματα στο χορό, στο γλέντι, στο γέλιο και στον χαβαλέ. 
Καλά δεν λέω φίλοι μου;
Μήπως διαφωνεί κανείς; 
Καλό μήνα φίλοι μου με Υγεία, Αγάπη, Χαρές και Ώπααααααα...

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

Το νυχτοπούλι


Ετούτες τις μικρές ώρες της νύχτας, όταν καταλαγιάζουν οι θόρυβοι 
των ανθρώπων και οι ανάσες των μηχανών λιγοστεύουν, απλώνεται μια ηρεμία στο νησί μα και στο νου μου. 
Με μάτια κόκκινα από την έλλειψη ύπνου και ψάχνοντας ένα σκοπό μυστικό, κρυφό παράθυρο στον αόρατο κόσμο της ψυχής μου, απ’ όπου εισβάλλει εκείνο το σαράκι που δε μ’ αφήνει να ησυχάσω. 
Μέσα στην νύχτα ψάχνω να ακούσω τον ίδιο σκοπό.
Παράξενοι λογισμοί κάνουν την εμφάνισή τους σαν αφρόψαρα, που σπαρταρούν για μια στιγμή στον αέρα και κατόπιν χάνονται μέσα στην Θάλασσα. Εκεί, στην στιγμή, παλεύω να διακρίνω σχήμα και μορφή, περιεχόμενο, σκοπό. Είναι τόσο γρήγορα το άκουσμα του στον ουρανό .. μια κραυγή ή καλύτερα ένα κελαίδημα, περίεργο αλλά κάθε μέρα έρχεται την ίδια ώρα. Κάποια μελωδία άπιαστη ψιθυρίζει στο αυτί μου. 
Το νιώθω, το ακούω, το αισθάνομαι, μα μέχρι να γυρίσω στον ουρανό, έχει φύγει.
Αφήνει πίσω το διακριτικό ήχο της παρουσίας του και ένα ρίγος απλώνεται σαν άγνωστο συναίσθημα. 
Να το ονομάσω φόβο ? ή αγωνία? δεν ξέρω..
Το νυχτοπούλι, πάλι έφυγε μακριά… και αύριο άραγε θα έρθει? 
Το συνήθισα να το ακούω …